ΜΑΤΙΕΣ Ο Ομπάμα

Κάθε φορά που πρόκειται να γίνει αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο, θυμάμαι τους στίχους του μεγάλου σαρκαστή Κώστα Βάρναλη: «Όταν πεθαίνει βασιλιάς, μη χαίρεσαι λαουτζίκο/ Μη λες πως θάν΄ καλύτερος ο νυν από τον τέως/ Πως θάναι το λυκόπουλο καλύτερο απ΄ τον λύκο/ Τότε μονάχα να χαρείς: αν θάναι ο τελευταίος». Βεβαίως, στην Αμερική δεν έχουν βασιλιάδες. Έχουν όμως προέδρους, που… μιλάνε απευθείας με τον Θεό, πλημμυρίζουν τον πλανήτη με αίμα και μολονότι είναι ηλίθιοι, πιστεύουν ότι είναι μεγαλοφυείς. Ένας τέτοιος πρόεδρος, ηλίθιος, θρησκόληπτος και φονιάς, φεύγει αύριο. Και οι περισσότεροι Έλληνες τού φωνάζουν: «Στον αγύριστο»!

Οι δημοσκοπήσεις δίνουν στον Ομπάμα «αέρα» 7- 11 μονάδων. Όλα δείχνουν πως, υπό φυσιολογικές συνθήκες, ο Δημοκρατικός υποψήφιος θα κερδίσει. Θα κερδίσει όση λάσπη κι αν του ρίξουν οι Ρεπουμπλικανοί, όσους εκβιασμούς κι αν υποστούν οι οπαδοί του. Και αυτή τη φορά, όλοι πιστεύουν ότι δεν θα επαναληφθεί το φαινόμενο Μπράντλεϊ. Οι ρατσιστές δηλαδή Ρεπουμπλικανοί να λένε στους δημοσκόπους ότι θα ψηφίσουν Ομπάμα, ενώ θα έχουν αποφασίσει να ψηφίσουν ΜακΚέιν.

Ωστόσο, όποιος από τους δύο και να νικήσει, ένα πράγμα πρέπει να ξέρουμε.

Ότι δεν πρόκειται να υπάρξουν θεαματικές μεταβολές στην αμερικανική εξωτερική πολιτική. Γιατί οι Αμερικανοί σπανίως βλέπουν γύρω τους. Είναι πάντα για πάρτη τους. ΟΗΕ, Συνθήκες κ.λπ. δεν τους ενδιαφέρουν. Το πολύ πολύ με τους Δημοκρατικούς, που υπόσχονται αλλαγή και τους έχει πιστέψει ο λαός, να γίνουν βελτιώσεις σε θέματα που αφορούν την κοινωνική ασφάλιση, τη δικαιοσύνη κ.λπ.

Που δεν είναι, ασφαλώς, καθόλου μικρής σημασίας.

Ένας φίλος μου επιχειρηματίας που έχει ζήσει στην Αμερική, ο Θόδωρος Βάρδας, με την κονκάρδα του Ομπάμα στο πέτο, μου έλεγε προχθές κάτι που μου άρεσε πολύ: «Η νίκη των Δημοκρατικών πιστεύω ότι θα περιορίσει αισθητά, αν δεν εξαλείψει το φυλετικό μίσος ή, αν προτιμάς, τις φυλετικές προκαταλήψεις που εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα». Και ας μην ξεχνάμε ότι και ο ίδιος είναι μισός μαύρος, μισός λευκός.

Τέτοιες κονκάρδες, ίσως θα ήθελαν να φοράνε και προσωπικότητες όπως ο Ίρβιν Γιάλομ, ο οποίος δήλωσε ότι «δεν γνωρίζω κανέναν που θα ψηφίσει υπέρ του ΜακΚέιν. Κανέναν από την οικογένειά μου, κανέναν φίλο μου, κανέναν από τις οικογένειες φίλων μου. Όσοι γνωρίζω, όλοι θα ψηφίσουν Ομπάμα». Πολύ περισσότερο θα ήθελε την κονκάρδα ο ελληνικής καταγωγής καθηγητής Φωτογραφίας Τοντ Παπατζόρτζ, που είπε πως «αν κερδίσει ο ΜακΚέιν θα έρθει το τέλος της Αμερικής, ίσως και του κόσμου»!

Οι Ρεπουμπλικανοί, πραγματικά, έχουν κατάμαυρο «ποινικό μητρώο». Δύο πόλεμοι, χιλιάδες νεκροί στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, βασανιστήρια σε κρατουμένους στο Αμπού Γράιμπ, αντιτρομοκρατική υστερία, οικονομικό στραπάτσο από την εποχή του Ρίγκαν κ.λπ. Και, κοντά στα άλλα, ένας χολερικός και βλακώδης υπερσυντηρητισμός. Μικρό δείγμα: ο υπουργός Δικαιοσύνης ζήτησε να καλυφθούν τα γυμνόστηθα αγάλματα στο υπουργείο του!

Ας μην ξεχνάμε, όμως, τα έργα και τις ημέρες και των Δημοκρατικών. Τα χαΐρια του Κλίντον, δηλαδή. Και μάλιστα εδώ, στη γειτονιά μας…