«ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΑΙΝΙΕΣ, ΟΧΙ “ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ”»

Η ελληνική οικογένεια πώς είναι σήμερα,παραμένει ισχυρή όπως παλιά ή έχει υποστεί κι αυτή…παγκοσμιοποίηση;

«Ποια οικογένεια θα ρωτούσα. Που ανήκει σε ποια κοινωνική τάξη; Που τι δουλειά κάνουν τα μέλη της; Που αγαπούν ο ένας τον άλλον ή όχι; Κρυβόμαστε πίσω από το “ελληνικός” ή το άχαρο “παγκοσμιοποιημένος”, για να μην αντιμετωπίσουμε τα ζωτικά ηθικά προβλήματα που ενδιαφέρουν και δοκιμάζουν τους πάντες, οπουδήποτε κι οποτεδήποτε κι αν ζουν. Το ότι οι άνθρωποι είναι έτοιμοι για το καλύτερο και το χειρότερο μέσα σε μια οικογένεια έχει περισσότερο ενδιαφέρον- σε οποιαδήποτε εποχή».

Διαμορφώνεται ένα «στίγμα» στη σημερινή νέα γενιά σκηνοθετών ή διακρίνεται ένας πολυκερματισμός απόψεων, τάσεων,κινηματογραφικών στυλ;

«Αυτό που μας ενώνει, είναι η επιθυμία να κάνουμε ταινίες που να μην ασχολείται κανείς με το ότι είναι “ελληνικές ταινίες”, αλλά με το τι ταινίες είναι. Αυτό είναι το κύριο “κοινό” μας στοιχείο, γιατί κατά τ΄ άλλα είμαστε πολύ διαφορετικοί μεταξύ μας. Και δεν είναι μόνο οι σκηνοθέτες αυτής της γενιάς που θέλουμε να κάνουμε καλές ταινίες κι όχι “ελληνικές ταινίες”, αλλά και όλοι οι συντελεστές, οι νέοι παραγωγοί, φωτογράφοι, σκηνογράφοι, μοντέρ, μακιγιέρ, όλοι».