Φαινόμενα

Στο «άβατο» της Ομόνοιας
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Στο «άβατο» των Αθηνών βρέθηκε ο φακός της «Έρευνας» του Παύλου Τσίμα, στους δρόμους γύρω από την Ομόνοια
Είδαμε την περιοχή που ήταν άλλοτε ο ομφαλός της πρωτεύουσας, να μην της ανήκει πλέον. Η «Έρευνα» αποκάλυψε πως την έχουν μοιράσει Σουδανοί, Αφγανοί, Νιγηριανοί, χίλιες φυλές που μάχονται μεταξύ τους, μερικές φορές με μάχες αιματηρές. Μια περιοχή όπου έχει χαθεί κάθε σεβασμός στην ανθρώπινη ύπαρξη, άρα μια περιοχή στην οποία επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας. Στην καρδιά της Αθήνας του 21ου αιώνα.

Κάποτε η Γερανίου, η Σοφοκλέους και η Ευριπίδου ήταν οι δρόμοι στους οποίους η ελληνική επαρχία συναντούσε τα μεγάλα μεγέθη, τον πολύ κόσμο, τα πολλά καταστήματα, τις πολλές πραμάτειες. Δίνονταν τα ραντεβού στις γωνιές τους που ήταν πασίγνωστες, για να μη χαθούν τα πατριωτάκια. Οι περισσότερες από τις παλιές ασπρόμαυρες ταινίες περιλαμβάνουν τουλάχιστον ένα γενικό πλάνο της Πλατείας Ομονοίας. Σφραγίδα της πόλης, σήμα κατατεθέν της τότε, δίπλα στον Παρθενώνα.

Άλλαξαν οι συνθήκες. Απομακρύνθηκε από το ιστορικό κέντρο η ανερχόμενη μικροαστική τάξη. Οι νέοι κάτοικοι έρχονταν από άλλες χώρες. Απέμειναν ελάχιστοι από τους παλιούς. Αυτούς βρήκε ο φακός της εκπομπής του Παύλου Τσίμα για να συμπληρώσουν την εικόνα της περιοχής με την εμπειρία τους και, όπως αποδείχθηκε, με την ψυχραιμία και το νηφάλιο πνεύμα τους. Ουδείς εξ αυτών επισήμανε ως πρόβλημα την παρουσία των μεταναστών, αλλά την αλόγιστη και απάνθρωπη συσσώρευσή τους χωρίς καμία φροντίδα για το πώς θα επιβιώσουν. Η κ. Μαρία Μεϊμάρογλου, 92 ετών, που έζησε όλη της τη ζωή στην ίδια πολυκατοικία χωρίς να καταλάβει καλά καλά πότε έφυγαν οι παλιοί ένοικοι και ήρθαν οι νέοι από άλλες χώρες, κυκλοφορεί με το μπαστουνάκι της, προσφέρει και ένα πιάτο φαΐ. Ο δημοσιογράφος της ΕΡΤ Προκόπης Δούκας, ο οποίος αρνήθηκε να αλλάξει γειτονιά, εξηγεί ότι «δεν είναι πρόβλημα μεταναστών, αυτό που υπάρχει στην περιοχή. Οι μετανάστες είναι το ντεκόρ γι΄ αυτό που συμβαίνει». Για τα κυκλώματα που χάνονται μέσα στη μεγάλη συγκέντρωση απελπισμένων και κάνουν στη σκιά το εμπόριό τους. Ναρκωτικά. Μεγάλος τζίρος.

Ο φακός δείχνει την ανθρώπινη εξαθλίωση παντού. Μετανάστες που επιβιώνουν σε άθλιες συνθήκες, παγιδευμένοι στην Ελλάδα, αφού δεν τους επιτρέπεται να μετακινηθούν σε άλλον τόπο.

Σε κανέναν δεν αρέσει η Ελλάδα. Δεν μπορούν να ζήσουν. Ψάχνουν τρόπο να το σκάσουν και πάλι.

Όλα αυτά ξεδιπλώθηκαν μαζί με τις εικόνες της αθλιότητας, τέτοιες που δεν τις σηκώνει ο ανθρώπινος νους ότι υπάρχουν δίπλα μας. Δεν ήταν εικόνες φτώχειας, ήταν εικόνες νοσηρότητας. Χώθηκε ο φακός τής «Έρευνας» σε δωμάτια των 40 τετραγωνικών όπου κοιμούνται 45 άτομα, Αφγανοί, στοιβαγμένοι μέσα στη βρώμα, πληρώνοντας 50 ευρώ το κεφάλι. Φυσικά πρόκειται για επιχείρηση που έχει στήσει συμπατριώτης τους. Όποιος προλάβει πρώτος μηχανεύεται τον τρόπο να απομυζήσει τους πιο εξαθλιωμένους από αυτόν. Έτσι κι αλλιώς σε αυτούς τους δρόμους, σε αυτές τις συνθήκες τίποτε ανθρώπινο δεν ισχύει, πόσω μάλλον οι νόμοι.

Το γκέτο είναι όρος πολιτικός θα πει στον φακό της «Έρευνας» η Αφροδίτη Αλ Σαλέχ του περιοδικού «Διαβατήριο». Χωρίς μεταναστευτική πολιτική, η Ελλάδα επιτρέπει τη συσσώρευση μεταναστών σε μια περιοχή, χωρίς καμία τάξη, ανθρώπινες συνθήκες και ελπίδα να μετακινηθούν.


Ο τζίρος της νοσηρότητας

Ευρισκόμενοι σε απόγνωση γίνονται βαποράκια για μερικά ευρώ. Είναι κοινό μυστικό. Οι δρόμοι γύρω από την Ομόνοια είναι ένα σούπερ μάρκετ ναρκωτικών λέει ο Παύλος Τσίμας και τον επιβεβαιώνει ένας χρήστης που μιλάει πλάτη στον φακό για το πόσο εύκολα βρίσκει δόση, πόσο φτηνή και επικίνδυνη είναι όμως πλέον, αφού νοθεύεται.

Αστυνομικοί συλλαμβάνουν βαποράκια. Ένα από αυτά μπροστά στην κάμερα. Μια παράσταση για τον φακό; Πολύ συχνή πάντως. Το εμπόριο ανθεί και οι έμποροι περισσότερο.

Όχι μόνο συγκλονιστικό, όχι μόνο αποκαλυπτικό ήταν το οδοιπορικό στα στενά της Ομόνοιας, οι μαρτυρίες, η έρευνα που έφτασε ώς το Βέλγιο για να μιλήσει με Αλβανό έμπορο ναρκωτικών που έκανε χρυσές δουλειές στην περιοχή της Ομόνοιας, αλλά μια εκπομπή για τη συνείδηση του Αθηναίου, του Έλληνα πολίτη. Όπως τις προάλλες και οι «Πρωταγωνιστές» που έφεραν στην τηλεοπτική οθόνη την υπόθεση των γυναικών από τη Νιγηρία, οι οποίες εκδίδονται στην Ευριπίδου για λίγα ευρώ. Όταν στην «κοιλιά» της πρωτεύουσας του τόπου συσσωρεύονται τόσα νοσηρά φαινόμενα κάνοντας μάλιστα μεγάλο τζίρο, τότε δεν μπορεί κανείς να κοιμάται ήσυχος, θεωρώντας τον τόπο του υγιή, πολιτισμένο και τους νόμους του σύγχρονους.