«Δεν μπορείς να πεις όχι στον Κλιντ Ίστγουντ»

Με διαφορά δύο μηνών από την αιματοβαμμένη περιπέτεια «Wanted» του Τιμούρ Μπεκμαμπέτοφ, στην οποία η Αντζελίνα Ζολί ζήτημα ήταν αν είπε σε όλη τη διάρκειά της μισή σελίδα ατάκες, αφού απλώς ξεπάστρευε όποιον βρισκόταν στο διάβα της, κάνει πρεμιέρα (31/10) στις ΗΠΑ η δραματική ταινία «Η ανταλλαγή», την οποία υπογράφει ο Κλιντ Ίστγουντ και βεβαίως η Ζολί πρωταγωνιστεί.

Αρχικά είχε τους ενδοιασμούς της, αν κι ενθουσιάστηκε όταν διάβασε το σενάριο. «Είναι εκπληκτικό, είπα, αλλά δεν θα ήθελα να παίξω», θυμάται. «Δεν ήθελα να μπω στη διαδικασία να σκεφθώ τι θα έκανα αν συνέβαινε σ΄ εμένα», εξηγεί. Η υπόθεση- βασίζεται σε γεγονόταμεταφέρει τον θεατή στο Λος Άντζελες του ΄28 και εστιάζει στη χωρισμένη νεαρή μητέρα Κριστίν Κόλινς, η οποία βιώνει την απαγωγή του εννιάχρονου γιου της. Πέντε μήνες αργότερα, η αστυνομία τής χτυπά την πόρτα εμφανίζοντάς της ένα αγόρι ως δικό της· δεν είναι όμως το παιδί της και παίρνει την κατάσταση στα χέρια της.

Έντονα φορτισμένη συναισθηματικά η υπόθεση, η ταινία της προτάθηκε σε μια κρίσιμη στιγμή της ζωής της. «Τον περασμένο Ιανουάριο»- λέει στους «Νew Υork Τimes»- «έχασα τη μητέρα μου από καρκίνο στις ωοθήκες. Ήταν μόλις 56 ετών. Ένας άνθρωπος ήρεμος. Σπάνια ύψωνε τον τόνο της φωνής ή την άκουγες να βρίζει. Όταν όμως έπρεπε να υπερασπιστεί εμάς, τα παιδιά της, έδειχνε τέτοια δύναμη που ξάφνιαζε ακόμα κι εκείνη. Και στην Κριστίν Κόλινς αναγνωρίζω στοιχεία της μητέρας μου». Πάντως εκτόνωσε τη θλίψη και τη στενοχώρια της μέσω της περιπέτειας δράσης «Wanted»- την είχε ανάγκη λέει.

Συνήθως η Ζολί δεν βλέπει τις ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστεί. Δεν συνέβη το ίδιο στην «Ανταλλαγή». «Ο Κλιντ μου το ζήτησε. Και τι κάνεις τότε; Λες όχι στον Κλιντ;». Όχι βέβαια. Με τον εμπνευσμένο ηθοποιό και σκηνοθέτη η Ζολί είχε στο παρελθόν μια σύντομη συνάντηση στα παρασκήνια του τηλεοπτικού σόου του Λάρι Κινγκ, γνώριζε όμως για εκείνον και τη δουλειά του. Από τότε που τιμήθηκε με Όσκαρ (για το «Κορίτσι που άφησα πίσω») πριν από 10 χρόνια, η Αντζελίνα Ζολί είχε ξεκάθαρη ταυτότητα. Εν αντιθέσει με άλλες συνομηλίκους της ηθοποιούς εκείνη δεν την αντάλλαξε.

Μεγαλώνοντας, λέει, διαπίστωσε πως της πάνε καλύτερα όχι γυναικείοι χαρακτήρες, αλλά μάτσο τύποι όπως του Αλ Πατσίνο στη «Σκυλίσια μέρα» ή του Μπράντο στο «Λεωφορείον ο πόθος». «Πάντα μου άρεσαν οι άνδρες».