Η δύναμη της παραίτησης

ΤΗΝ κ. ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ και τον κ. Κολιούση δεν τους γνωρίζω. Ούτε στην όψη ούτε στην κόψη. Δεν θα ήθελα να με ανακρίνουν- ειδικά αν είχα κάτι να κρύψω. Δεν ξέρω καν αν θα επιμείνουν στις αποφάσεις τους. Ένα πράγμα κατάλαβα: Με την επιστολή τους με δίδαξαν ότι και η παραίτηση είναι δύναμη. Ότι και η παραίτηση μπορεί να αλλάξει την Ιστορία…

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα την ευκαιρία να το διδαχτώ αυτό- από κανέναν, τα χρόνια της μεταπολίτευσης. Όσοι έφυγαν, έφυγαν αναγκαστικά. Εν ολίγοις τους έφευγαν, δεν τα βροντούσαν οι ίδιοι. Ενώ οι δύο εισαγγελείς τα βρόντηξαν. Νέα διακυβέρνηση, νέα ήθη…

Ομολογώ ότι το πρώτο που ρώτησα ήταν: «Καλά, παίρνουν τουλάχιστον σύνταξη;». Ε, λοιπόν, ο ένας παίρνει μειωμένη και η άλλη δεν παίρνει καθόλου. Δύο καριέρες στα βράχια… Και μετά, η αναπόφευκτη σύγκριση: Θα το έκανα; Θα το τολμούσα; Έλα ντε. Ευτυχώς, η ζωή τα έχει φέρει έτσι που δεν χρειάστηκε να μπω στο δίλημμα. Ή μήπως έτσι θέλω να πιστεύω; Έλα ντε.

Χειροκροτούμε ντροπαλά
Η ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ των δύο εισαγγελέων, όπως κι αν καταλήξει, θα ξεχαστεί. Είναι η μοίρα όλων των μεγάλων κινήσεων. Ό,τι ξεκινάει στα πρωτοσέλιδα, καταλήγει κάπου δίπλα στα φαρμακεία και τους εφημερεύοντες γιατρούς. Και μετά στη λήθη. Πώς τον είπαμε τον κύριο εισαγγελέα που παραιτήθηκε;

Όμως, αυτή η διπλή παραίτησηαπό δύο ανθρώπους που δεν είχαν πιει ούτε καφέ μαζί προηγουμένωςείναι το πραγματικό τέλος της μεταπολίτευσης. Το τέλος της βολικής σύμβασης που ήθελε τη δεύτερη και την τρίτη εξουσία, υπαλλήλους της πρώτης. Είναι η απόδειξη ότι μέσα στο κράτος υπάρχουν άνθρωποι που ζουν με κανόνες και απαιτούν να γίνονται σεβαστοί οι κανόνες από όλους, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται, που λέγαμε παλιότερα. Ότι υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν ότι η ελληνική κοινωνία συγκροτεί ένα σύγχρονο κράτος- και συμπεριφέρονται έτσι. Με την παραίτηση των δύο εισαγγελέων, μπορούμε όλοι να είμαστε λίγο πιο αισιόδοξοι. Ίσως δεν θα κάναμε το ίδιο αν ήμασταν στη θέση τους. Αλλά τους χειροκροτούμε.