ΤΙΣ ΠΑΓΙΔΕΣ ΤΙΣ ΣΤΗΝΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΤΟΥΣ

Η μυθοπλασία του Ρονκαλιόλο δεν κάνει πατιτούρα την πραγματικότητα. Υφαίνει περιστατικά που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ίσως αληθινά και τανύζει την αληθοφάνειά τους. Το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί ως σκοτεινή ιστορία και την ίδια στιγμή ως κωμωδία. Οι ήρωες μπουρδουκλώνονται μες στις επιθυμίες τους, βασανίζονται από ψέματα και μισές αλήθειες, πέφτουν σε παγίδες που τους στήνει ο ίδιος ο εαυτός τους. Η γοητεία του βιβλίου κρύβεται στην τρέλα του: αναποδογυρισμένη πραγματικότητα, γεγονότα ιδωμένα από τη μέσα μεριά, απ΄ τη φόδρα τους, ελαφρώς και συνεχώς κινούμενη οπτική γωνία, μυθοπλασία που κλείνει ειρωνικά το μάτι στην καθημερινότητα, χωρίς να ειρωνεύεται τους ήρωες, υψηλή θερμοκρασία απλών φράσεων. Το τελευταίο κεφάλαιο, αμφίσημο και αμφίθυμο, κλείνει με τον πιο ταιριαστό τρόπο το βιβλίο. Πικρή ή κωμική νουβέλα, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι μιλά με συγγραφική παρρησία και πεζογραφική μαστοριά γι΄ αυτά που ξέρουμε, που βλέπουμε, που ζούμε.