Τα μυστήρια της Λεωφόρου Συγγρού

ΕΠΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ, ΤΟ 1977, ΛΙΓΟ
ΕΛΕΙΨΕ ΝΑ ΨΗΦΙΣΤΕΙ ΕΝΑ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ
ΠΟΥ ΠΡΟΕΒΛΕΠΕ ΤΗ ΦΥΛΑΚΙΣΗ
ΚΑΙ- ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΑΣΗ- ΤΟΝ
ΕΚΤΟΠΙΣΜΟ ΤΩΝ ΕΚΔΙΔΟΜΕΝΩΝ
ΤΡΑΒΕΣΤΙ. ΦΑΝΤΑΖΕΣΤΕ ΤΗΝ ΜΠΕΤΤΥ,
ΤΗΝ ΑΛΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΟΛΑ
ΣΤΗ ΓΥΑΡΟ; ΕΚΤΟΤΕ ΚΥΛΗΣΕ ΠΟΛΥ
ΝΕΡΟ ΣΤΟ ΑΥΛΑΚΙ. ΤΟ ΠΟΝΗΜΑ
ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΑΔΑΜΑΚΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΣΤΙΓΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΕΙ ΠΟΣΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΛΛΑΞΑΝ ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΕΜΕΙΝΑΝ ΙΔΙΑ.
Εκείνο το διαβόητο νομοσχέδιο ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και έδωσε την ευκαιρία σε μια ολόκληρη μειονότητα, που έως τότε λαθροβιούσε στο κοινωνικό περιθώριο, να βγει στο προσκήνιο και να διεκδικήσει ίση μεταχείριση. Έχει καταγραφεί ως η ηρωική εποχή- η εποχή του Απελευθερωτικού Κινήματος Ομοφυλοφίλων Ελλάδας (ΑΚΟΕ), με πρωτεργάτες τον Ανδρέα Βελισσαρόπουλο, τον Λουκά Θεοδωρακόπουλο, τον Γρηγόρη Βαλλιανάτο κ.ά. Πολύτιμα τεκμήρια για αυτή την πολυτάραχη περίοδο μπορείτε να βρείτε στην Μπέττυ – τόσο στην αυτοβιογραφία της ομώνυμης τραβεστί (Εξάντας 1980, Τυπωθήτω 2007) όσο και στην ομότιτλη μικρού μήκους ταινία του Δημήτρη Σταύρακα (1979)-, στη μεταθανάτια έκδοση Από τη χαμηλή σκοπιά του Κώστα Ταχτσή (Εξάντας 1992), καθώς και στο Οι άγγελοι δεν έχουν φύλο (Όμβρος 2002) τής κατά πολύ νεώτερης Τζένης Χειλουδάκη, που έζησε τα τεκταινόμενα στη Συγγρού ως έφηβος(η).

Σήμερα ελάχιστα πράγματα θυμίζουν- επιφανειακά τουλάχιστονεκείνα τα πέτρινα χρόνια. Αν και στο θεσμικό επίπεδο, οι ομοφυλόφιλοι έχουν να διανύσουν ακόμη μια σεβαστή απόσταση (δεν έχουν κατοχυρώσει ούτε το δικαίωμα να παντρευτούν, παρά το «αντάρτικο» στην Τήλο, ούτε το δικαίωμα να υιοθετήσουν) και ναζιστές νοσταλγοί, όπως ο Κωνσταντίνος Πλεύρης, αναπολούν το πρετ α πορτέ με το ροζ αστέρι (ενδεικτικά αναφέρουμε τα πονήματά του Οι κίναιδοι και Ζιγκ Ζαγκ στους έκφυλους , αμφότερα από τις Εκδόσεις Ήλεκτρον), ωστόσο η ελληνική νεοσυντηρητική και ψευδοφιλελεύθερη κοινή γνώμη αποδέχεται την παρουσία τους σε όλα τα τηλεοπτικά μετερίζια, ιδίως τα πρωινά και τα μεσημεριανά, έστω και με τον στενό κορσέ της γραφικής ΤV περσόνας. Παραμένει εν τούτοις αναπάντητο το προ τριακονταετίας ενοχλητικό ερώτημα: τι ακριβώς επιθυμούν οι ίδιοι οι ομοφυλόφιλοι; Την ενσωμάτωσή τους στο σύγχρονο μικροαστικό κάδρο (επ΄ αυτού οι μικροαστοί δεν φέρουν πια και πολλές αντιρρήσεις) ή τη ρήξη τους με τη συμβατική ηθική; Διότι αν επιθυμούν το πρώτο, ουδόλως αμφιβάλλουμε ότι αργά ή γρήγορα θα το πετύχουν. Αν όμως επιθυμούν ακόμη το δεύτεροόπως το επιθυμούσε το πάλαι ποτέ η Πάολα στο Κράξιμο –, ίσως θα πρέπει να μας το ξανα-υπενθυμίσουν.

Μελόδραμα
«Πρωτοπάτησα στη Συγγρού τα δύσκολα εκείνα χρόνια που νόμος ήτανε ό,τι αποφάσιζε η Αλόμα και τα τσιράκια της. Η Ναργκίς, η Μπέττυ, η Λίτσα, η Παντέλω και πολλά άλλα κορίτσια τότε- γριές τώρα, όσες ζουν ακόμα- ήτανε οι πρώτες που σαν μπουμπούκια ξεπετάγονταν. Δεν ήτανε το εύκολο κέρδος που τις μαγνήτιζε στον δρόμο, αλλά η ανάγκη τους να επαναστατήσουν σε μια συντηρητική κοινωνία που εξαιτίας της χούντας δεν έμελλε να γνωρίσει τη σεξουαλική επανάσταση που έσκασε σαν βόμβα στην Αμερική. Ήταν οι πρώτες δηλωμένες gay/τρανσέτες». Αυτή η παράγραφος- γέφυρα με το παρελθόν, που θα συναπαντήσουμε μεσοστρατίς στο μυθιστόρημα Ανήρ εκδιδόμενος, θα μας δώσει εσφαλμένες εντυπώσεις για τις προθέσεις και, κυρίως, για το ρεζουμέ στην αφήγηση του Ευάγ. Αδαμάκη.

Ο αγνώστων λοιπών στοιχείων συγγραφέας ντύνει την αφήγησή του με το διάφανο νεγκλιζέ της μυθοπλασίας, ώστε να αποφύγει τις δυσάρεστες επιπτώσεις μιας αληθινής ιστορίας, με κατονομασμένα πρόσωπα και καταστάσεις (προφύλαξη εντελώς κατανοητή και συγχωρητέα). Εξ αρχής ωστόσο αντιλαμβανόμαστε ότι ο Αδαμάκης δεν σκοπεύει να μας παραδώσει ένα ντοκουμέντο για τη μετεξέλιξη στις πιάτσες της Συγγρού την τελευταία εικοσαετία (εικάζουμε από τα συμφραζόμενα ότι ο συγγραφέας κοντεύει ή πατάει στα τριάντα πέντε), αλλά ένα λαϊκό μελόδραμα πουεξαιρέσει των ωμών σεξουαλικών σκηνών, ολότελα περιττών άλλωστε από πλευράς αφηγηματικής οικονομίας- θα το ζήλευε η Ιωάννα Μπουκουβάλα- Αναγνώστου ή η σύγχρονη μετεμψύχωσή της, η Λένα Μαντά.

Ευάγγελος Αδαμάκης

ΑΝΗΡ ΕΚΔΙΔΟΜΕΝΟΣ

ΕΚΔ. ΚΕΔΡΟΣ, 2008, ΣΕΛ. 180