Πρώτη αναμέτρηση με μια κυνική εικόνα της Ελλάδας

Η ελληνική φιλολογία έχει ασχοληθεί με τη λεγόμενη «μεταναστευτική λογοτεχνία» σε ό,τι αφορά τη γραφή των Ελλήνων μεταναστών στην Ευρώπη και την Αμερική κυρίως. Έχει διαπιστώσει την επιβεβαίωση των βασικών τυπολογικών χαρακτηριστικών του μεταναστευτικού λογοτεχνικού έργου στα γραπτά όσων θέλησαν να περιγράψουν εκ βαθέων την περιπέτεια της μετοίκησης σε μακρινές χώρες με στόχο την αναζήτηση ενός καλύτερου μέλλοντος- την εξέλιξη και τις σταδιακές διαφοροποιήσεις στο ύφος και στη θεματική από τη μια γενιά στην άλλη, την αλλαγή της γλώσσας γραφής. Σε ό,τι αφορά πάλι τη μετανάστευση προς την Ελλάδα, έχει αρχίσει να μελετάται ο αντίκτυπος της παρουσίας των αλλοδαπών εργαζομένων στην ίδια την ελληνική λογοτεχνία- με άλλα λόγια το πώς σκιαγραφείται η εικόνα του «άλλου», του «ξένου», το πώς πραγματώνεται η αναζήτηση της ίδιας ταυτότητας μέσα απ΄ την αντιπαράθεση με τον ξένο συμπολίτη, παράνομο ή μη, το πώς καταγγέλλεται η ξενοφοβία κ.λπ. στα ελληνικά λογοτεχνικά έργα.

Με όλα αυτά, τα αναμφίβολα πολύτιμα, υπάρχει κάτι που ακόμα λείπει: Η στροφή της προσοχής στα λογοτεχνικά έργα που παράγονται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα σε ξένες γλώσσες (και σπανιότερα σε ελληνική μετάφραση) από ξένους συγγραφείς με αντικείμενο αυτήν ακριβώς τη μετακίνηση και την «ελληνική εμπειρία» της τελευταίας εικοσαετίας. Κι όμως, η συγκεκριμένη «ελληνική εμπειρία» των μεταναστών συνιστά ένα πολύ ενδιαφέρον και προκλητικό πεδίο μελέτης. Διότι έχει πολύ λίγο να κάνει με τον προσκυνηματικό σχεδόν θαυμασμό των πρώτων περιηγητών ή τον ξέφρενο ενθουσιασμό των μεταπολεμικών τουριστών και προτάσσει μια άλλη, άγνωστη μέχρι τώρα αλλά πολύ πιο γυμνή και κυνική εικόνα της Ελλάδας.