Και οι σημερινοί γενίτσαροι;

Κατά τη γνώμη μου, το κρίσιμο ερώτημα για τη συγγραφική πορεία του Θέμελη είναι αν θα έρθει η στιγμή της προσωπικής αναζήτησης (και της ανατροπής) να γράψει για τις δικές του αλήθειες. Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον, ύστερα από τη μακρά περιδιάβασή του στην ιστορική περιπέτεια του Ελληνισμού των προηγούμενων αιώνων, αν ο Θέμελης, με δεδομένες τις αφηγηματικές αρετές του, έστρεφε τον μυθοπλαστικό φακό του στο παρόν ή στο πολύ πρόσφατο παρελθόν μας, για να αφηγηθεί ιστορίες που γνώρισε και γνωρίζει από πρώτο χέρι. Όταν ο ήρωάς του Μανόλης εκδιώκεται το 1935 από την Κομοτηνή, επειδή τόλμησε να μιλήσει για τη διαφορετική εκδοχή της τύχης του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, κάνει την εξής κρίσιμη σκέψη για τον εξαγριωμένο λαό και τις αρχές των εθνικοφρόνων ομοεθνών του: «Πόσο διέφεραν άραγε όλοι αυτοί οι τραμπούκοι από τους φασίστες που τρομοκρατούσαν την Ιταλία;» (σ. 388). Προφανώς καθόλου. Δεν θα είχε, λοιπόν, ενδιαφέρον ο Θέμελης να αφηγηθεί, π.χ., ιστορίες για σημερινούς «γενίτσαρους» (για να χρησιμοποιήσω τη βρισιά που οι Ελλαδίτες απευθύνουν στον ήρωα του μυθιστορήματός του), όλους όσοι στελεχώνουν τα πολυδαίδαλα συστήματα της πάσης φύσεως σημερινής εξουσίας και της παρασιτικής παραεξουσίας; Αν δεν το πράξει, μάλλον θα παραμείνει στον χώρο της πολιτικής ορθότητας και της αρχής «το τερπνόν μετά του ωφελίμου», αποκομίζοντας τα οφέλη αυτών των επιλογών. Αν το πράξει, η επιλογή του αυτή θα μπορούσε να αποβεί μια πράξη αναγνώρισης της ταυτότητας, κατ΄ αρχάς του ίδιου και στη συνέχεια του αναγνωστικού κοινού του.