ΑΝΑΠΟΔΟΓΥΡΙ- ΣΜΕΝΟ ΟΜΟΙΩΜΑ ΤΟΥ ΠΟΥΡΙΤΑΝΙΣΜΟΥ

Όσοι αναζητήσουν κάποια λογοτεχνικά ψήγματα στο κείμενο του Αδαμάκη θα απογοητευθούν σύντομα από τον ναρκισσισμό του αφηγητή, την ηθικολογία, το κοινωνιολογίζον ύφος με τις αυτονόητες διαπιστώσεις και, πάνω από όλα, με τον ακατάσχετο (αυτο)οικτιρμό.

Όσοι σταθούν αποκλειστικά στην αξία του ως μαρτυρίας από το μέτωπο, δύσκολα θα αποφύγουν το ερώτημα που θέσαμε στην αρχή: αυτό τον ρόλο επιζητούν- ακόμη και σήμερα- οι ομοφυλόφιλοι ή μια σημαντική μερίδα τους, εν πάση περιπτώσει; Μικροαστοί στη θέση των μικροαστών; Ρεπλίκες νοικοκυραίων, όπως στο- προφητικό άραγε;- Straight story του Βλαδίμηρου Κυριακίδη (και χωρίς το χιούμορ του); Από την ώρα που, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, έχουμε σπαρακτικές ερωτικές καταθέσεις, ήδη από τη δεκαετία του 1950- πρόχειρα πρόχειρα μας έρχεται στον νου το Δωμάτιο του Τζιοβάνι του Αφροαμερικανού ομοφυλόφιλου ακτιβιστή Τζέιμς Μπάλντουιν-, αλλά κι εδώ δεν πάμε πίσω σε ανάλογα επιτεύγματα (αρκεί να ρίξετε μια ματιά στις Εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης), πονήματα σαν αυτό του Ευάγγελου Αδαμάκη δεν μπορεί παρά να σε οδηγήσουν στο ασφαλές πόρισμα πως ο σεξουαλικός προσανατολισμός, από μόνος του, δεν είναι απαραίτητα αντίδοτο στον κοινωνικό πουριτανισμό – ενίοτε, μάλιστα, μπορεί να είναι και το αναποδογυρισμένο του ομοίωμα.