Το τέταρτο κουδούνι

Επιστολή Μπεζεδάκου- Μπεζεντάνου, Μπεζεντάκου, Μπεζαντάκου…; Πώς ακριβώς λέγεται αυτή, με τους κώλους έξω και την απροσδιόριστη ιδιότητα;- στον Καραμανλή προς υποστήριξη Δαλαϊλάκηπώς ακριβώς λέγεται αυτός ο βουλευτής που δεν ξέρω ακριβώς τι τον έχει η Μπεζεδάκου, Μπεζεντάνου…;

Ο Ψωμιάδης γκεστ, με κείμενο που το ΄χε κρυμμένο και το διάβαζε, στο ρόλο του Ψωμιάδη στο- ομολογώ χαριτωμένο- καθημερινό «Λόλα» του Αntenna. Αυτό θα πει αναβάθμιση του πολιτικού μας σκηνικού!

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Τη νουβέλα «Η συνοδός»(1985) της Ρωσίδας Νίνα Μπερμπέροβα, μιας συγγραφέα που μετά την Επανάσταση κατέφυγε στην Γ αλλία για να εγκατασταθεί, τελικά, στις ΗΠΑ όπου και πέθανε το 1993- η εξαιρετικά ιδιόμορφη σχέση μιας πιανίστας με τη διάσημη σοπράνο την οποία συνοδεύει στο πιάνο την εποχή της γερμανικής κατοχής, στο Παρίσι-, νουβέλα που μεταφέρθηκε το ΄92 στον κινηματογράφο απ΄ τον Γάλλο Κλοντ Μιλέρ, με Συνοδό την Ρομάν Μπορενζέ, Σοπράνο την Γ ελένα Σαφόνοβα και τον Ρισάρ Μπορενζέ στο ρόλο του συζύγου, θα παρουσιάσει στη σκηνή, κρατώντας τον επώνυμο ρόλο, η Δήμητρα Χατούπη (στη φωτογραφία)- στο θέατρο «Βαφείο» από 29 Οκτωβρίου. Στο ρόλο της Σοπράνο, η- και δραματική σοπράνοΕλένη Χατζηαυξέντη.

Τη διασκευή για το θέατρο- επτά πρόσωπα- και την κίνηση υπογράφει ο Ρουμάνος Ραζβάν Μαζίλου ο οποίος σκηνοθέτησε την Δήμητρα Χατούπη τη σεζόν 2004-2005 στο έργο της Παμ Γκεμς «Μαρλένε» στο «Δήλος» της, παράσταση που την επόμενη σεζόν επαναλήφθηκε στο «Θέατρο Τέχνης»στο «Υπόγειο». Η μετάφραση και η σκηνοθεσία είναι του Δαμιανού Κωνσταντινίδη και τα σκηνικά και τα κοστούμια του Απόστολου Αποστολίδη. Στο πιάνο, ζωντανά, η Μαρίνα Χρονοπούλου.

Εκτός απ΄ τους Γερμανούςπου ΄χουν… ξανάρθει, ξανάρχονται κι οι κορακοζώητες «Οκτώ γυναίκες». Το αστυνομικό του Ρομπέρ Τομά, που δεν ξέρω πια πόσες φορές έχει ανεβεί στην ελληνική σκηνή, με τον τίτλο «Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται», απ΄ τη σεζόν 1962- ΄63 όταν πρωτοπαρουσιάστηκε εδώ, επανέρχεται στις 6 Νοεμβρίου και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων στην «πειραγμένη» εκδοχή του Νίκου Καραθάνουμια εξαίρετη παράσταση με άντρες ηθοποιούς στους οκτώ γυναικείους ρόλους, φτιαγμένη με χιούμορ αλλά όχι ως τραβεστί παρωδία-, που παίχτηκε «Πειραιώς 260» το καλοκαίρι του 2007 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Στον ίδιο χώρο και ως παραγωγή και πάλι του Ελληνικού Φεστιβάλ που θέλει να αξιοποιήσει τα κτίρια του «Πειραιώς 260»- τα οποία ακόμα δεν του έχουν κατοχυρώσει…και το χειμώνα.

Σημειώστε πως το σχέδιο ήταν για τον περσινό χειμώνα αλλά προσέκρουσε στον Βαγγέλη Λιβαδά ο οποίος πήρε στο μεταξύ τα δικαιώματα του έργου- για διάστημα που ΄χει λήξει πιακαι το παρουσίασε «ορθόδοξα» στο «Αμιράλ»- χωρίς όμως επιτυχία.

Στην παράσταση του Νίκου Καραθάνου πρωταγωνιστούν ο ίδιος, Γιάννης Κότσιφας, Χρήστος Λούλης, Αργύρης Ξάφης, Χρήστος Στέργιογλου, Κοσμάς Φοντούκης και Αιμίλιος Χειλάκης όπως στο αρχικό ανέβασμα. Τον Γιώργο Γάλλο που ΄χε ανειλημμένες υποχρεώσεις θα τον αντικαταστήσει στο ρόλο της κρυπτολεσβίας Σανέλ ο Νίκος Χατζόπουλος (φωτογραφία).

Μαθαίνω πως οργανώνονται πλέον. Οι παραδοσιακοί κι οι μεταμοντέρνοι του αρχαίου δράματος. Γαλανόλευκες, εξαπτέρυγα, προτομές του Αισχύλου και DVDs (προφέρεται ντιβιντίζζζζζζ) με ταινίες της Λένι Ρίφενσταλ οι μεν, λάβαρα με κιλότες, νάνοι τσιρλίντερς, αρβυλάκια σκονισμένα στα πόδια οι δε. Εικονίσματα με την Παναγία και τον Ροντήρη οι μεν, πικέτα με τον Όστερμάιερ και τον Μαρμαρινό οι δε. Γαλανόλευκα τισέρτς με στάμπα τον Παρθενώνα οι μεν, μαύρα με νεκροκεφαλές οι δε. Με τον Μπαμπινιώτη και την Σούδα στα χέρια οι μεν, με λεξικά ξένων γλωσσών οι δε. Κασκόλ με τα χρώματά τους, πίπιζες, σουράβλια, αεροβόλα, κλάξον, σφεντόνες, σούβλες, ντουντούκες, κροτίδες, φωτοβολίδες, πέτρες στην τσέπη, άμα λάχει και κανένα σαρανταπεντάρι… Και με έτοιμα απ΄ το σπίτι τα συνθήματα. Έτσι πλέον θα κατεβαίνουν Επίδαυρο για να εκφράσουν την αντίθεση ή την υποστήριξή τους στη σκηνοθετική γραμμή της εκάστοτε παράστασης.

Το καλοκαίρι δεν πρόκαναν- μόνο στην «Μήδεια» του Βασίλιεφ και στον «Αγαμέμνονα» της Μπρούσκου εκδηλώθηκαν. Να ΄μαστε καλά, του χρόνου. Στο πλαίσιο της αναβάθμισης και της ενεργοποίησης του κοινού της Επιδαύρου.

Αν η κ. Βαρβάρα Λαζαρίδου του Ελληνικού Φεστιβάλ που επιμελείται τα του αρχαίου θεάτρου θα χρειαστεί να επωμιστεί ΚΑΙ την ευθύνη να καλεί Ειδικές Δυνάμεις για σωματική έρευνα στους εισερχόμενους και τήρηση της τάξης, αυτό δεν το ξέρω ακόμα.

Ούτε αν το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο θα δεχτεί να περιφράξουν την ορχήστρα με αγκαθωτό συρματόπλεγμα…

Εκτιμώ βαθιά την Αννίτα Σαντοριναίουστις πολύ σημαντικές ηθοποιούς μας την κατατάσσω. Απ΄ την εποχή που βγήκε στο «Θέατρο Τέχνης» και πριν εγκατασταθεί στην Κύπρο όπου αναδείχθηκε σε πρωταγωνίστρια. Την έχω δει εξαιρετική σε πολλούς ρόλους.

Αλλά ποτέ δε μου άρεσε τόσο όσο ως Κας, σκηνοθετημένη απ΄ την Γλυκερία Καλαϊτζή, στο «Οι έρωτες της Κας Μαγκουάιαρ» του Μπράιαν Φρίελ που παρουσίασε ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου στην Θεσσαλονίκη, καλεσμένος απ΄ το ΚΘΒΕ.

Αυτή η εβδομηντάρα Ιρλανδέζα, η μετανάστρια για πενήντα χρόνια στην Αμερική, που γυρίζει χωρίς να ΄χει κάνει λεφτά κι η οικογένειά της την ξαποστέλνει σε οίκο ευγηρίας, η λαϊκή, η πληθωρική, η έξω καρδιά, η γενναιόδωρη, η λίγο αλήτρα αλλά βαθύτατα ευαίσθητη, με το απύλωτο το στόμα, που ΄χει το πιοτό εύκολο- σπουδαίος ρόλος- σαρκώθηκε από την Αννίτα Σαντοριναίου (στην κεντρική φωτογραφία) με τρόπο που, εγώ, δε θα την ξεχάσω.

Καλοκαίρι 2006: Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο με πρόεδρο τον τότε γενικό γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού Χρήστο Ζαχόπουλο (φωτογραφία) παραχωρεί το θέατρο της Επιδαύρου σε δυο, «εκτός Φεστιβάλ», παραστάσεις. Η μια είναι οι «Βάτραχοι», παραγωγή της «Αττικής Σκηνής», σε σκηνοθεσία Θανάση Θεολόγη – με Χάρη Ρώμα και Άννα Συνοδινού. Πέφτει κράξιμο απ΄ τα ΜΜΕ.

2007: Το ΚΑΣ κόβει το σπορ των «εκτός Φεστιβάλ» παραχωρήσεων της Επιδαύρου. Δεκέμβριος 2007: Ο Χρήστος Ζαχόπουλος παραιτείται και βουτάει στο κενό απ΄ το μπαλκόνι του. Ακολουθεί σκάνδαλο και τσουνάμι αποκαλύψεων.

Καλοκαίρι 2008: Στις «Νεφέλες», παραγωγή της- ίδιας- «Αττικής Σκηνής» (με το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης) σε σκηνοθεσία του- ίδιου – Θανάση Θεολόγη, πατούν κι ένα «εκσυγχρονιστικό» κράξιμο στον Χρήστο Ζαχόπουλο. Πώς λέμε «πριν αλέκτορα φωνήσαι»; (Θα μου πείτε, οι πρώτοι είναι στην Ελλάδα που εφαρμόζουν ανερυθρίαστα το «δρυός πεσούσης…»; Κι οι μόνοι που το εφάρμοσαν στην υπόθεση Ζαχόπουλου; Όχι βέβαια! Αλλά έτσι, ως δείγμα καλλιτεχνικής ευαισθησίας, το αναφέρω).