Φαινόμενα

Δημοκρατία της διασκέδασης
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Με τον Π. Τατούλη στο «Αλ Τσαντίρι» να υποδύεται τον εαυτό του αποδείχθηκε ότι η πολιτική έχει μετατραπεί σε μέσον ψυχαγωγίας του φιλοθεάμονος
Το θέμα δεν είναι ότι πήγε ένας πολιτικός στο στούντιο να παρακολουθήσει το «Αλ Τσαντίρι Νιουζ». Πήγε ο κ. Τατούλης. Ο πολιτικός που ασκεί δριμύτατη κριτική στην κυβέρνηση, αν και υπήρξε μέλος της έως χθες, στάση που είναι επόμενο να τροφοδοτεί, εδώ και καιρό, το ωραίο θέαμα εσωκομματικής ανταρσίας που ενθουσιάζει τα μίντια. Ένα είδος «σκηνοθέτη» είναι επομένως και ο κ. Τατούλης, μιας επικαιρότητας που εκτονώνει και ανακουφίζει το λαϊκό αίσθημα λέγοντας ακριβώς ό,τι του χαϊδεύει τα αυτιά. Όπως και η λαζοπουλική σάτιρα.

Η προχθεσινή συμμετοχή του στο θέαμά της αποκάλυψε με ακόμη μεγαλύτερη σαφήνεια τους κοινούς όρους πολιτικής και θεάματος, πολύ περισσότερο δε πολιτικής και διασκεδαστικού θεάματος.

Κάθε άλλο παρά η πρώτη φορά ήταν που πολιτικός βρέθηκε να παίρνει μέρος σε σατιρική εκπομπή. Έχει συμβεί παντού στον κόσμο και στη χώρα μας- παλαιότερα οι περισσότεροι είχαν παρελάσει από τις εκπομπές του Μητσικώστα. Μόνο που αυτή τη φορά δεν ήταν ένας πολιτικός που επιδείκνυε την αντοχή του στα βέλη της σάτιρας, αλλά μετατρεπόταν σε μέσο για να εκφραστεί με ακόμη μεγαλύτερη έμφαση η αντιρουσοπουλική γραμμή του «Αλ Τσαντίρι» και του Αlpha γενικότερα.

Βρέθηκε ο κ. Τατούλης απέναντι από έναν Λάκη Λαζόπουλο, ο οποίος με το μικρόφωνο το χέρι μεταμορφώθηκε σε δευτερόλεπτα από καλλιτέχνης της σάτιρας σε δημοσιογράφο, και μάλιστα το είδος που έχει πλειστάκις αποτελέσει στόχο της σάτιράς του, δημοσιογράφο- ανακριτή, που επιχειρεί να εκμαιεύσει αυτό που ο ίδιος επιθυμεί, σχεδόν επιβάλλοντάς το: «Να παραιτηθεί ο Ρουσόπουλος;» ρωτούσε ο Λαζόπουλος. «Μη γίνεστε τώρα δημοσιογράφος» ξεγλιστρούσε ο κ. Τατούλης. «Συμφωνείτε με όσα γίνονται στην κυβέρνηση;» επέμενε ο Λαζόπουλος. «Εγώ θα συμφωνήσω με τους μαθητές από τη Βουλή των Εφήβων που επισήμαναν τα προβλήματα του τόπου καλύτερα από τον καθένα» έσπευδε με μαεστρία να χειριστεί το λαϊκό αίσθημα ο κ. Τατούλης. Ένα λαϊκό αίσθημα σε κατάσταση συναισθηματικού ερεθισμού από τη λαζοπουλική σάτιρα, άρα ευάλωτο σε χειρισμούς.

«Δηλαδή τι λέτε; Να φύγει ο Ρουσόπουλος» επιμένει απερίφραστα ο Λαζόπουλος, κοιτώντας κατάματα τον κ. Τατούλη. «Αυτό είναι η δική σου γνώμη» απαντά με πολιτικάντικη εμπειρία εκείνος, αποφεύγοντας να πάρει σαφή θέση και αφήνοντας μόνο τον υπαινιγμό της συμμετοχής του να εκφράσει τη θέση του.

Ουδεμία σχέση με σάτιρα, βέβαια, είχε ο διάλογος. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Λάκης Λαζόπουλος χρησιμοποιεί την ατμόσφαιρα της ψυχαγωγικής εκπομπής του για να προβάλει τις προσωπικές του πολιτικές αντιλήψεις και καταφεύγει στον ψυχολογικό χειρισμό του κοινού του για να τις επιβάλλει. Καθαρή προπαγάνδα και μάλιστα στην πιο σκληρή μορφή της.


Μέσο ψυχαγωγίας η πολιτική

Προπαγάνδα είναι η σύγχυση πραγματικότητας και ψευδαίσθησης. Ακριβώς αυτό που συνέβη δηλαδή για λίγα λεπτά στο «Αλ Τσαντίρι», όπου πολιτική πραγματικότητα και σόου αστεϊσμών έγιναν ένα παράδοξο μείγμα στο οποίο το μόνο σαφές είναι ότι και ο κ. Τατούλης- όπως πολλοί πολιτικοί μας- έχει καταληφθεί από το σύνδρομο του performer. Η δύναμη του να δίνεις την παράσταση του εαυτού σου είναι, όπως έχει αποδειχθεί, ανυπέρβλητη. Ως εκ τούτου, η πολιτική έχει γίνει τηλεόραση και τούμπαλιν, τόσο ώστε είναι αδύνατον πλέον να ξεχωρίσουμε τα δυο.

Εκεί στα λαζοπουλικά σαλονάκια- και όποια παρόμοια ακολουθήσουν- η πολιτική θα συναντά τη δακρύβρεχτη και αγανακτισμένη πραγματικότητα για να σκηνοθετήσουν από κοινού ένα λαϊκό θέαμα που θα προβάλλεται από τα δελτία ειδήσεων. Φτάσαμε κι εμείς στο αμερικανικό ιδεώδες, η ίδια η πολιτική να είναι μέσο ψυχαγωγίας (entertainment medium). Γιατί όχι; Το μέσο δεν είναι το μήνυμα;