ΤΕΞΑΝΟΙ, ΟΧΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ

Η σύζυγος του δολοφονημένου Τούρκου είναι εκείνη που αναθέτει την υπόθεση στον ντετέκτιβ. Όπως πολλοί μετανάστες, ζει μαζί με τη μητέρα της, τον αδελφό της και την άρρωστη αδελφή της, την οποία η οικογένεια κρύβει. Ο πατέρας της είχε σκοτωθεί σε αυτοκινητικό δυστύχημα.

Μπαίνοντας στα στέκια του υποκόσμου, ο Καγιανκάγια θα ξετυλίξει το νήμα ανακαλύπτοντας μια υπόθεση εμπορίου ναρκωτικών, στην οποία ήταν μπλεγμένα όχι μόνο μέλη της τουρκικής οικογένειας αλλά και μέλη του αστυνομικού σώματος. Η υπόθεση, έτσι όπως είναι στημένη, δίνει την ευκαιρία στον Αρζούνι να περιγράψει με ακρίβεια την προκατάληψη και τον ρατσισμό των Γερμανών απέναντι στους Τούρκους, εμφανίζοντας τον μέσο Γερμανό να πιστεύει ότι ο Τούρκος κάνει μόνο για σκουπιδιάρης. Χωρίς να αγιογραφεί τους Τούρκους, περνάει στην αντεπίθεση φιλοτεχνώντας ένα πολύ αυστηρό πορτρέτο του μέσου Γερμανού, πορτρέτο ανθρώπου άλλοτε άχρωμου, άλλοτε μπουνταλά και συχνά πυκνά χυδαίου. Ιδίως στην περιγραφή ορισμένων χαρακτήρων αστυνομικών, ο συνδυασμός εξουσίας, έπαρσης, ψευτοπαλικαρισμού, δίνει το στίγμα ενός μείγματος που θυμίζει μάλλον Τεξανούς καουμπόηδες παρά Ευρωπαίους αστούς ή και μικροαστούς.

Δείγμα, και αυτό, της αντίληψης του Γερμανού συγγραφέα που θεωρεί τη χώρα του μάλλον συνονθύλευμα χωριών παρά δίκτυο σύγχρονων μεγαλουπόλεων.