ΜΑΤΙΕΣ Εγγυήσεις

Η Αμερική είναι αναστατωμένηπολλοί μιλούν για «απόγνωση»εξαιτίας της φοβερής χρηματοπιστωτικής κρίσης που ξέσπασε πρόσφατα. Το ίδιο και η Ευρώπη- Γερμανία, Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία. Αλλά εμείς, εδώ, οι «μάγκες», που «όλα τα σφάζουμε και τα μαχαιρώνουμε», ασχολούμαστε με τον βουλευτή Δαϊλάκη που «φοράει παντελόνια» και την τραγουδίστρια Μπεζαντάκου…

Στην Αμερική, κλείνουν τράπεζες-μεγαθήρια και ο Μπους ρίχνει κι άλλα δολάρια (300 δισεκατομμύρια) για να ενισχύσει το «σύστημα». Και στην Ευρώπη, γίνεται κόλαση: η Ισλανδία αναζητεί κεφάλαια από το εξωτερικό, Γερμανία, Δανία, Πορτογαλία και Σουηδία προχωρούν σε επίσημες δηλώσεις για την εγγύηση των καταθέσεων και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνεδρίασε χθες το βράδυ, για να τονίσει μεταξύ άλλων ότι οι κεντρικές τράπεζες θα συνεχίσουν να παρεμβαίνουν όπου και όσο χρειάζεται και θα διαθέτουν την απαιτούμενη ρευστότητα στις εμπορικές τράπεζες, για να μην κλονισθούν.

Τα χρηματιστήρια σε όλο τον κόσμο συνεχίζουν τα μακροβούτια, ενώ η ΕΚΤ για να αντιμετωπίσει κάπως, την κρίση, σχεδιάζει να μειώσει το βασικό επιτόκιο του ευρώ κατά 0,25%, ίσως και από τον Νοέμβριο. Και στην Ελλάδα; Χιλιάδες πολίτες κάθε μέρα, φοβούμενοι ότι θα χάσουν τις οικονομίες τους, τρέχουν από ταμιευτήριο σε ταμιευτήριο, σηκώνουν λεφτά, τα κλειδώνουν στα μπαούλα τους ή τα καταθέτουν σε μεγάλες τράπεζες, για να αισθανθούν πιο σίγουροι και να επωφεληθούν από τα υψηλότερα- κατά περιπτώσεις- επιτόκια που τους προσφέρονται. Στο μεταξύ, όλοι αυτοί οι καλοντυμένοι αληταράδες με τα γκρι κοστούμια, αυτοί που θεοποίησαν την αγορά και δημιούργησαν το πρόβλημα, κάνουν ανενόχλητοι τα σουλάτσα τους από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα, τρώνε, πίνουν, γλεντάνε, εις υγείαν των κορόιδων και, φυσικά, δεν πρόκειται να πληρώσουν δεκάρα για τη ζημιά που προξένησαν σε όλη την υφήλιο. Ανήκουν, βλέπετε, στην καρδιά του «συστήματος». Είναι, όπως τους χαρακτηρίζει ο Γιάννης Πανούσης στην «Ε», «πάσης φύσεως γιάπηδες της τεχνολογικής και επικοινωνιακής κερδοφορίας- κερδοσκοπίας. Είναι οι έξυπνοι και κυνικοί μάνατζερ, οι σούπερμεν ενός γενικευμένου οικονομισμού, που είχαν μάθει να βλέπουν τους πάντες και τα πάντα σαν επιχείρηση».

Ο φίλος καθηγητής πιστεύει ότι «ήρθε η ώρα να γευθούν κι αυτοί το πικρό ψωμί, όχι μόνο της ιδεολογικής ήττας αλλά και της ανεργίας». Αυτοί όμως θα το γευτούν ή ο κοσμάκης; Ο Μπους και οι τέσσερις μεγάλοι της Ευρώπης για το «σύστημα» καίγονται, το «σύστημα» τους ενδιαφέρει. Με όλους αυτούς τους «χαρτογιακάδες, τους επιτυχημένους, τη γενιά της απληστίας, που νέμεται τα δημόσια αγαθά».

Πολύ σωστά μιλάει ο Ρούσσος Βρανάς στα «ΝΕΑ»: «Η μονομερής απόφαση των Ιρλανδών χαλάει την πιάτσα. Καταθέτες από άλλες χώρες συρρέουν στις ιρλανδικές τράπεζες, αναζητώντας ένα αξιόπιστο και ασφαλές καταφύγιο για τα χρήματά τους. Η εγγύηση των καταθέσεων στο ακέραιο υπονομεύει τον ελεύθερο ανταγωνισμό, φωνάζουν εξοργισμένοι οι ευρωκράτες των Βρυξελλών. Τουλάχιστον καταλάβαμε, επιτέλους, πώς εννοούν αυτόν τον ανταγωνισμό: να είναι πάντα εγγυημένα μονάχα τα κέρδη των τραπεζιτών και να πέφτουν πάντα οι ζημιές τους στις πλάτες των καταθετών».