Το πείραμα και το στοίχημα

Στη συλλογικότητα της δουλειάς τους οι σκηνοθέτες-ηθοποιοί εστιάζουν σε ένα κρίσιμο στοίχημα.

Αγγελική Παπούλια: Το στοίχημα είναι να καταφέρουμε να συνεργαστούμε. Θέλουμε να τα καταφέρουμε. Και δεν θέλουμε να ξέρει κανείς ποιος σκηνοθετεί τι.

Αργύρης Ξάφης: Η διαφορά με τις προηγούμενες γενιές βρίσκεται στο ότι ο καθένας τους ήταν μόνος του και ανταγωνιστικός με τον απέναντι. Εμείς μ΄ αυτήν τη δουλειά λήγουμε το θέμα του προσωπικού επιτεύγματος. Κι αυτό μου δίνει, μας δίνει ελπίδα. Φυσικά θέλω να είναι φοβερή παράσταση, αλλά δεν με νοιάζει, αν θα είναι ο καλύτερος «Φάουστ».

Χρήστος Πασσαλής: Η δουλειά μας αυτή συναντιέται με ένα θέατρο παλαιότερης κοπής. Γυρνάει σ΄ ένα συντεχνιακό μοντέλο. Μ΄ αρέσει αυτή η από κοινού «επιστροφή» στη συνεργασία. Όταν οι συνεργασίες στη μουσική είναι δεδομένες, γιατί να μη γίνονται στο θέατρο; Τα μεγάλα κινήματα έχουν συμβεί από συνασπισμό ανθρώπων, ιδεών.

Γιώργος Βαλαής: Η δεκαετία του ΄80 εδραίωσε σκηνοθέτες. Αυτό δημιούργησε μια βιοτεχνία, όπου ο καθένας υπερασπιζόταν το δικό του μαγαζάκι. Σήμερα που το στοίχημα δίνεται σε επίπεδο συνεργασίας, ζύμωσης, αυτό το συλλογικό μοντέλο αποκτά νόημα. Ότι δεν είσαι μέρος μιας βιομηχανίας διάσπασης.