Και οι επτά ήταν… «Φάουστ»

ΕΠΤΑ ΝΕΟΙ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ-ΗΘΟΠΟΙΟΙ, ΑΝΕΒΑΖΟΝΤΑΣ
ΤΟΝ «ΦΑΟΥΣΤ», ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ
ΕΝΑ ΝΕΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΔΟΥΛΕΙΑΣ. ΑΝΑΛΥΟΥΝ
ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΓΚΑΙΤΕ, ΤΟ
ΚΟΜΜΑΤΙΑΖΟΥΝ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΜΕΡΙΔΕΣ, Ο ΚΑΘΕΝΑΣ
ΤΟΥΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΙ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΚΙ
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ. ΤΟ
ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ,
ΑΛΛΑ Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΗ
ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ
Η πρωτοβουλία είναι του Γιάννη Χουβαρδά, ο οποίος ανακαλύπτοντας τον αόρατο μίτο που ενώνει αυτούς τους νεαρούς καλλιτέχνες, τους ανέθεσε την πιο ρηξικέλευθη παράσταση του Εθνικού Θεάτρου. Απέναντι στη θεαματική παρέλαση της ομοιομορφίας, η περιπέτεια του πειραματισμού υπερτερεί. Γι΄ αυτό και περισσότερο κι από την παράσταση, το ενδιαφέρον εστιάζεται στον τρόπο με τον οποίον συνεργάζεται αυτή η ομάδα, που απαρτίζεται από μια μικρότερη, τους ΒlitzΧρήστο Πασσαλή, Αγγελική Παπούλια, Γιώργο Βαλαή- και τους Γιώργο Γάλλο, Αργύρη Ξάφη, Βασίλη Μαυρογεωργίου, Αργυρώ Χιώτη. Εδώ και περίπου έναν χρόνο και οι επτά έχουν χωθεί στον λαβύρινθο του «Φάουστ», για να κάνουν μια παράσταση, αν όχι εφάμιλλη του κλασικού αριστουργήματος, πάντως αντάξια της φρεσκάδας και του ενθουσιασμού τους. Προσπαθώντας να μη χαθούν στον όγκο του έργου (12.111 στίχοι, οι περισσότεροι σε μέτρο και ομοιοκαταληξία) και στην πολυπλοκότητά του, εφηύραν το δικό τους μοντέλο εργασίας.

Αγγελική Παπούλια: Δουλεύουμε το Α΄ μέρος του «Φάουστ» πάνω στη μετάφραση του Πέτρου Μάρκαρη. Δεν το διασκευάζουμε, αλλά κάνουμε κάποια κοψίματα, ώστε η παράσταση να έχει διάρκεια δυόμισι ωρών. Υπάρχουν ομάδες εργασίας, που η κάθε μία δουλεύει μόνη της κι όλες μαζί. Τίποτα δεν είναι προαποφασισμένο.

Βασίλης Μαυρογεωργίου: Είναι νωρίς για να υπάρχει σκηνοθετική άποψη. Το στοίχημά μας είναι να πετύχουμε πολύ καλή συνεργα- σία που περιέχει και τη μοναδικότητα του καθενός και τη συλλογικότητα. Δεν υπάρχει κεφαλή, αυτό είναι το πολύ ωραίο. Ήδη έχουμε δουλέψει κοντά έναν χρόνο- από τον Δεκέμβριο κάνουμε αναγνώσεις και συζητήσεις με τη συχνότητα της εβδομάδας αφιλοκερδώςαπό τον Σεπτέμβριο κάνουμε πρόβες και με τους ηθοποιούς. Ήταν μια ανάγνωση φιλοσοφικού κειμένου, μια πρώτη γνώση, που θα χρωματίσει όλη τη δουλειά- εύχομαι.

Γιώργος Γάλλος: Υπάρχουν ιδέες, θέματα, κεφαλαιώδη ερωτήματα. Τα πράγματα ανατρέπονται και προχωρούν, καθώς αναλύουμε το κείμενο. Η δουλειά μας δεν είναι να κάνουμε διάλεξη, να δώσουμε απαντήσεις, αλλά να κάνουμε δράση, έργο. Έχοντας χωρίσει το έργο σε πέντε κεφάλαια ισοβαρή, όπου ο καθένας από εμάς δουλεύει ένα κομμάτι ανεξάρτητα, αναζητούμε όλοι μαζί μια συγκεκριμένη δραματουργική αφήγηση, ώστε η εξέλιξη των ρόλων να είναι κοινή. Τώρα, αν το κάθε κομμάτι έχει τη δική του αυτόνομη αισθητική, που είναι ενδεχόμενο, αν η φόρμα είναι διαφορετική, δεν μας τρομάζει.

Αργύρης Ξάφης: Τα σημεία συνάντησης, οι κοινές ανάγκες και οπτικές αλλά και η διαφορετικότητά μας είναι η βάση για τη δημιουργία αυτής της από κοινού παράστασης. Ξεκινήσαμε πολύ προσωπικά. Ποιοι είμαστε, τι θέατρο θέλουμε να κάνουμε; Τι σημαίνει για εμάς ο Φάουστ; Πώς αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας, τη ζωή και το θέατρο σήμερα, μέσα από ένα κλασικό έργο στοχασμού και φιλοσοφίας; Ανακαλύψαμε την ομορφιά του κλασικού μέτρου και μπήκαμε στην πιο γοητευτική περιπέτεια που έχουμε ζήσει.

Κόντρα στα στερεότυπα
Παρ ΄ότι δεν έχουν ξεκαθαρίσει τη σκηνοθετική άποψη, είναι βέβαιο πως η παράσταση θα πάει κόντρα στο στερεότυπο του μύθου, όπου ο σοφός γέρος Φάουστ κάνει συμφωνία με τον διάβολο ανταλλάσσοντας την ψυχή του με τη νεότητα, για να ζήσει έστω και μια μονάχα υπέροχη στιγμή, να γίνει ο χρόνος αιωνιότητα. Να πει στη στιγμή «στάσου». Αργυρώ Χιώτη: Δεν βλέπουμε το έργο σαν έναν γοητευτικό μύθο, σε μια παγωμένη χώρα, όπου ένας γέρος σοφός που έκανε συμφωνία με τον διάβολο. Δεν παίρνουμε θέση για τον Φάουστ. Δεν κρίνουμε την πορεία της επιλογής του, αλλά ζητούμε να δούμε τι συμβαίνει. Ποιος είναι; Πάντως δεν θα είναι γέρος. Τον συναντούμε σε μια στιγμή της ζωής του, που βρίσκεται σε αναταραχή, σε πνευματικό αδιέξοδο σε μιαν αίσθηση ματαιότητας. Αλλά και η Μαργαρίτα δεν είναι ένα αθώο κοριτσάκι που το παρέσυρε ο Φάουστ στην καταστροφή.

Αργύρης Ξάφης: Ήταν ένας αγύρτης. Ο Φάουστ δεν είναι θύμα του Μεφιστοφελή, που του λέει: «Μην ψάξεις στον ουρανό. Το μόνο απόλυτο είναι η ζωή και ο θάνατος. Όλα τα άλλα είναι συζητήσιμα».

Γιώργος Βαλαής: Μιλάμε για την απώλεια. Χάνεις πράγματα στη ζωή σου. Πενθείς. Η μεγαλύτερη απώλεια είναι η παιδική σου ηλικία.

Ακόμα κι αν δεν απαντήσουμε στα θεολογικά ζητήματα το έργο υπάρχει, γιατί μιλάει για τις ανθρώπινες επιθυμίες. Έκπληκτοι ανακαλύψαμε ότι το έργο έχει πολλές κωμικές σκηνές.

Χρήστος Πασσαλής: Τα μεγάλα έργα συνήθως κουβαλούν ένα σωρό παρεξηγήσεις. Θέλουμε να ξεφύγουμε από τις παρεξηγήσεις. Πάντως ο Φάουστ δεν είναι ένας υπερήρωας. Κανένας ρόλος δεν θα ΄ναι χαρακτήρας-σύμβολο. Ούτως ή άλλως το θέμα της μεταφυσικής είναι διαπραγματεύσιμο.

Γιώργος Γάλλος: Το έργο και η παράσταση έχει ρεαλιστικά και μεταφυσικά στοιχεία, που αντιμετωπίζουμε από κοινού κι ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Η μεθοδολογία δεν είναι να στήσουμε κάτι προαποφασισμένο, αλλά να βρούμε όλοι μαζί το κοινό έργο. Έτσι, ενώ στην παράσταση θα υπάρχουν πέντε σκηνοθετικά κομμάτια, θα έχουμε έναν σκηνογράφο, έναν φωτιστή, έναν μουσικό, έναν ενδυματολόγο.

info

Πρεμιέρα στις 29 Ιανουαρίου στη Νέα Σκηνή- «Νίκος Κούρκουλος»- κτίριο Τσίλερ. Στη διανομή εκτός από τους σκηνοθέτες οι:
Χρήστος Λούλης, Γιάννος Περλέγκας, Εύη Σαουλίδου, Πάρις Λύκος, Δέσποινα Κούρτη, Άριαν Λαμπέτ. Όλα τα κορίτσια παίζουν τη Μαργαρίτα, όλα τα αγόρια τον Φάουστ.