Ο διαπολιτισμικός διάλογος

Μέσω της καταγραφής των ταξιδιωτικών εντυπώσεών τους που συχνά παίρνουν τη μορφή της αυτοβιογραφίας, οι γυναίκες, επισημαίνει η Λαλαγιάννη, «βρέθηκαν αντιμέτωπες με στερεότυπα και νόρμες που χρειάστηκε ν΄ αμφισβητήσουν, με σχήματα ετερότητας που αποδέχθηκαν, με την Άλλη Γυναίκα που προσπάθησαν να προσεγγί- σουν». Η επίδραση του γένους στην παραγωγή γραπτού λόγου είναι το αγαπημένο ερευνητικό πεδίο της συγγραφέως, ειδικά εκεί όπου ο γυναικείος, ο φεμινιστικός και ο ιμπεριαλιστικός λόγος τείνουν να συμπέσουν. Οι γυναίκες της εποχής διεκδικούν το κύρος της δικής τους θέασης του κόσμου, δημιουργώντας ενίοτε έναν γνωστικό χώρο που τους ανήκει αποκλειστικά. Έτσι θα πραγματευθούν την καθημερινότητα των αυτόχθονων γυναικών, τις συνθήκες διαβίωσής τους, τους θεσμούς που διέπουν τη γυναικεία ύπαρξη. Κάποτε προχωρούν πέρα από την εθνογραφική ή πολιτισμική καταγραφή και καταλογίζουν ευθύνες ή ασκούν κριτική στους άνδρες, επιδιώκοντας μια ειρηνική επανάσταση μέσω της διείσδυσης στους νέους γεωγραφικούς θυλάκους ή ακόμη και την κοινωνική αλλαγή στις δικές τους χώρες.

Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για μια πρωτότυπη για τα ελληνικά πράγματα συμβολή στον διαπολιτισμικό διάλογο σε μια εποχή όπου η προϊούσα παγκοσμιοποίηση τείνει να κατασκευάσει έναν νέο κοσμοπολιτισμό.

Τα αποσπάσματα από τρεις αφηγήσεις που κλείνουν το βιβλίο είναι διαφωτιστικά όσο και απολαυστικά.