Κουρασμένοι ήρωες μιας κουρασμένης ιστορίας

ΤΙ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ
ΓΙΑ ΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΟΥ
ΑΡΤΟΥΡΟ ΠΕΡΕΘ-ΡΕΒΕΡΤΕ ΠΕΡΑ
ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ
ΜΙΑΝ ΕΞΩΤΙΚΗ
ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ, ΟΤΙ ΜΑΣ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ
ΣΕ ΜΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ
ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ
ΓΝΩΣΤΗ, ΑΡΑ ΜΑΣ ΓΟΗΤΕΥΕΙ,
ΚΑΙ ΟΤΙ ΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΜΑΕΣΤΡΙΑ
ΤΑ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ ΤΗΣ
ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑΣ;
Υπάρχουν τέσσερα γνωστά πορτρέτα του Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας από τον Βελάσκεθ. Δείχνουν έναν άνδρα μάλλον ψηλό, με μακρόστενο πρόσωπο, σαρκώδη χείλη και έντονο προγναθισμό.

Όπως είναι γνωστό από την Ιστορία, ο Φίλιππος Δ΄ ανέβηκε πολύ νέος στον θρόνο, στις αρχές του 17ου αιώνα, μετά το πέρασμα του χρυσού ισπανικού αιώνα. Δεν τον ενδιέφεραν και πολύ, απ΄ ό,τι φαίνεται, τα διοικητικά, πολιτικά και διπλωματικά ζητήματα που αντιμετώπιζε η χώρα του η οποία, ως μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη, βρισκόταν σε σχεδόν μόνιμη εμπόλεμη κατάσταση. Αγαπούσε τις τέχνες, προστάτευε τους καλλιτέχνες και απ΄ ό,τι φαίνεται προτιμούσε να γράφει και ο ίδιος θεατρικά έργα. Παρ΄ όλ΄ αυτά οι στρατηγοί του εξακολουθούσαν να πολεμούν σε διάφορα πεδία μαχών, όπως στη Φλάνδρα, και ο ίδιος είχε την εξυπνάδα να παραχωρήσει το μεγαλύτερο μέρος της άσκησης της εξουσίας του στον κόμη ντε Ολιβάρες, τον οποίον επίσης έχει απαθανατίσει ο Ντιέγκο Βελάσκεθ.

Είναι ένας ευτραφής άντρας, αγαπούσε το κυνήγι και λέγεται ότι έχασε την επιρροή που ασκούσε στον Φίλιππο όταν αυτός, και η Ισπανία μαζί, έχασαν την Πορτογαλία που αυτονομήθηκε επί της βασιλείας του, την ίδια περίπου εποχή που εξεγέρθηκε και η Καταλωνία.

Ένας από τους διασημότερους πίνακες του Βελάσκεθ είναι η παράδοση της ολλανδικής πόλης Μπρέντα στα ισπανικά στρατεύματα. Εκεί είχαμε αφήσει στην προηγούμενη περιπέτεια του Πέρεθ Ρεβέρτε τον λοχαγό Αλατρίστε και τον προστατευόμενό του Ινίγο Βαλβόε Αγίρρε, γιο του Βάσκου συντρόφου του λοχαγού που σκοτώθηκε στην Φλάνδρα ( Ο ήλιος της Φλάνδρας ).

Τώρα, τους συναντάμε και πάλι, πίσω στην Ισπανία του Φιλίππου Δ΄ και του κόμη ντε Ολιβάρες, άφραγκους όπως οι περισσότεροι στρατιώτες που επέστρεψαν από το μέτωπο, και πανέτοιμους για νέες περιπέτειες. Την ευκαιρία θα τους τη δώσει η άφιξη του στόλου των Ινδιών. Ήταν ο «ομφάλιος λώρος που κρατούσε την ανάσα της φτωχής Ισπανίας – παραδόξως πλούσιας… Γι΄ αυτό η άφιξή του στη Σεβίλλη ήταν μια απερίγραπτη γιορτή, καθώς, εκτός από το χρυσάφι και το ασήμι του βασιλιά και των δικών του, έφερνε κιολας κόκκινη βαφή, λουλάκι, κομπεχιανό αιματόξυλο, βραζιλιάνικο ξύλο, μαλλί, βαμβάκι, δέρματα, ζάχαρη, καπνό και μπαχαρικά, χωρίς να ξεχνάμε το σκόρδο, την πιπερόριζα και το μετάξι από την Κίνα, που ερχόταν

Αrturo Ρerez- Reverte

ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ

ΜΤΦ. Δ. ΔΗΜΟΥΛΑΣ ΕΚΔ. ΠΑΤΑΚΗ

από το Ακαπούλκο μέσω Φιλιππίνων».

Πλην όμως, αυτήν τη φορά η φτωχή Ισπανία κινδυνεύει να χάσει ένα μεγάλο μέρος από το χρυσάφι που την κάνει παραδόξως πλούσια, αφού ο δούκας της Μεδίνα Σιδόνα έχει οργανώσει την απαγωγή του από το πλοίο «Η παρθένα της Ρέγλα» που το μεταφέρει, με σκοπό να το αποθηκεύσει στο προσωπικό του θησαυροφυλάκιο, και ό,τι περισσέψει να το μοιράσει στις εξεγερμένες επαρχίες.

Όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς, ο λοχαγός Αλατρίστε και η παρέα του αναλαμβάνουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Οι σκηνές μέσα στο σκοτάδι και τα διάφορα καταγώγια του λιμανιού διαδέχονται η μία την άλλη, οι περιγραφές μικρών ή μεγάλων συμπλοκών δίνουν και παίρνουν, τα εγχειρίδια και τα ξίφη μπαινοβγαίνουν πότε στις θήκες τους, πότε στην σάρκα των αντιπάλων και η επιχείρηση οργανώνεται σε όλες της τις λεπτομέρειες.

Ο νεαρός αφηγητής της όλης ιστορίας μόλις που γλιτώνει από την παγίδα την οποία έχει στήσει στον Αλατρίστε η μόλις δεκαπεντάχρονη Ανχέλικα ντε Αλκεθάρ- ξανθογάλανη που την έχει ζωγραφίσει κι αυτήν ο Βελάσκεθ- και η υπόθεση γλιστράει σαν «γαλιόνι στα νερά του Γουδαλκιβίρ» που θα ΄λεγε και ο Πέρεθ Ρεβέρτε, ο οποίος για μια ακόμη φορά μοιάζει να διηγείται την ίδια ακριβώς ιστορία, με τους ίδιους ακριβώς «κουρασμένους ήρωες».