Ένα ανδρικό όργανο σε στύση
Οι «Αναμνήσεις ενός λωτοφάγου» είναι (και) μια αλληγορία της ανθρώπινης ζωής ως αναζήτησης ενός διαρκώς διαφεύγοντος νοήματος. Εδώ ο Τζόναθαν Πράις στο μελλοντολογικό «Μπραζίλ» του Τέρι Γκίλιαμ
Σε αυτό το καλοστημένο, έναντι του αναγνώστη, παιχνίδι του συγγραφέα συμβάλλουν τα πολλά μεταμυθοπλαστικά στοιχεία και το διαβρωτικό χιούμορ. Από τη μια, δηλαδή, ο Φακίνος όχι μόνο καλεί εξαρχής τον αναγνώστη να συμμετάσχει στη γένεση του μυθοπλαστικού κόσμου αλλά και κάθε τόσο του υπενθυμίζει την ανάγκη της συνέργειάς του για την τροφοδότηση μιας ιστορίας που, μέσω του συγγραφέα-αφηγητή της, αναζητά την τροχιά της συνέχισής της προς κάποια κατεύθυνση. Το χιούμορ, από την άλλη, αποδραματοποιεί και εκτονώνει τις παράδοξες και ενίοτε οδυνηρές καταστάσεις που εκτυλίσσονται στην ιστορία. Π.χ. κάποια στιγμή στον ουρανό ή στο στερέωμα αυτού του αλλόκοτου κόσμου εμφανίζεται η γιγάντια εικόνα ενός ανδρικού γεννητικού οργάνου σε στύση. Πάλι οι άνθρωποι προσπαθούν ματαίως να ερμηνεύσουν το νόημα αυτής της εμφάνισης.











