ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ Η ΑΝΕΣΗ ΚΑΙ Η ΑΤΑΞΙΑ

Το κείμενο στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, προφανώς συνταγμένο από τον Φακίνο, προσφέρει όχι μόνο περιγραφικά αλλά και ερμηνευτικά στοιχεία, καταλήγοντας στην παρατήρηση πως όσα διαβάσαμε είναι «σαν τα απαγορευμένα αξιοθέατα της μνήμης του Ανθρώπου». Τίθενται τα ερωτήματα του (διαφεύγοντος)

νοήματος: Αξιοθέατα σίγουρα, αλλά γιατί «απαγορευμένα» και από ποιον; Γιατί του «Ανθρώπου»; Διαβάσαμε άραγε ένα ανθρωπολογικό ή κοσμολογικό μυθιστόρημα; Και κυρίως: γιατί στο οπισθόφυλλο το μυθιστόρημα προσδιορίζεται από τον συγγραφέα του ως «αλληγορικό»; Για να πετύχουν, όμως, τον στόχο τους οι αλληγορικές αφηγήσεις προϋποθέτουν ένα στέρεο νοηματοδοτικό βάθος, έναν κρυμμένο πυρήνα ο οποίος να διαφαίνεται για τον προσεκτικό και στοχαστικό αναγνώστη. Στο μυθιστόρημα του Φακίνου, αυτός ο πυρήνας, που θα συνέδεε όλη την ιστορία σε ένα κεντρικό και αποκαλυπτικό νόημα, διαρκώς λανθάνει ή απουσιάζει. Ίσως, θα αντέτεινε κανείς, το νόημα μιας σύγχρονης αλληγορικής αφήγησης είναι η απουσία του κεντρικού νοήματος. Έτσι, οι Αναμνήσεις ενός λωτοφάγου θα μπορούσαν να είναι η αλληγορία ολόκληρης της ανθρώπινης ζωής ως αναζήτησης ενός διαρκώς διαφεύγοντος νοήματος, η αλληγορία των σύγχρονων κοινωνιών με τις ασφυκτικές δομές εξουσίας και τους μνησίκακους δυνάστες, η αλληγορία του κόσμου μας που καταστρέφει το περιβάλλον οικοδομώντας χαοτικά τερατουργήματα, η αλληγορία της μεταθανάτιας ζωής ως μιας νέας και πάλι άγονης αναζήτησης του νοήματος της ύπαρξης. Μήπως, όμως, ένα αφήγημα με πολλαπλές νοηματικές εκδοχές κινδυνεύει να διολισθήσει προς την απουσία του νοήματος;

Τελική σούμα: αφηγηματική άνεση και χάρη, ενδιαφέρουσα πλοκή, καλό χιούμορ, οργανωτική αταξία και δυσδιάκριτος τελικός στόχος.