Το Πνεύμα του Τόνου

Μυστήρια
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Ακούμε συχνά και επίμονα πως ο κόσμος δεν έχει λεφτά γι΄ αυτό και, ξοδεύοντας για τα απαραίτητα (τρόφιμα, ρουχισμό, φάρμακα, φροντιστήρια κ.τ.λ.), δεν έχει περίσσευμα να διαθέσει για βιβλία, θέατρο και κάθε άλλου είδους ποιοτική πνευματική τροφή. Ιδιαίτερα, λένε οι αναλύσεις, οι νέοι των 700 ευρώ πώς να εύρουν καταφυγή στα πνευματικά προϊόντα όταν ο μισθός ή το μπλοκάκι δεν φτάνει να καλύψουν ανάγκες δέκα ημερών. Και όμως, και εδώ χρειάζεται άλλου είδους, πιστεύω, όχι μόνο οικονομική αλλά ψυχολογική, εν γένει κοινωνιολογική, ανάλυση: νέοι των 700 ευρώ κατά πλειονότητα κατέκλυσαν κατά δεκάδες χιλιάδες τα γιγαντοθεάματα της κυρίας Λοπέζ, της κυρίας Μαντόνας και τόσων άλλων περιοδευόντων αστέρων και αστερίσκων που ανακάλυψαν πρόσφατα την ευδαίμονα χώρα μας. Αφήνω που αν κάνεις ένα γύρο τις καφετέριες, τα ξενυχτάδικα των «πτωχών» δυτικών συνοικιών Παρασκευοσαββατοκύριακα, δεν πέφτει βελόνα. Είναι το χαρτζιλίκι του μπαμπά, του νονού ή της δεύτερης δουλειάς ή της «μαύρης»; Δεν ξέρω. Εκείνο που βλέπω είναι πως, αναμφισβήτητα, με ντοκουμέντα, για τα αρμυρά εισιτήρια των «αρπαχτών» των πλανητικών εν παρακμή διαττόντων αστέρων λεφτά διατίθενται.

Αλλά δεν διατίθενται για κουλτούρα (που συχνά είναι και φτυσμένη) αλλά για το θεαθήναι, τον χαβαλέ και τα συναφή.

Διαβάζω πως 10 χιλιάδες προσήλθαν από την επαρχία στη Μαντόνα των πεντήκοντα φθινοπώρων και των 10 εκατομμυρίων ευρώ. Για να δουν ό,τι έχουν δει στα βιντεοκλίπ και έχουν ακούσει στους δίσκους. Δεν έχω εξηγήσεις, διότι γέμισε το Καλλιμάρμαρο με τα ποιοτικά για το περιβάλλον και γέμισε το Ηρώδειο δυο βραδιές με τον Κουγιουμτζή και τον Νταλάρα. Συμπέρασμα: πολλά λεφτά σε μια βδομάδα διατέθηκαν από ακροατές που ανήκουν στη γενιά των 700 ευρώ. Μυστήριο.