Το Ντουμπάι μιας Ελληνίδας

Αγαπητέ «Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;». Παρακολουθώ από μακριά τα νέα της πατρίδας. Μου τράβηξε την προσοχή η φήμη ότι η Ολυμπιακή θα πουληθεί σε επιχειρηματία από το Κατάρ. Με το που διαδόθηκε, ακούστηκαν αμέσως οι λέξεις «φερετζές» και «Άραβας» με απαξιωτική διάθεση. Ζω στην καρδιά του αραβικού κόσμου, στο Ντουμπάι, όχι μακριά από το Κατάρ. Βλέπετε, είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι η Ελλάδα «τρώει» τα ίδια τα παιδιά της και σπουδάζοντας Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σχέσεις δεν μου άφηνε πολλά περιθώρια ανέλιξης. Κοιτώντας τις απαιτήσεις των σχολών στο εξωτερικό για να κάνω το μεταπτυχιακό μου, ανακάλυψα ότι προτιμότερο θα ήταν να επεδίωκα μια αρχική επαγγελματική εμπειρία στο εξωτερικό, δίνοντάς μου κάποιο προβάδισμα στις μετέπειτα αιτήσεις. Και αφού το κύριο πεδίο που θέλω να ειδικευτώ είναι η Μέση Ανατολή, δεν θα υπήρχε καλύτερο μέρος από το Ντουμπάι. Το εγχείρημά μου ξεκίνησε λίγο επεισοδιακά. Ούσα στην Ελλάδα, μου προσέφεραν μια ενδιαφέρουσα δουλειά. Έχοντας το προνόμιο να έχω μια φίλη που σπουδάζει και ζει 6 χρόνια στο Ντουμπάι, ανακάλυψα ότι αυτά που μου προσέφεραν ήταν λίγα. Η φίλη μου όμως μου είπε να πάω και εάν δω ότι δεν είναι αυτό που ψάχνω, να δω για κάποια άλλη δουλειά. Φτάνοντας στο Ντουμπάι, ανακάλυψα ότι αυτά που μου είχε υποσχεθεί η εταιρεία ήταν ανύπαρκτα. Μου είχαν ένα σπίτι σε κακόφημη περιοχή, με άλλα 8 άτομα (3 στο κάθε δωμάτιο). Η εταιρεία δούλευε με ευρωπαϊκό ωράριο (11 π.μ.- 8 μ.μ.) και το σπίτι που έμενα ήταν μία ώρα μακριά από την εργασία μου… Όλα αυτά, συν το γεγονός ότι ο μισθός ήταν πενιχρός, με έκαναν να παραιτηθώ και να αρχίσω το ψάξιμο για μια καλύτερη δουλειά.

Λένε ότι αν δεν βρεις δουλειά στο Ντουμπάι, δεν θα βρεις πουθενά αλλού στον κόσμο… Μου πήρε ένα μήνα να βρω την τωρινή μου δουλειά. Πριν καταλήξω σε αυτήν, πέρασα από συνεντεύξεις, όπου το κύριο ζητούμενο ήταν η προσαρμοστικότητα σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον. Ευτυχώς δεν είχα πρόβλημα με αυτό το θέμα και πολλές από τις εταιρείες μού προσέφεραν δουλειά, έχοντας στο τέλος την πολυτέλεια να διαλέξω αυτή που μου ταίριαζε περισσότερο. Το αστείο είναι ότι παρά τη γνώση τεσσάρων ξένων γλωσσών κατέληξαν να με προσλάβουν για τη μητρική μου γλώσσα, τα ελληνικά! Έτσι κατέληξα, υπεύθυνη για το online marketing, της ελληνικής πλευράς, σημαντικής διεθνούς αεροπορικής εταιρείας. Το περιβάλλον στη δουλειά είναι πολύ ευχάριστο, πράγμα που δεν μου αφήνει περιθώριο για ενοχές για τις άλλες που απέρριψα. Αν και η δουλειά μου δεν έχει σχέση με το αντικείμενο των σπουδών μου, η εδώ εμπειρία θα μου είναι πολύτιμη, όταν έρθει η ώρα, για το μεταπτυχιακό μου. Τώρα στο αρχικό θέμα. Δεν ξέρω εάν η Ολυμπιακή θα πωληθεί σε Άραβα επιχειρηματία. Ξέρω όμως ότι κανείς Άραβας επιχειρηματίας δεν θα βάλει χετζάμπ (μαντίλα) στις αεροσυνοδούς μας. Πολλές αραβικές αεροπορικές εταιρείες- Εmirates, Gulf Αir, Jazeera, Βahrain Αir- έχουν κλασικά ντυμένες αεροσυνοδούς, πολλές εκ των οποίων Αγγλίδες, ακόμη και Ελληνίδες! Οι κοπέλες των αραβικών αερογραμμών είναι πιο μοντέρνες από άλλες δυτικές αερογραμμές, όπως η δική μας ή η Αλιτάλια.

Απολαμβάνοντας τη ζωή εδώ αγαπώ όλο και περισσότερο το Ντουμπάι. Μαθαίνω συνεχώς πράγματα για τον τόπο, τους κατοίκους, τις παραδόσεις, τη θρησκεία, βρίσκοντας όλο και περισσότερες ομοιότητες με τους Έλληνες. Υπάρχουν βέβαια κι σημαντικές διαφορές: η μη ελευθερία, η λογοκρισία, η συγκάλυψη… Σε κάθε περίπτωση, η μορφωμένη νέα γενιά βαδίζει προς μια διαφορετική Μέση Ανατολή, την ανοιχτή και επιστημονικά πρωτοπόρα Μέση Ανατολή που υπήρχε κάποτε. Τη Μέση Ανατολή που θα σταματήσει να συγχέεται με όρους όπως τρομοκρατία, φερετζές, καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κατάχρηση εξουσίας και πόλεμος.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία Κατερίνα Κ. katkoinis@hotmail. com» ΥΓ: Για λόγους χώρου η επιστολή δημοσιεύεται με αρκετές περικοπές.

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com