Ματιές Καλοκαίρι

Λέει στο ποίημά του «Καλοκαίρι» ο – σπουδαίος- Ζήσιμος Λορεντζάτος: «Θα ξαναβρούμε τους ρυθμούς εκεί που τους αφήσαμε/ Στην αμμουδιά με τους αφρούς του περασμένου χρόνου/ Στα ξύλα που τα σφήνωσαν κατάβραχα φουρτούνες/ Στα φύκια τα ξασπρόθωρα στο ασίγαστο νερό./ Θα ξαναβρούμε τους ρυθμούς παντού. Μονάχα εσένα/ Δε θα σε βρούμε πουθενά της νιότης αστραπή/ Πιο γρήγορη απ΄ το τρέξιμο πιο λίγη απ΄ το δελφίνι/ Στο πήδημά του, μια στιγμή στο πέλαγο αν φανεί…». Αλλ΄ ας μη βιαζόμαστε.

Μπορεί να πέφτει καμιά βροχή, να φυσάει κάνα βοριαδάκι, μα δεν έφυγε, Σεπτέμβρη μήνα, το καλοκαίρι.

Ξέρω πολλούς, που ακόμα βρίσκονται στα νησιά ή πετάγονται τα Σαββατοκύριακα σε κοντινές παραλίες, για να φωνάξουν στους γύρω, αλλά και στον εαυτό τους πως δεν ήρθε το φθινόπωρο. Που κι αυτό γλυκόπιοτο είναι, όπως και να το κάνουμε.

Μπρος στου Φιλοπάππου, στον «Διόνυσο», κάθε πρωί, πάνω από δέκα πούλμαν ξεφορτώνουν ξένους τουρίστες, που λαχταρούν να «προσκυνήσουν» στον Παρθενώνα.

Εκατό, διακόσιοι, τριακόσιοι άνθρωποι, κυρίως γυναίκες, από ανατολικές χώρες. Φτάνουν στην Ελλάδα με κρουαζιερόπλοια και, απ΄ ό,τι μαθαίνω, το φυσάνε το παραδάκι. Ιδίως όσες και όσοι προέρχονται από τη Ρωσία.

Πάντως, αυτά που λέει ο Λορεντζάτος τα αισθάνομαι πολύ έντονα κι εγώ.

Αυτή η αστραπή της νιότης, όσο περνάνε τα χρόνια, όλο και χάνεται, όλο και πιο δύσκολα βρίσκεται.

Κάποτε, μετά την πρώτη βουτιά της 25ης Μαρτίου, μετά την παρέλαση, στο Φάληρο, βυθιζόμασταν στο καλοκαίρι στο τέλος του Μάη- βία αρχές Ιουνίου. Κι ήταν αρμυρό το νερό και μοσχοβολούσε και τα κορμιά τρίζανε, σαν βρεγμένα κλαδιά που τα ρίχνεις στη φωτιά.

Δεν μου αρέσει και η σημερινή Αθήνα, πρέπει να πω. Το 2004, μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ήταν μια πόλη χάρμα. Οι βόλτες στη Διον.

Αρεοπαγίτου, στην Απ. Παύλου, στην Πλάκα, στο Μοναστηράκι, τα γλυπτά στους δρόμους, ο αισιόδοξος κόσμος μετά και την επιτυχία στο ευρώ μ΄ έκαναν να νιώθω όπως τα χρόνια μου τα εφηβικά, που ευωδιάζαν οι γαζίες στη Χέυδεν και τη Φυλής.

Και δεν νομίζω πως φταίει ο Νικήτας για τη σημερινή, απρόσωπη, χωρίς χυμούς, βρώμικη, Αθήνα. Φυσικά, έχει κι αυτός τις ευθύνες του, όπως πιο πριν η Ντόρα. Νομίζω ότι φταίμε όλοι μας.

Εγώ, εσύ, ο τρίτος. Δεν αγαπάμε, πια, τη γειτονιά μας, το σπίτι μας, τα καφενεία μας, τυλιχτήκαμε σε πλαστικούς επιδέσμους και βιώνουμε μια ζωή αποστειρωμένη, βιαστική, ξένη – όχι δική μας.