«Κάνω ό,τι και η Ζολί αλλά πιο διακριτικά»

«Ο Ομπάμα υπάρχει για να φέρει την αλλαγή. Πραγματικά ελπίζω να νικήσει. Να βάψουμε μαύρο τον Λευκό Οίκο», λέει η Ναόμι Κάμπελ, αποφασισμένη να αλλάξει τον κόσμο. «Δεν είμαι μια θυμωμένη πριγκίπισσα. Απλά, μια τολμηρή γυναίκα που δεν θα αφήσει να τη χρησιμοποιήσουν σαν καινοτομία της πασαρέλας με ημερομηνία λήξης». Ο λόγος γι΄ αυτήν τη μαχητική στάση είναι η έλλειψη διαφορετικότητας στον χώρο της μόδας, όπου η Ναόμι εδώ και χρόνια απασχολείται.

Επειδή τα μαύρα μοντέλα αντιμετωπίζονται σαν μια παροδική τάση. Αλλά κι επειδή η φιλανθρωπική της δράση δεν λαμβάνει μεγάλες διαστάσεις προβολής.

«Δεν λέω ότι χρησιμοποίησα την αγανάκτησή μου πάντα με τον σωστό τρόπο. Αλλά ο αυθόρμητος τσαμπουκάς, μου βγαίνει για να κρατήσω τις έγχρωμες γυναίκες στον χώρο μας, για όσο καιρό θα δουλεύω στη μόδα. Όταν γίνω 55 ετών θα είμαι πολύ ευτυχισμένη να ανοίγω ένα περιοδικό και να βλέπω μια φωτογράφιση μόδας με μια όμορφη μαύρη γυναίκα. Τότε θα ξέρω ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν έχω δουλέψει για το τίποτα», λέει η ωραία θυμωμένη. Και πίνει τσάι γιασεμί σε ένα ακριβό ξενοδοχείο του Λονδίνου, λίγες ώρες πριν από τη φιλανθρωπική εκδήλωση «Fashion for Relief» που οργάνωσε η ίδια. Με σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα από την επίδειξη μόδας και τη δημοπρασία ρούχων Αλεξάντερ Μακουίν, Ντόλτσε & Γκαμπάνα, Βίβιεν Γουέστγουντ για τη «Συμμαχία της Λευκής Κορδέλας», που υποστηρίζει την ασφαλή εγκυμοσύνη και τον τοκετό σε όλα τα μέρη του κόσμου.

«Με εκνευρίζουν οι άνθρωποι που νομίζουν ότι ασχολούμαι με τη φιλανθρωπία για να κερδίσω τη συγχώρεση του κοινού για τη συμπεριφορά μου. Κάποιες φορές μου λένε ότι πρέπει να κάνω πράγματα, όπως η Αντζελίνα Ζολί. Κι εγώ το κάνω, αλλά πιο διακριτικά.

Ό,τι κάνει εκείνη είναι εξαιρετικό, αλλά εγώ προτιμώ τον δικό μου τρόπο».

Τι έχει να πει όμως για την κακή της δημόσια συμπεριφορά, που κάθε φορά τρέφει τα μίντια; «Έχω κάνει κάποια πράγματα που δεν ήταν σωστά. Αλλά δεν μου αρέσει να δικαιολογούμαι. Αν έκανα κάποιο λάθος θα πληρώσω το τίμημα». Όπως και έκανε την περασμένη εβδομάδα, ξεκινώντας την κοινωνική της εργασία των 200 ωρών σε ένα καταφύγιο αστέγων του Ανατολικού Λονδίνου.