Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε

Τα παιδιά, η αρπαγή, η συνύπαρξη
Του Γκαζμέντ Καπλάνι gazikap @gmail. com

Θα συνεχίσω και σήμερα με το θέμα της απαγωγής παιδιών. Όσο πιο πολύ ανασφαλής, αγριεμένη και γερασμένη νιώθει μια κοινωνία, τόσο πιο πολύ υπερθεματίζει τις θανάσιμες απειλές που παραμονεύουν τα παιδιά. Σαν να ψάχνει ένα άλλοθι για τη χαμένη αθωότητα. Έχω την εντύπωση ότι, μετά την τρομοκρατία, το πιο σημαντικό θέμα των πλουσίων κοινωνιών θα είναι εκείνο των εξαφανισμένων παιδιών. Τις προάλλες, στο blog μου, έλαβα μερικές αντιδράσεις από άλλους bloggers για το θέμα. Τις παραθέτω παρακάτω χωρίς σχόλια. Δημήτρης- http://sponta-aposponta.blogspot. com «Είμαι πατέρας μιας κόρης οκτώ ετών. Δεν παραβλέπω τους κινδύνους που διατρέχει μεγαλώνοντας, αλλά ώς εδώ! Η ανυπόστατη κινδυνολογία, για τον “κακό γύφτο”, τον “βιαστή Αλβανό”, τον “βρώμικο μαύρο” κ.λπ. (που συνήθως παραμονεύουν στη γωνία του δρόμου ή στο super market), σπέρνει τον φόβο χωρίς να προφυλάσσει πραγματικά τα παιδιά μας. Ρατσιστικά στερεότυπα μετατρέπουν τα παιδιά μας σε αιχμαλώτους του φόβου. Μαθαίνουν, πριν ακόμη βγουν απ΄ το σπίτι, ότι γύρω τους υπάρχουν μόνο κακοί! Τα παιδιά μεγαλώνουν έχοντας βαθιά μέσα τους ριζωμένο τον φόβο, αδυνατώντας να εμπιστευτούν άλλους ανθρώπους.

Κίνδυνοι υπάρχουν. Πολλοί! Όμως αυτοί οι κίνδυνοι ελλοχεύουν μέσα στο σπίτι μας, στη διπλανή μας “φιλική” πόρτα. Το μεγαλύτερο μέρος της βίας προς τα παιδιά προέρχεται από ανθρώπους του περιβάλλοντός τους (στενή και ευρύτερη οικογένεια, φίλοι, εκπαιδευτές).

Τα παιδιά πρέπει να είναι ενημερωμένα για τους κινδύνους που διατρέχουν. Τους πραγματικούς κινδύνους. Εγκαίρως πρέπει να έχουν τη σωστή πληροφόρηση για την πηγή των κινδύνων, για τη φύση αυτών των κινδύνων και για τον τρόπο αντίδρασής τους. Η δαιμονοποίηση αφήνει απροστάτευτα τα παιδιά μας από “τον καλοντυμένο κύριο”, τους “κυρίους” ή τις “κυρίες” που, όπως θα πει και η γειτόνισσα στο Δελτίο των 8, “ήταν πολύ καλός, δεν είχε δώσει κανένα δικαίωμα ώς τώρα”»…

Αleka – http://alekakappa. blogspot. com/ «Για να χαλαρώσουμε και λίγο θα σας πω τι συνέβη στο Παγκράτι στην αρχή του καλοκαιριού. Μια γνωστή της μητέρας μου άρχισε να τη φωνάζει με μεγάλη έξαψη: “Έλα, έλα να σου πω, Κική, πρέπει να ξαναρχίσουμε να πηγαίνουμε στο Άλσος γιατί το έχουν καταλάβει οι Αλβανοί. Και δεν φτάνει μόνο που το έκαναν δικό τους, κοίτα να δεις στα δέντρα”. Κοίταγε και η μάνα μου αλλά μόνο δεκοχτούρες έβλεπε. “Τι να δω;”, τη ρωτάει. Με περισπούδαστο και σοβαρότατο ύφος της λέει: “Καλέ, δεν βλέπεις; Δεν φτάνει που μας πήραν το Άλσος, πήραν και τις δικές μας τις δεκοχτούρες τις γκρι και έφεραν δικές τους, μαύρες, αλβανικές, για πρόσεξέ το”.

Τώρα θα μου πείτε αυτό είναι για γέλια ή για κλάματα; Εγώ πάντως γέλασα και της λέω: “Άντε μάνα, πάμε σπίτι να πάρουμε τα φλάμπουρα να πάμε να ανακαταλάβουμε το Άλσος Παγκρατίου”, και ξελιγωθήκαμε στα γέλια. Αλλά είμαστε για κλάματα τελικά και πολύ μεγάλα νούμερα». Georgia is coming to Τown- http://ayshen. blogspot. com/ «Το χωριό όπου ζω, στη Βουλγαρία, κατοικείται ως επί το πλείστον από Τσιγγάνους… Συνεπώς στο σχολείο μας, τα περισσότερα παιδάκια είναι Τσιγγανάκια. Την περασμένη εβδομάδα βρέθηκα εκεί για να μιλήσω με τους δασκάλους. Σοκαρίστηκα όταν άκουσα ότι στο μάθημα των Παραδοσιακών Χορών, τα λευκά παιδάκια (τα ελάχιστα που “λόγω των Τσιγγάνων”, δεν φοιτούν σε σχολειά της πόλης), αρνούνται να συμμετάσχουν, γιατί δεν θέλουν να πιάνονται χέρι χέρι με τα Τσιγγανάκια. Το έλεγαν οι δάσκαλοι, χωρίς να τους κάνει εντύπωση, το δικαιολογούσαν κιόλας μπορώ να πω. Πρέπει να αναφέρω ότι, από το χωριό, πολλοί έχουν μεταναστεύσει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και παραπονούνται για τον ρατσισμό που αντιμετωπίζουν εκεί. Την ίδια στιγμή, τα παιδιά τους, που έχουν μείνει πίσω, δεν αντέχουν να αγγίζουν τα Τσιγγανάκια. Τελικά ναι, υπάρχουμε αλλά δύσκολα, συνυπάρχουμε…».

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com