Το Πνεύμα του Τόνου

Μάσκες
Του Μάνου Ελευθερίου

Περνώντας από το σπίτι της Μ. ο νους μου πήγε στα 1950. Ήταν λίγο μετά τον πόλεμο, στην επαρχία, και είχε ακουστεί ότι έκανε την εμφάνισή του ένα ακόμη τρομερό όπλο.

Έπρεπε, λοιπόν, να ειδοποιηθεί ο πληθυσμός και να μάθει πώς να προφυλάγεται.

Τα δηλητηριώδη αέρια του εχθρού (αυτό ήταν το όπλο) θα μπορούσαν οι πολίτες να τα αντιμετωπίσουν με ειδικές μάσκες. Ποιοι πολίτες, όμως, και ποιος πληθυσμός. Το Λύκειο των Ελληνίδων! Άλλο που δεν ήθελαν οι νεαροί έφεδροι αξιωματικοί, πρώτον για να μπουν στην «καλή κοινωνία» του νησιού και, δεύτερον, για ν΄ αποκτήσουν στενές γνωριμίες με τα κορίτσια. Μερικοί, στο τέλος, κουκουλώθηκαν μια χαρά! Υποτίθεται, λοιπόν, ότι την κρίσιμη ώρα θα υπήρχαν χιλιάδες μάσκες, τρομάρα τους, και θα δίνονταν στους πολίτες. Ο καθείς και η μάσκα του! Για την ώρα υπήρχε μόνο μία και μοναδική μάσκα, το δείγμα, και από πρόσωπο σε πρόσωπο γέμιζε τρίχες απ΄ τα μαλλιά των γυναικών, πούδρες, πατσουλί, κραγιόν και ιδρώτες κάθε οσμής.

Αδιέξοδο για τις ηλικιωμένες και μυγιάγγιχτες κυρίες. Και με το δίκιο τους.

Αυτό ήταν ένα από τα προφυλακτικά μέσα της «περίφημης» Αεράμυνας. Και πολλές κυρίες του Λυκείου σνομπάριζαν τα μη μέλη, που δεν είχαν τα θεία δώρα του ελληνικού κράτους.

Το σπίτι της Μ. καταρρέει τώρα. Η Μ. έχει γίνει σκόνη από χρόνια. Από τα παλικάρια που πήγαν λίγο αργότερα στην Κορέα, δυοτρεις ακόμη διηγούνται τους άθλους τους. Ζουν από τα ενοικιαζόμενα δωμάτια του σπιτιού τους. Μια τέτοια μάσκα, ακόμη κυκλοφορεί απούλητη από χρόνια.