ΜΑΤΙΕΣ Ο Μάνος Λοΐζος

Είκοσι έξι χρόνια σήμερα από τότε που έφυγε από κοντά μας ο Μάνος Λοΐζος! Κι όμως, τον θυμόμαστε και τον τραγουδάμε συνεχώς! Και πέρυσι, η Χαρούλα γύρισε όλη την Ελλάδα, «μεθώντας» χιλιάδες ανθρώπους, με τον «Φαντάρο», το «Όλα σε θυμίζουν», το «Μερτικό μου απ΄ τη χαρά», το «Σ΄ ακολουθώ». Κομμάτια που αγαπήθηκαν πολύ, μαζί με δεκάδες άλλα. Και έρχονται συχνά στον νου μας και τον πυρπολούν.

Ήταν εξαίσια περίπτωση ο Μάνος!

Τρυφερός, γοητευτικός, έξυπνος, πλακατζής, πολιτικοποιημένος, τολμηρός. Χάθηκε νωρίς, γιατί δεν πρόσεχε τον εαυτό του, ήταν μέσα σ΄ όλα, ξενυχτούσε, κάπνιζε, ερωτευόταν βαθιά, πίστευε πως θα είναι αθάνατος.

Τούτη τη χρονιά έφυγε για τους ουρανούς και η πρώτη γυναίκα του, η Μάρω, με τα υπέροχα παιδικά βιβλία της και τα ρομαντικά της τραγούδια. Τον ίδιο δρόμο πήρε και η δεύτερη γυναίκα του, η ηθοποιός Δώρα Σιτζάνη.

Η Μυρσίνη, η κόρη του Μάνου και της Μάρως, κρατάει γερά τη σημαία. Ανθίζει ολοένα και πιο πολύ και μεγαλώνει ευτυχισμένη την Εμμανουέλλα. Το κοριτσάκι της, που έχει το ίδιο βλέμμα με τον παππού, την ίδια γαλήνια χάρη με τη γιαγιά των παραμυθιών. Κολλητή στην οικογένεια, Σιαμαία σχεδόν και η Αλεξίου. Που με την Εμμανουέλλα νιώθει σαν μάνα μωρού παιδιού, τώρα που ο γιόκας της- Μάνος κι αυτός, για τον Λοΐζο- δεν είναι πια παιδάκι. Είναι ένας μαγκλαράς ίσαμε κει πάνω, που διευθύνει εταιρεία δίσκων, ενώ ολοκληρώνει τη στρατιωτική θητεία του! Σκέφτομαι ότι τα τελευταία τριάντα χρόνια, έφυγαν από τη ζωή- και τη ζωή μας- ο Τσιτσάνης, ο Χατζιδάκις, ο Καλδάρας, ο Ζαμπέτας, ο Άκης Πάνου, η Ευτυχία, ο Γκάτσος, ο Πυθαγόρας, ο Νεγρεπόντης, ο Δερβενιώτης, ο Χ. Βασιλειάδης, ο Χιώτης, ο Παπαϊωάννουγια να περιορισθώ στους πιο παλιούς. Και έχω την εντύπωση, ότι αν εξαιρέσουμε τον Τσιτσάνη και τον Χατζιδάκι, εκείνος που μένει πιο ζωντανός στη μνήμη όλων μας είναι ο Λοΐζος. Ίσως γιατί έσβησε στα 45 του, μόλις. Μα και γιατί τα τραγούδια του ήταν ένα κι ένα. Και τρυφερά, και παρεΐστικα, και αγαπησιάρικα, και λαϊκά. Λαϊκά, που ξεχείλιζαν γνησιότητα, μερικές φορές είχαν και κάτι μόρτικο και πάντοτε σου ζητούσαν να τα τραγουδήσεις.

Μου λέει μια μέρα η Μελίνα: «Θέλω να γυρίσω σε δίσκο ένα τραγούδι του Λοΐζου που μου αρέσει πολύ, γιατί είναι γλυκό, χαριτωμένο και κάπως…

πρόστυχο!». «Ποιο είναι;» τη ρωτάω. «Το Δελφίνι δελφινάκι». «Και γιατί είναι… κάπως πρόστυχο;». Έτσι μου ακούγεται εμένα. Έχει μια χάρη και μια μικρή, αθώα προστυχιά…».

«Μικρή αθώα προστυχιά». Γλυκόπιοτος χαρακτηρισμός. Από μια συναρπαστική γυναίκα, που δεν έλεγε τίποτα στον βρόντο. Κι άμα στρίμωχνε στην κουβέντα κάναν Άγγλο, φίλο του αδελφού της- «Εγγλέζους», έλεγε τους Άγγλους- του επαναλάμβανε, μαγεμένη, τη λέξη «παλικάρι». «Έχετε, σεις οι Εγγλέζοι, μια τόσο ωραία λέξη, βρε;», του φώναζε σαν να τον έφτυνε…