«Προς τι ο φόβος να τσαλακώσουμε την εικόνα μας;»

Δεν φοβάται, λέει, να τσαλακώσει την εικόνα της η σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου, για να κάνει κάτι που αγαπάει. Όπως ο Ζακ Μπρελ…

«Κάθε τραγούδι είναι ένας ρόλος, όπως και στην όπερα» λέει η διεθνής Σόνια Θεοδωρίδου, η οποία τελευταία ξανοίγεται σε διάφορες πτυχές του τραγουδιού, χωρίς όμως να απαρνιέται τον λυρικό εαυτό της.

«Το ΄χω ακούσει κι αυτό: Τι δουλειά έχω εγώ τώρα σ΄ αυτό το ρεπερτόριο». Αλλά δεν δίνει βάση πλέον. Δεν δίνει βάση γιατί ξέρει ότι κάθε καλλιτέχνης πρέπει να κάνει την προσωπική διαδρομή του για να φτάσει στον πυρήνα του. Κι έτσι διάλεξε Μπρελ. «Για δύο λόγους», διευκρινίζει. «Πρώτον, για τον ίδιο τον Μπρελ, γιατί τον αγαπώ και αγαπώ πολύ τα τραγούδια του και δεύτερον, γιατί ήταν μια καλή ευκαιρία καθώς φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από τον θάνατό του».

ΙΝFΟ

«Νe me quitte pas» στο Αίθριο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών (Βασ. Σοφίας και Κόκκαλη, τηλ. 210-
7282.333), αύριο και μεθαύριο, στις 21.00. Η σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου σε ένα ταξίδι στην ποίηση του Ζακ Μπρελ. Σκηνοθετική επιμέλεια: Νίκος Μαστοράκης. Εισιτήρια: 25 ευρώ και 10 (φοιτητικό).

Είναι μια πρόκληση ο Μπρελ για σας; Το ίδιο δύσκολο με έναν ρόλο στο λυρικό θέατρο;

Όταν είναι γίγαντες που έχουν τραγουδήσει αυτά τα τραγούδια, είναι πρόκληση βέβαια. Το ίδιο όμως ισχύει και για την όπερα. Πάντα υπάρχει κάποια μεγάλη φωνή που έχει κάνει τον ρόλο πριν από σένα…

Τελευταία, σας βλέπουμε πολύ πιο τακτικά σε project που δεν έχουν σχέση με τη λυρική καριέρα σας…

Γιατί όσο μεγαλώνω θέλω να κάνω και το κέφι μου. Να απλωθώ σε νέα πράγματα χωρίς να φοβάμαι να τσαλακώσω την εικόνα μου. Για μένα είναι πολύ φυσικό αυτό, γιατί έχω και αυτό το κομμάτι… Σ΄ αυτή την πορεία που κάνουμε όλοι μας, εκτός από τα καθαρά καριερίστικο μέρος, υπάρχει και το ανθρώπινο. Ένα διαρκές ψάξιμο του εαυτού μέχρι να καταφέρουμε να φτάσουμε πιο κοντά σ΄ αυτό που πραγματικά είμαστε. Η όπερα και το «ποπ» τραγούδι είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι τελικά;

Ένας κόσμος είναι- με διαφορετική εκφορά βέβαια.

Το λυρικό θέατρο δεν χρειάζεται περισσότερη ακρίβεια; Τέλεια τεχνική…

Την ίδια ακρίβεια χρειάζεσαι είτε είναι Μπρελ, είτε Μαντάμ Μπατερφλάι. Η ψυχική διαδικασία μετράει. Οι διεργασίες που κάνεις για να μπεις στον κόσμο του συγκεκριμένου τραγουδιού. Η φωνή, αυτομάτως, ακολουθεί… Εννοείτε ότι και στον Μπρελ θα έχετε ρόλους να ερμηνεύσετε;

Απολύτως. Και είμαι πολύ τυχερή που έχω δίπλα μου τον Νίκο Μαστοράκη, που είναι ο σκηνοθέτης της παράστασης. Κάθε τραγούδι είναι ένας ρόλος. Μαζί μου θα είναι και ο Γιώργος Γλάστρας. Θα πει κάποια τραγούδια και θα απαγγείλει στίχους. Η ενορχήστρωση είναι του Θοδωρή Κοτεπάνου.

Στην όπερα δεν υπάρχει μια τάση υπερβολής στο πώς εκφράζεται ο καλλιτέχνης;
Ξέρετε γιατί η Κάλλας ήταν μεγάλη τραγουδίστρια; Νομίζετε ότι ήταν μονάχα λόγω φωνής; Όχι. Ήταν μεγάλη τραγουδίστρια γιατί ήταν αληθινή. Ο εαυτός σου πρέπει να είσαι, σε ό,τι κάνεις. Να λες την αλήθεια σου…


Ελιτίστικη τάση από παρεούλες

Στην Ελλάδα ο λυρικός καλλιτέχνης είναι καταδικασμένος να είναι πάντα μακριά από τους δημοφιλείς σταρ…
Στην Ελλάδα συμβαίνει αυτό. Μόνο. Γιατί η Μονσεράτ Καμπαγιέ είναι μια λαϊκή τραγουδίστρια για τους Ευρωπαίους. Και η Τζέσι Νόρμαν στην Αμερική. Αυτή η ελιτίστικη τάση, η απόστασηαπό το κοινό, καλλιεργήθηκε στην Ελλάδα από μερικές παρεούλες. Καιρός δεν είναι να αλλάξει;