Έκθεση: Το καλοκαίρι μου

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ μου δεν είναι μόνο δικό μου, είναι και άλλων κυρίων. Αλλά επειδή η κυρία μάς έβαλε έκθεση «Το καλοκαίρι μου», εγώ το παίρνω και το κάνω δικό μου κι αν μου ζητήσει ο αδελφός μου μπουκιά, εγώ δεν θα του δώσω.

Άνοιξαν τα σχολεία και μας βάλανε να γράψουμε πώς περάσαμε το καλοκαίρι. Εμείς το καλοκαίρι το περάσαμε πάρα πολύ ωραίο. Ο μπαμπάς μου και η μαμά κανόνισαν να πάρουν άδεια από τις δουλειές του τις ίδιες μέρες. Αυτό το κάνουν κάθε χρόνο. Και το κάνουν κάθε χρόνο για να μπορούν να τσακώνονται με την ησυχία τους.

Γιατί τον χειμώνα δεν μπορούν να κάνουν έναν καβγά της προκοπής. Μόλις ξεκινάνε, ο ένας από τους δύο λέει: «Έχε χάρη που έχω αργήσει για το γραφείο, αλλιώς θα σου ΄λεγα εγώ». Και η άλλη απαντάει: «Τι θα μου ΄λεγες; Όχι, εδώ, ΕΔΩ, ΝΑ ΣΕ ΔΩ, ΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΄ΛΕΓΕΣ». Κι ο αδελφός μου κι εγώ περιμένουμε τι θα της έλεγε. Αλλά ο μπαμπάς βροντάει την πόρτα και φεύγει και δεν της το λέει ποτέ. Κι εμείς μένουμε με την περιέργεια. Δηλαδή, σταματάνε πάνω στο καλύτερο, κατάλαβες; Και ξαναρχίζουν πάλι το άλλο πρωί. Και πάλι σταματάνε πάνω στο «τι θα μου ΄λεγες» και δεν έχει καθόλου πλάκα.

Ενώ το καλοκαίρι ξυπνάνε με την ησυχία τους, πίνουν το καφεδάκι τους κι αρχίζουν να τσακώνονται και μέχρι και το βράδυ, μπορώ να σου πω. Κι έχουμε μια γειτόνισσα που η δουλειά της είναι ψυχο-τέτοια. Και μια μέρα είπε στον μπαμπά μου και στη μαμά μου «συγγνώμη, αλλά δεν καταλαβαίνετε ότι έτσι τραυματίζετε τα παιδιά σας;».

Αλλά εμείς τα παιδιά τους καθόλου δεν τραυματιζόμαστε (εκτός από κείνη τη φορά που μου μπήκε μια αγκίθα στην παιδική χαρά). Γιατί έχει τρελή φάση όταν τσακώνονται. Γίνονται κατακόκκινοι και φωνάζουν πολύ δυνατά και λένε σούπερ λέξεις. Και μετά, κάποιος από τους δύο λέει «δεν ντρέπεσαι, μας ακούνε και τα παιδιά» και μετά συνεχίζουνε κανονικά. Κι εμείς με τον αδελφό μου καθόμαστε στον καναπέ και τρώμε ποπ κορν και τους βλέπουμε κι είναι πολύ καλύτερα από το «Ρετιρέ» που δείχνει η τηλεόραση. Και περνάμε πολύ ωραία το καλοκαίρι ΜΟΥ.

Επίσης το καλοκαίρι μου πήγαμε τρεις μέρες σε ένα νησί. Τον Απρίλιο μάς είπαν ότι θα πηγαίναμε 15 μέρες. Τον Μάιο 10. Τον Ιούνιο μια εβδομάδα. Τον Ιούλιο πέντε μέρες. Και τελικά τον Αύγουστο πήγαμε Παρασκευοσαββατοκύριακο. Κι όταν ρωτήσαμε πώς οι 15 μέρες γίνανε 3, η μαμά μου είπε μουτρωμένη «μπήκαν στο πλύσιμο» κι ο μπαμπάς μου είπε μουτρωμένος «εκεί που έχει πάει η χωριάτικη σαλάτα, πάλι καλά να λέμε!» ΕΔΩ ΜΑΛΛΟΝ εγώ κάτι δεν έχω καταλάβει καλά. Γιατί τον Μάιο που μας είπαν για δεκαπέντε μέρες, δεν μας εξήγησαν πού θα πάει η χωριάτικη σαλάτα. Κι όταν ρώτησα «πού θα πάει η χωριάτικη σαλάτα, μπαμπά;», ο μπαμπάς μου είπε «στα όρη, στ΄ άγρια βουνά!». Εκεί λοιπόν μπερδεύομαι. Αφού η σαλάτα πάει βουνό κι εμείς θάλασσα πού είναι το πρόβλημα;

Το νησί που πήγαμε δεν θυμάμαι πώς το λέγανε. Πάντως, τελείωνε σε «-ος». (Νομίζω «Τάσος»). Όλα τα σπιτάκια ήταν άσπρα με μπλε παντζούρια κι ο άνεμος έπαιρνε τα μαλλιά της μαμάς μου και την Μπάρμπι νοσοκόμα και τα πήγαινε βόλτα.

Και μείναμε σε ένα σπίτι που στο κομπιούτερ που το βρήκε ο μπαμπάς το έλεγε «παραδοσιακός ξενώνας». Κι όταν το είδε από κοντά ο μπαμπάς μου έφαγε φρίκη. Κι άρχισε να φωνάζει μες στον διάδρομο: «Δεν ήξερα ότι παράδοση θεωρείται να κατουράω σε κοινό καμπινέ με άλλους είκοσι». Κι η μάνα μου είπε: «Ούτε ότι είναι παράδοση να βρωμοκοπάνε τα σεντόνια». Και για μισό λεπτό συμφωνήσανε σε κάτι κι αυτοί στη ζωή τους. Και σωπάσανε γιατί μπερδευτήκανε μ΄ αυτό που έγινε.

Και μετά είπε η μαμά μου: «Το βρήκες στο Ίντερνετ το παραδοσιακό; Άμα τα παιδιά κολλήσουν τίποτα εδώ χάμω, τι θα λέμε; Ότι η σύφιλη είναι η παραδοσιακή κληρονομιά του λαού μας;». Κι εκεί ο μπαμπάς μου άρχισε να φωνάζει «να βρεις εσύ το πεντάστερο με τα ίδια λεφτά». Κι η μαμά μου είπε: «Όσα λεφτά γλιτώνουμε εδώ, θα μας τα φάνε οι γιατροί στην Αθήνα, για να καταλάβω δηλαδή;» Κι ο μπαμπάς μου είπε «τι να καταλάβεις, κατάλαβες ποτέ την τύφλα σου για να καταλάβεις τώρα;» Κι η μαμά μου είπε «με λέει και ηλίθια, δεν το πιστεύω, πες με και ηλίθια από πάνω». Κι ο αδελφός μου μού είπε «εμείς τώρα πρέπει να τραυματιστούμε;». Κι εγώ του είπα «πήρε το μάτι σου να πουλάνε ποπ κορν γύρω τριγύρω;».

Κι ο μπαμπάς με τη μαμά μου ουρλιάζανε, αλλά πάρα πολύ δυνατά όμως. Κι ανοίξανε όλες οι πόρτες του παραδοσιακού και βγήκανε οι άνθρωποι και βάλανε καρεκλάκια και τους χαζεύανε και πέρναγε ευχάριστα η ώρα τους, γιατί κι αυτοί είχαν βαρεθεί το «Ρετιρέ». Κι αυτό γινόταν όλο το Παρασκευοσαββατοκύριακο. Και περάσαμε πάααααρα πολύ ωραία κι εμείς και οι γείτονες. Και μακάρι να ξαναπάμε και του χρόνου.

ΚΑΙ ΜΕΤΑ τέλειωσε το καλοκαίρι μου και άρχισαν τα σχολεία και ξαναπήγανε ο μπαμπάς και η μαμά στις δουλειές τους και ξαναρχίσανε τα «θα σου ΄λεγα εγώ» και να μη λένε τίποτα. Και σταμάτησε και το «Ρετιρέ». Κι αυτό πάντα σημαίνει το τέλος του καλοκαιριού. Αλλά ο μπαμπάς και η μαμά μου πάντα θυμούνται πού αφήσανε τον καβγά τους το προηγούμενο καλοκαίρι. Και τον ξαναπιάνουν από το ίδιο σημείο το επόμενο. Κι ο αδελφός μου κι εγώ παρακαλάμε να μην πάρουνε τα βουνά και τα ποπ κορν μαζί με τη χωριάτικη σαλάτα. Γιατί χωρίς ποπ κορν δεν βγαίνει αυτή η ζωή, κατάλαβες;

Καλό φθινόπωρο, κυρία!