ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΗΣ…

Αυτό που δεν θέλουν να καταλάβουν ή δεν μπορούν να καταλάβουν οι διευθυντές των μουσείων, οι οποίοι αυθαιρέτως απαγορεύουν την φωτογράφιση, είναι πως το ίδρυμα το οποίο καλούνται να διευθύνουν υπάρχει για να υπηρετεί τους επισκέπτες του και όχι τους ίδιους. Από τη στιγμή που θα πατήσεις το πόδι σου εκεί μέσα ώς τη στιγμή που θα φύγεις, μαζί με τις φωνές των φυλάκων που είτε μιλούν μεταξύ τους είτε μιλούν στο κινητό, σε κυνηγάει το δυσάρεστο αίσθημα πως κάποιος σου κάνει τη χάρη που σε αφήνει να μπεις και να ρίξεις μια λαθραία ματιά στην πολύτιμη ιδιοκτησία του.

Η συζήτηση γύρω από τα ωράρια των μουσείων καλό είναι που γίνεται. Σε μια χώρα που υποτίθεται πως ζει από τον πολιτισμό της, όπως επαναλαμβάνει χειρονομώντας με έμφαση ο Πρωθυπουργός σε κάθε ευκαιρία (εδώ όποιος θέλει γελάει), δεν μπορεί τα μουσεία να κλείνουν στις τρεις το απόγευμα. Δεν με ενδιαφέρουν οι μονές και οι διπλές βάρδιες, ας τις βρουν οι ανίκανοι γραφειοκράτες που πληρώνονται γι΄ αυτό.

Σε μια χώρα που ζει από τον πολιτισμό της (εδώ όποιος θέλει ουρλιάζει), δεν μπορεί οι υπεύθυνοι των μουσείων να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να διώχνουν τους επισκέπτες αντί να τους προσελκύσουν. Γιατί κάποτε θα πρέπει να καταλάβουν ότι όπως η οδός Ηρώδου του Αττικού, στο κέντρο της πρωτεύουσας, δεν ανήκει στον αγά που την κλείνει κάθε βράδυ για να έχει το κεφάλι του ήσυχο, έτσι και οι αρχαιολογικοί θησαυροί δεν ανήκουν στους έμμισθους υπαλλήλους που είναι επιφορτισμένοι με τη φύλαξη και την ανάδειξή τους.