Η προσποίηση της αισιοδοξίας

Μπορούμε άραγε να ξαναγίνουμε πολιτικά ενεργοί πριν η κλιματική αλλαγή προκαλέσει την κατάρρευση του πολιτισμού μας; Ο Λίνας προσποιείται κάποιας μορφής αισιοδοξία που πάντως δεν προβάλλει ως ιδιαίτερα πειστική παρά το γλαφυρό και διδακτικό ύφος του βιβλίου. Ίσως απομένει η φιλοσοφικής τάξεως διαπίστωση ότι η ανθρωπότητα ιστορικά επιλύει τα ζητήματα που θέτει στον εαυτό της. Ελπίζω ότι παρά τη διάχυτη διστακτικότητα της διεθνούς σκηνής, παρά τον ενεργειακό οπορτουνισμό και τις απόπειρες χρησιμοποίησης του κλίματος για άντληση στρατηγικών οικονομικών πλεονεκτημάτων, πολύ σύντομα θα βρισκόμαστε στο σημείο εκείνο όπου η κλιματική αλλαγή θα πάψει να θεωρείται ανεξάρτητη μεταβλητή και θα ενσωματωθεί ικανοποιητικά στη διαδικασία λήψης των πολιτικών αποφάσεων. Αλλά φυσικά τούτο προϋποθέτει την ισχυροποίηση των κοινωνικών εκείνων δυνάμεων που αγωνίζονται για μια πράσινη οικονομία.

Η μετάφραση του Βασίλη Αθανασιάδη τα καταφέρνει αρκετά καλά με ένα ποικίλως δύσβατο, διεπιστημονικό κείμενο, αλλά πνίγεται ενίοτε σε μια κουταλιά νερό. Ίσως οι εκδότες βιάζονταν.