ΦΤΩΧΟΣ ΣΥΓΓΕΝΗΣ ΟΙ ΑΝΑΝΕΩΣΙΜΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

Ο Λίνας μάς θυμίζει ότι το περίπλοκο πλέγμα των Διεθνών Περιβαλλοντικών Συμφωνιών δεν αγγίζει οικονομικούς τομείς με εξέχουσα συμβολή στο φαινόμενο του θερμοκηπίου, όπως λ.χ. η γεωργία, οι μεταφορές και ο οικιακός τομέας. Αντιθέτως, οδεύουμε λ.χ. προς περισσότερο ενεργιοβόρα οχήματα και πολλαπλασιασμό των αεροπορικών μετακινήσεων, ενώ τα δημόσια μέσα μεταφοράς διεθνώς αποσαθρώνονται υπέρ της ιδιωτικής αυτοκίνησης. Παρά την αύξηση της εγκατεστημένης ισχύος σε ορισμένες χώρες (Δανία, Γερμανία, Ινδία), οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) παραμένουν ο φτωχός συγγενής και, μάλιστα, όπως φάνηκε στην περίφημη Διάσκεψη Κορυφής για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη στο Γιοχάνεσμπουργκ (2002), ο πάλαι ποτέ Τρίτος Κόσμος εξακολουθεί να τις βλέπει με καχυποψία ή, χειρότερα, τις θεωρεί ένα νέο είδος συνωμοσίας της Δύσης κατά της τεχνολογικής και υλικής του ανάπτυξης.

Η Ευρώπη
Σε ό,τι αφορά την Ευρώπη, δείχνει μάλλον απομονωμένη, αμήχανη και ανίκανη να επιβάλλει το όποιο περιβαλλοντικό της πρόσωπο στον γεωπολιτικό στίβο, πολλώ μάλλον να αναδιαρθρώσει αποφασιστικά την παραγωγική της βάση. Θυμίζουμε ότι το Ενεργειακό Πακέτο που παρουσιάσθηκε στις αρχές του περασμένου χρόνου δείχνει άτολμο, εσωστρεφές και πλήρες άγχους να διασφαλίσει την ανταγωνιστικότητα της ενεργειακής αγοράς, ενώ η- από μόνη της ανεπαρκής- ικανοποίηση της μονομερούς δέσμευσης για μείωση κατά το ένα πέμπτο των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου ώς το 2020 δείχνει αμφίβολη. Η κάλυψη της ενεργειακής ζήτησης από ανανεώσιμες πηγές κατά 20% μπορεί ενδεχομένως να επιτευχθεί σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες αλλά είναι βέβαιο ότι τα όποια οφέλη θα υπερκερασθούν από τη διόγκωση των μεταφορών, της οικιακής κατανάλωσης και της βιομηχανικής παραγωγής.