Φαινόμενα

Σκανδαλόπερα με λίγα σκηνικά

Αν μη τι άλλο η ακατάσχετη σκανδαλολογία προσφέρεται για «επαναστατικό» στρέτσινγκ πανελιστών και κομματικών στελεχών
Σιγά σιγά στην αρχή και μετά απότομα. Κάπως έτσι μας εισάγει η τηλεόρασή μας στη χειμερινή σεζόν. Για να προλαβαίνει το φιλοθέαμον να παίρνει ανάσες μέχρι να βάλει οριστικά τα κεφάλια μέσα. Οι πρώτες πρεμιέρες στην πρωινή ενημέρωση βρήκαν έδαφος στρωμένο από την πολιτική επικαιρότητα. Οι θερινές διακοπές άρχισαν περίπου τη στιγμή που το σκάνδαλο της Siemens άρχισε να προκαλεί τους συνήθεις πολιτικομιντιακούς σπασμούς .

Θα περίμενε κανείς να αρχίσει η σεζόν από εκεί όπου μείναμε. Αλλά όχι, νέες αποκαλύψεις νέων σκανδάλων σκεπάζουν στη μιντιακή αχλύ της λησμονιάς τα αμέσως προηγούμενα. Φαίνεται πως δεν θα μάθουμε «ποιος σκότωσε τον Τζέι Αρ» (εκείνο το επεισόδιο του «Ντάλας» που άφηνε το φιλοθέαμον κοινό με την απορία ποιος είχε πυροβολήσει έναν από τους βασικούς χαρακτήρες, προσέφερε στο πρώτο επεισόδιο του καινούργιου κύκλου την υψηλότερη τηλεθέαση στην ιστορία της τηλεόρασης. Αλλά δεν άφησε κενά. Η ιστορία συνεχίστηκε ακριβώς από τη σκηνή όπου είχε σταματήσει).

Παρ΄ ότι παρομοιάζουμε συχνά την πολιτική των μιντιακών ημερών μας με σαπουνόπερα, η αλήθεια είναι πως οι αληθινές σαπουνόπερες δεν αφήνουν ανολοκλήρωτες τις ιστορίες τους. Η ελάχιστη έστω εξήγηση και ολοκλήρωση δίδεται απαραιτήτως .

Αντίθετα στην εγ χώρια πολιτική σαπουνόπερα όχι μόνο δεν ολοκληρώνονται οι ιστορίες, αλλά εμφανίζονται διαρκώς καινούργιες, παρόμοιες με τις προηγούμενες που έχουν μείνει στη μέση. Το μιντιακό περιβάλλον πέρασε από τη σκανδαλοθηρία στη σκανδαλολαγνία. Ουδείς πολιτικός λόγος εκφράζεται πλην του σκανδαλολογικού, ιδίως ο προερχόμενος εκ των δύο μεγάλων μονομάχων για την κυβερνητική εξουσία. Ουδέν όραμα προτείνεται πλην ενός, της «κάθαρσης» του δημόσιου χώρου. Παραδόξως λοιπόν, ουδέποτε επέρχεται η πολυπόθητος. Λες και ο λόγος περί αυτήν έχει μεγαλύτερη σημασία από την επίτευξή της.

Η αλήθεια είναι πάντως πως συναρπάζουν τα πλήθη περισσότερο τα θεάματα της εξέγερσης πολιτικών- ιδίως κατά των κομμάτων τους- από την πολιτική της αληθινής δράσης. Έχουν χάζι. Γι΄ αυτό έχουν επιλέξει τον ρόλο του διαρκώς εξεγερμένου και ορισμένοι εκ των τηλεσχολιαστών-σόουμαν. Θυμωμένοι με όλους, αντίπαλοί τους όλοι- εκτός από εκείνους που πάνε με τα νερά τους- πωλούν εκείνη την καριερίστικη «αριστεροσύνη» των αμφιθεάτρων, που κάποτε γοήτευε τις εξ επαρχίας φοιτητριούλες και πλέον μόνον τις γριούλες, στις οποίες άλλωστε και απευθύνονται. Θαύμα αυτό το κλίμα του αέναου κυνηγιού της «καθάρσεως» του δημοσίου χώρου, βολεύει όλους τους επαγγελματίες του πολιτικομιντιακού χώρου. Δεν χρειάζεται να αναζητήσουν πολιτικές λύσεις για οτιδήποτε, δεν χρειάζεται να έχουν όραμα, να γνωρίζουν λύσεις, όπως και αντιστοίχως τα τηλεοπτικά τους alter ego οι τηλε-επαναστάτες της φακής, δεν χρειάζεται να παρακολουθούν την κοινωνία, να εξελίσσονται, να διαβάζουν, δεν χρειάζεται να κάνουν τίποτε άλλο από το να βάζουν μια «κασέτα» της τηλεδημοσιογραφίας φασόν, πάντα την ίδια. Μόνο τα ονόματα αλλάζουν. Οι ίδιοι πάντα φωνάζουν.


Φταίνε οι… προηγούμενοι

Τι εύκολο! Αλλά και πόσο θεαματικό! Έχει γούστο, λοιπόν, ένας τόπος που είναι διαρκώς θυμωμένος. Έχει και άλλοθι η εκάστοτε κυβερνητική εξουσία για την ανικανότητά της. Είναι τα σκάνδαλα των προηγούμενων που φταίνε. Ανενδοίαστα δε επικαλούνται και έπειτα από χρόνια οι επόμενοι αυτά των προηγουμένων. «Κι εσείς τα ίδια κάνατε», έλεγε χωρίς αιδώ εις εκ των σημερινών υφυπουργών της κυβέρνησης απευθυνόμενος σε υπουργό των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ. Ιδού λοιπόν, δεν μας το κρύβει κανείς. Το σκάνδαλο ως ο απόλυτος παράγων της συντήρησης. Χθες εσείς, σήμερα εμείς για να ΄χετε αύριο ξανά εσείς.