«Είχα δίκιο πριν 40 χρόνια, έχω δίκιο και σήμερα»
«Πριν από μερικά χρόνια, αν έλεγα κάτι που πραγματικά πίστευα σε μια συναυλία, όπως κάτι εναντίον του πολέμου στο Ιράκ ή για την υπερθέρμανση του πλανήτη, ο κόσμος σηκωνόταν και έφευγε, αλλά δεν με πείραζε» λέει η Τζόαν Μπαέζ
Αγωνίστηκε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, υπήρξε σταρ του Γούντστοκ, ύψωσε τη γροθιά της κατά του πολέμου στο Βιετνάμ και αντιτάχθηκε με πάθος στον ρατσισμό και την αυθαιρεσία της αστυνομίας. Παρ΄ όλα αυτά η μεγάλη κυρία της φολκ, η Τζόαν Μπαέζ, ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχε ταχθεί ανοικτά με κάποιο πολιτικό κόμμα, αλλά τώρα πλέον δεν διστάζει δημοσίως να ταχθεί στο πλευρό του Μπάρακ Ομπάμα. Ο λόγος; «Θεωρώ πως το να αλλάζεις στάση είναι η πλέον υπεύθυνη συμπεριφορά», υποστηρίζει η 67χρονη σήμερα η τραγουδίστρια, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου δίσκου της «Day after tomorrow» και μια σειρά συναυλιών που προγραμματίζει στο Λονδίνο.
«Σιγά σιγά έγινε σαφές πως ο Μπους ήταν αλλόκοτος και εν τέλει επικίνδυνος. Έκανα συναυλίες και έβλεπα τον κόσμο να κάθεται με τα χέρια σταυρωμένα, να με κοιτάζει θυμωμένος, καθώς ύψωνα τη γροθιά μου στον αέρα και έλεγα “είχα δίκιο πριν από 40 χρόνια και έχω δίκιο και τώρα!”. Σήμερα ακούν. Το κόλπο του Μπους ήταν ότι είχε περάσει την αντίληψη πως όποιος του πήγαινε κόντρα δεν ήταν πατριώτης. Σιγά σιγά ο κόσμος το συνειδητοποίησε» συνεχίζει η Τζόαν, που έγραψε ιστορία μέσα από την καριέρα της και τις συναυλίες της για τους πολιτικούς κρατουμένους στην πρώην Σοβιετική Ένωση, αλλά και την εκστρατεία ενάντια στα δικτατορικά καθεστώτα της Χιλής και της Αργεντινής και τη σχέση της με τον Ντίλαν.
«Σε εποχές μεγάλης ανασφάλειας η μουσική και η πολιτική αναμειγνύονται. Ποτέ δεν είχα τραγουδήσει το “We shall overcome” σε αμερικανικό κοινό τη δεκαετία του ΄80, διότι θα έμοιαζε απλώς με ένα νοσταλγικό ταξίδι. Τώρα όμως είναι κατάλληλο διότι ταιριάζει με το κλίμα της εποχής. Και αισθάνομαι πολύ ευτυχισμένη όταν συμβαίνει αυτό» συνεχίζει η Τζόαν Μπαέζ, που ύστερα από το πολυτάραχο παρελθόν της- γάμος, διαζύγιο, ένα παιδί που ζει από το 1972 με τον πατέρα του και μόλις προσφάτως αποκατέστησε τη σχέση της μαζί του- ζει με την 95χρονη μητέρα της.
«Δεν μετανιώνω για όσα έκανα τη δεκαετία του ΄60, αλλά δεν μπορείς μια ζωή να ζεις στην κόψη του ξυραφιού που επιβάλλει η ριζοσπαστικότητα. Ο πυρήνας των πιστεύω μου ενάντια στη βία δεν έχει αλλάξει, αλλά έχει αλλάξει ο τρόπος ζωής μου.
Σήμερα ζω με τη μητέρα μου, έχω ένα εγγονάκι τεσσάρων ετών και βρίσκομαι σε μια μεταβατική φάση που με μπερδεύει, διότι αναρωτιέμαι πολλές φορές: δικαιούμαι να κάθομαι στο σπίτι και να προσέχω τη μαμά μου;» καταλήγει η Τζόαν με την κρυστάλλινη φωνή, που από τα 18 χρόνια της μέχρι σήμερα έχει φανατικό κοινό, το οποίο την ακολουθεί πιστά και διαρκώς διευρύνεται σε νεώτερες ηλικίες.
Και πως να μην γίνει αυτό άλλωστε όταν τολμά να ανανεώνεται και να εμπιστεύεται νέους ανθρώπους, καθώς έχει ως παραγωγό του νέου δίσκου της τον πολύ νεώτερό της τραγουδιστή της κάντρι- αν και βετεράνο πλέον- Στιβ Ερλ, ενώ συνεργάζεται με τη Βρετανή τραγουδίστρια Τέα Γκίλμουρ που έχει τα μισά χρόνια της;














