ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΙ ΟΙ ΡΥΘΜΟΙ ΤΟΥ

Ο πρωτοεμφανιζόμενος Ντέιβιντ Λαλέ γράφει ένα κινηματογραφικού ρυθμού μυθιστόρημα για έναν τσαρλατάνο, έναν χαμαιλέοντα, που θέτει το θέμα «της ζωής ως τέχνης», κάτι που τήρησαν η γενιά των Μπιτ, τα πανκ συγκροτήματα και υποστήριξαν διανοούμενοι όπως ο Γκι Ντεμπόρ, αρχής γενομένης από τον Αντρέ Μπρετόν που αγιοποίησε τον Κραβάν. Για τον ίδιο έγραψε τραγούδι ο Πασκάλ Κομελάντ, χώρια που ένα ιταλικό electronica συγκρότημα πήρε το όνομά του. Τη δεκαετία του ΄20 ο Ρενέ Κλερ γύρισε μια σουρεαλιστική ταινία για τη ζωή του. Μια αντίστοιχη ταινία, τη δεκαετία του ΄80, του Ιsaki Lacuesta, βρήκε τον σκηνοθέτη της να τον πατάει αυτοκίνητο. Στην εποχή μας που γέμισε διάσημους των δεκαπέντε λεπτών και καταναλώσιμες ιστοριούλες, η περίπτωση του Άρθουρ Κραβάν φαντάζει πιο «αυθεντική» γιατί, όπως δήλωσε και ο ίδιος, «είμαι ο προφήτης μιας καινούργιας ζωής και είμαι ο μόνος που τη ζει».