[ Δρόμοι ]

Τον «τσίμπησαν»…
… αμέσως. Είχε βγει τρέχοντας από το σούπερ μάρκετ, περνώντας μπροστά από την ταμία και άλλους δύο υπαλλήλους που έτρεξαν ξοπίσω του. Έπεσαν πάνω του και τον κατάφεραν χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Ο κλέφτης σωριάστηκε χάμω και μέσα από το πουκάμισό του ένα κομμάτι κατεψυγμένο κρέας έπεσε στο πεζοδρόμιο. Ύστερα, τον σήκωσαν από τον γιακά και τον οδήγησαν πάλι μέσα στο σούπερ μάρκετ, μπροστά στα μάτια των πελατών.

Τον κάθισαν…
… σε μια γωνιά. Ο ένας υπάλληλος τον είχε από κοντά κι ο άλλος τηλεφωνούσε στην αστυνομία. Ο κλέφτης ήταν δεν ήταν δεκαοκτώ. Δεν έδειχνε σκληρός, μονάχα φοβισμένος και νευρικός. Ίσως γιατί σκεφτόταν το βαρύ χέρι της κοινωνίας που δεν θα αργούσε να πέσει επάνω του: αστυνομικοί, χειροπέδες, ανακρίσεις, αποτυπώματα, φωτογραφίες, κατηγορη- τήριο, δικαστήριο, καταδίκη. Κι όλα αυτά για ένα κομμάτι κρέας δυο, τριών ευρώ. Κοντά σε αυτή τη σκηνή έτυχε να βρεθεί ο δημοσιογράφος Ζακ Λανκτό. Κι ο νους του έτρεξε αμέσως στον γιο του. Η αλήθεια είναι πως είχε περάσει μια άσχημη χρονιά. Είχε κι αυτός μπερδέματα με την αστυνομία. Ευτυχώς έδειχνε να τα έχει πια ξεπεράσει. Ο πατέρας του όμως δεν έπαυε να καρδιοχτυπά, κάθε φορά που τον έβλεπε να βγαίνει με τους φίλους του. Με αυτές τις σκέψεις κοίταζε τον κλέφτη που έμενε καθισμένος στη γωνιά του. Πιο πολύ από όλα έδειχνε να τον στενοχωρούν οι ματιές των πελατών, που έπρεπε να περάσουν από μπροστά του για να πάνε στο ταμείο. Ήταν άραγε ένα παιδί της γειτονιάς; Είχε γονείς; Ο κλέφτης κοίταζε με απόγνωση ολόγυρά του κι η ματιά του έδειχνε σαν να ζητούσε βοήθεια, σαν να ήθελε να εξηγήσει σε όλον τον κόσμο τι ήταν εκείνο που τον είχε σπρώξει στην πράξη του.

Το τραγούδι…
… του Ζιλμπέρ Μπεκώ «Το ΄κλεψες, το ΄κλεψες το πορτοκάλι…», η παροιμία «Όποιος κλέψει αυγό, θα κλέψει βόδι» κι άλλα τέτοια πολλά περνούσαν από τον νου τού δημοσιογράφου. Κι όμως, αυτό το παιδί δεν είχε κλέψει την είσπραξη από το ταμείο, ούτε κανένα πανάκριβο κομμάτι κρέας. Απλώς κάτι για να φάει. Ο δημοσιογράφος ένιωσε τον πειρασμό να βγει μπροστά, να πληρώσει αυτός το κλεμμένο και να πάρει μαζί του το παιδί προτού καταφτάσει η αστυνομία. Μα δεν το τόλμησε. Βγήκε από το μαγαζί και περίμενε στο πεζοδρόμιο.

Έφτασαν…
… οι αστυνομικοί. Και έκαναν το καθήκον τους απέναντι στη δημόσια τάξη και την κοινωνική δικαιοσύνη: φόρεσαν χειροπέδες στο παιδί και το πήραν μαζί τους, επειδή είχε διαπράξει ένα αδίκημα στο οποίο το είχε σπρώξει η αρχέγονη ανάγκη της επιβίωσης- λες και δεν είναι αυτό δικαίωμα κάθε πολίτη. Ένας από τους περίεργους που είχαν μαζευτεί εκεί ψιθύρισε: «Αν θες να γίνεις πραγματικός κλέφτης, πρέπει να αγοράσεις τράπεζα. Γιατί χειρότερο κι απ΄ το να κλέβεις τράπεζα, είναι να είσαι τραπεζίτης».