Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε

Ο νέος Ολυμπιακός άνθρωπος

Τώρα που οι Ολυμπιακοί τελείωσαν, ο καθένας θα πει τα δικά του. Ωραίοι, ψεύτικοι, άψογοι, άσχημοι. Η αλήθεια είναι ότι ήταν λιγάκι ψεύτικοι. Τα βεγγαλικά της τελετής έναρξης τα είδαμε μόνο εμείς στην ΤV. Το κοριτσάκι που τραγούδησε την «Ωδή στην πατρίδα» ήταν «ψεύτικο». Οι πενήντα πέντε εθνικές μειονότητες της Κίνας, που παρέλασαν στο γήπεδο, ήταν ψεύτικες. (Μετέπειτα μαθεύτηκε ότι ήταν ηθοποιοί της Galaxy Children Αrt Τroupe, μιας καλλιτεχνικής ομάδας που αποτελείται αποκλειστικά από την επικρατούσα εθνικότητα Χαν). Κάποιες φορές οι θεατές ήταν ψεύτικοι. Αυτούς που είδαμε στην ποδηλατοδρομία, π.χ., ήταν κομπάρσοι που μεταφέρθηκαν εκεί με στρατιωτικά φορτηγά. Πράγματα που συμβαίνουν, παρ΄ όλα αυτά, γιατί κανείς δεν είναι τέλειος.

Αυτούς τους Ολυμπιακούς Αγώνες θα τους θυμόμαστε, ειδικά στην Ελλάδα, για την ντόπα. Τώρα, πλέον, ξέρουμε τι σημαίνουν. Η χώρα που τους φιλοξενεί δείχνει σε όλο τον κόσμο πόσο «δεν μασάω» είναι. Οι σπόνσορες λύνουν και δένουν. Οι αθλητές είναι διατεθειμένοι για κάθε είδους ηθικούφαρμακευτικού συμβιβασμού, αρκεί οι θυσίες τους να ανταμειφθούν και να αποκτήσουν δόξα και χρήμα. Αυτά, πάντως, είναι πράγματα που συνέβαιναν και παλαιότερα. Η ανθρωπότητα ποτέ δεν υπήρξε τέλεια. Αυτοί οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν ξεχωριστοί γιατί πέτυχαν τον ιστορικό συμβιβασμό ανάμεσα στον κομμουνισμό και τον καπιταλισμό.

Οι κινέζικες εφημερίδες έγραφαν ότι η πρωτιά της Κίνας σε μετάλλια απέδειξε την «υπεροχή του σοσιαλιστικού συστήματος». Στην επόμενη σελίδα δέσποζαν διαφημίσεις της Νike και της Coca-Cola. Εάν ζούσε ο Μαρξ, θα είχε μπερδευτεί.

Εάν ζούσε ο Μάο, θα είχε αυτοκτονήσει, πράγμα που εμένα προσωπικά δεν θα μου κακοφαινόταν. Αυτό που κάνει, όμως, τους Αγώνες του Πεκίνου μοναδικούς ήταν η ατμόσφαιρα της αδιατάρακτης ευτυχίας. Ήταν οι πιο ευτυχισμένοι Ολυμπιακοί Αγώνες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Τόσο που ο Ζακ Ρογκ απαγόρευσε στους Ισπανούς αθλητές να πενθήσουν για τον χαμό 150 και βάλε ανθρώπων που βρήκαν τραγικό θάνατο σε αεροπορικό δυστύχημα στη Μαδρίτη. Την ευτυχία αυτή δεν κατάφεραν να την κλονίσουν ούτε οι ειδήσεις ότι Κινέζες γιαγιάδες που πίστεψαν αφελώς ότι το καθεστώς θα τους επέτρεπε να διαμαρτυρηθούν στις λεγόμενες «ελεύθερες ζώνες» στο Πεκίνο συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν. Ήθελαν να διαμαρτυρηθούν για τα σπίτια τους, που οι κινεζικές αρχές γκρέμισαν με το έτσι θέλω. Η ευτυχία ήταν τόσο απόλυτη που δεν κατάφεραν να την πειράξουν ούτε οι συλλήψεις ξένων οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Κίνα, ούτε οι εκτελέσεις βουδιστών μοναχών, ούτε η λογοκρισία που επιβλήθηκε στους δημοσιογράφους και στο Διαδίκτυο.

Παρακολουθώντας την επέλαση της ευτυχίας, θυμήθηκα κάτι κομματικά εγχειρίδια που κυκλοφορούσαν στις χώρες του «υπαρκτού», τα οποία έγραφαν ότι η θλίψη και η μελαγχολία είναι «αστικές συμπεριφορές» και «μολυσματικές ασθένειες του ατομικισμού». Ο «νέος σοσιαλιστικός άνθρωπος» είχε καθήκον να είναι ευτυχισμένος. Εάν δεν ήταν, κινδύνευε να καταλήξει σαν τις γιαγιάδες τις προάλλες στο Πεκίνο. Με τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου η ευτυχία καθιερώθηκε ως καθήκον. Από εδώ και πέρα, ο νέος Ολυμπιακός άνθρωπος έχει καθήκον να είναι ευτυχισμένος. Ο Ζαγκ Ρογκ, η Νike, η Coca-Cola και άλλες πολυεθνικές πρέπει να πάρουν χρυσό μετάλλιο για τη μέγιστη συμβουλή τους στην επιβολή της ευτυχίας. Εάν πάμε έτσι, δεν θα αργήσει η μέρα που η θλίψη και η μελαγχολία, αυτές οι μολυσματικές ασθένειες του ατομικισμού, θα κηρυχθούν εκτός νόμου στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων. Σε όποιον δεν καταφέρνει να είναι ευτυχισμένος θα του επιτραπεί να εκφράσει τη θλίψη του στις λιγοστές «ελεύθερες ζώνες για την εκδήλωση της θλίψης» που θα ορίσουν οι αρχές. Με το προσωπικό του ρίσκο, φυσικά.

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com