Αφήγηση σε τρεις φωνές

Ο έμπειρος Άμπλερ δεν ζωγραφίζει καρικατούρες. Μοιράζει σοφά την αφήγηση σε τρεις φωνές- στον ίδιο τον Μάικλ, στην ερωμένη και γραμματέα του Τερέζα Μαλάντρα, καθώς και στον δημοσιογράφο Λιούις Πρέσκοτ – και κλιμακώνει επιδέξια τις ιλαροδραματικές εξελίξεις μέσα σε διάστημα δυόμισι μηνών. Δεν στρουθοκαμηλίζει μπροστά στον κυνισμό και την απανθρωπιά καμιάς από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές ούτε στο περιστασιακό όσο και μακάβριο χιούμορ που τις διακρίνει (όπως η σκηνή όπου ο Χάλεντ προτείνει να μεταναστεύσουν οι Ισραηλινοί στην έρημο της Νεβάδα και όσοι Αμερικανοί γηγενείς αντιδράσουν να εγκλειστούν σε… στρατόπεδα προσφύγων). Μολονότι, με την κάθαρση που επιλέγει, ο Άμπλερ φαίνεται να μην κρύβει τη συμπάθειά του για τον αγώνα επιβίωσης του Ισραήλ- κάτι που συνάδει με την παραδοσιακή βρετανική εξωτερική πολιτική-, στον διπλά ειρωνικό επίλογό του κλωτσάει πάλι την καρδάρα και χύνει το γάλα.

Ακόμη μία φορά, ο συγγραφέας επικρατεί του προπαγανδιστή.