«Η τραγωδία θέλει και χιούμορ»
«Φέτος το καλοκαίρι, με το στρίμωγμα που πέρασα και που κατάφερα να τα βγάλω πέρα, είναι σαν να ξεκινάω καινούργια καριέρα. Περίμενα να τα φτύσω και είμαι γεμάτος όρεξη. Δεν ξέρω τι θα κάνω τον χειμώνα αλλά δεν με ενδιαφέρει και είμαι μια χαρά» λέει ο Μηνάς Χατζησάββας και τονίζει: «Πάντως, μη νομίσετε, καμία αυτοπεποίθηση δεν έχω...»
ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΙΛΟΚΤΗΤΗ ΤΟΥ ΧΑΪΝΕΡ ΜΙΛΕΡ
ΜΕ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΤΟΝ ΜΑΤΙΑΣ ΛΑΝΓΚΧΟΦ
ΣΤΟΝ ΑΓΑΜΕΜΝΟΝΑ ΤΟΥ ΑΙΣΧΥΛΟΥ ΜΕ
ΤΗΝ ΑΝΤΖΕΛΑ ΜΠΡΟΥΣΚΟΥ, ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΚΡΗ
ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΔΑΥΡΟ ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ,
Ο ΜΗΝΑΣ ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑΣ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ
ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ ΣΤΙΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ
ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ
Ένα μεγάλο παιδί. Όχι πως παιδιαρίζει. Αλλά έχει μια φλόγα εφηβική. Ενθουσιάζεται, παθιάζεται, μιλάει για τους έρωτες της ζωής του, νεανικός, υπερκινητικός, στη σκηνή τα δίνει όλα, υπερασπίζεται τις καινούργιες εκφράσεις στο θέατρο- όρθιος παραληρεί για τους «Βρικόλακες» που έκανε ο Έκτορας Λυγίζος στο Φεστιβάλ-, τις υπηρετεί, τις παίρνει πάνω του, εκτίθεται χωρίς να κρατάει καμία πισινή…
Ο Μηνάς Χατζησάββας, από τους ελάχιστους ρολίστες που διαθέτει το θέατρό μας, ώριμος ηθοποιός πια, απελευθερωμένος, στα εξήντα του που τα δηλώνει ευθαρσώς – «ετοιμάζομαι να καταθέσω τα χαρτιά μου για τη σύνταξη και μετά θα μπορώ να κάνω ό,τι γουστάρω»-, μόλις «βγήκε» από έναν πολύ δύσκολο «Φιλοκτήτη» του Χάινερ Μίλερ που έκανε τέλος Ιουνίου στη Μικρή Επίδαυρο για το Φεστιβάλ Επιδαύρου με τον Ματίας Λάνγκχοφ ερμηνεύοντας τον επώνυμο ρόλο για να μπει μέχρι τα μπούνια στον Αγαμέμνονα που θα ερμηνεύσει στην ομώνυμη τραγωδία του Αισχύλου που ετοιμάζει η Άντζελα Μπρούσκου με το «Θέατρο Δωματίου» της και με Κλυταιμνήστρα την Αμαλία Μουτούση, τελευταία παράσταση των φετινών Επιδαυρίων.
Καθιερωθήκατε ως πρωταγωνιστής- ρολίστας πολλά χρόνια πριν.Από τον Γιώργο Μιχαηλίδη και μέσα από το «Ανοιχτό Θέατρο».Πιστεύετε στον εαυτό σας;
«Νιώθω πολύ αμήχανα όταν το ακούω. Και δεν είναι από σεμνοτυφία. Το αισθάνθηκα πρώτη φορά όταν από το “Ανοιχτό” πήγα να παίξω στο ΚΘΒΕ “Βάκχες” και ο διευθυντής σκηνής με οδήγησε σ΄ ένα μεγάλο, ατομικό καμαρίνι που μου είχαν ετοιμάσει. Δεν το δέχτηκα. Κι έφερα άλλους τρεις για παρέα. Ότι απολαμβάνω κάποιες ευκολίες στη δουλειά μου το βλέπω μόνο με την έννοια πως έχω δουλέψει πάρα πολύ.
Και αυτός ο πληθυντικός στον οποίο μου μιλάνε τα παιδιά στο θέατρο καθόλου δεν μου αρέσει. Νιώθω σαν να τελειώνω… Με βάζουν σε μία θέση όπου δεν θέλω να είμαι.
Κάνω μαλακίες, χαζομάρες, κάτι παιδιάστικα για να τους φύγει, αλλά- το βλέπω- δεν είναι εύκολο. Και απορώ με τους ανθρώπους της ηλικίας μου που δέχονται τον πληθυντικό ή και τον επιβάλλουν».
Μήπως για να καταργήσετε αυτόν τον πληθυντικό και να νιώσετε νέος επιδιώκετε και τις συνεργασίες με σκηνοθέτες της αποδόμησης και της ανατροπής όπως ο Ματίας Λάνγκχοφ ή ο Γιώργος Σαχίνης και η Άντζελα Μπρούσκου;Ή σας αντιπροσωπεύουν στη φάση που βρίσκεστε. Για έναν ηθοποιό απόφοιτο, 1969,της δραματικής σχολής του Εθνικού είναι πολύ τολμηρές επιλογές. Εκτίθεστε χωρίς δισταγμό…
info
«Αγαμέμνων»: στις 22 και 23 Αυγούστου, στις 21.00,
στην Επίδαυρο (τηλ. 210-
3272.000). Εισιτήρια: 50, 40, 30, 20, (μειωμένο) 10 ευρώ.
«Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται εκ προθέσεως. Αν έμενα σ΄ αυτά που είχα μάθει… Μου αρέσει να είμαι με νέους. Και αν θέλεις να είσαι με νέους πρέπει να αποκτήσεις τους κώδικές τους. Να προσπαθήσεις να καταλάβεις πώς σκέφτονται. Έρχεται ένας Λάνγκχοφ και μου αλλάζει όλη την κοσμοθεωρία μου σε σχέση με την τραγωδία. Και καταλαβαίνω πως ναι, πρέπει να υπάρξουν αντιστοιχίες στο σήμερα.
Όσο κι αν αποδομήσουμε ένα κείμενο, ο Αισχύλος και ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης που ζουν 2.500 χρόνια δεν θα πάθουν τίποτα. Θα συνεχίσουν να ζουν και όταν εμείς θα ΄χουμε ψοφήσει. Η Άντζελα Μπρούσκου λέει πως τα κείμενα αυτά σίγουρα έχουν πιάσει κάποια σκόνη. Αν εμείς τα ξεσκονίσουμε και τους δώσουμε ζωή με καινούργιες προεκτάσεις θα ΄ναι ακόμα καλύτερα γι΄ αυτά. Συμφωνώ απόλυτα».
Σας αναφέρουν πάντα ως «καλό παιδί». Τι σημαίνει αυτό;Μήπως απλώς είναι η άμυνά σας;Μήπως φοβάστε,μήπως δεν μπορείτε να είστε κακό παιδί;
«Είμαι απίστευτα ενοχικό άτομο και εξαιρετικά αδύναμος άνθρωπος- γι΄ αυτό και δεν μπορώ να μείνω μόνος. Η μόνη μου έννοια είναι να είμαι καλός. Είμαι “καλό παιδί” γιατί δεν αντέχω να με πουν “κακό παιδί”. Μόνο έτσι ηρεμώ. Βέβαια το “καλό παιδί” μπορεί να καταντάει και μονότονο…
Αλλά έτσι και έχω δίκιο και με στριμώξεις και πάρω ανάποδες, δεν μπορεί κανείς να φανταστεί πόσο κακός μπορώ να γίνω. Πώς έκανε αυτός που έκοψε το κεφάλι της γυναίκας του και το περιέφερε; Έτσι!».











