[ Δρόμοι ]

Με όνειρα…
… ζούμε. Όσο καλή (ή κακή) κι αν είναι η ζωή μας, πάντα την ονειρευόμαστε καλύτερη. Κάποιοι ονειρεύονται με τα δικά τους λεφτά και κάποιοι με τα λεφτά των άλλων. Τον ξαναείδαμε τον Λάρι τον εκκαθαριστή (στην τηλεόραση). Αλαζονικό. Άπληστο. Εγωκεντρικό. Ανελέητο. Ένα αρπακτικό που κάνει τα πάντα για να βάλει στο χέρι μια παραδοσιακή οικογενειακή επιχείρηση και να την μεταπωλήσει με κέρδος. Σίγουρα ο Λάρι (Ντάνι Ντε Βίτο) της ταινίας «Τα λεφτά των άλλων» δεν είναι από τους ανθρώπους που θα τους ανοίγαμε ποτέ την πόρτα του σπιτιού μας. Υπάρχουν άλλοι όμως που τους ανοίγουν τις πόρτες της χώρας.

Ποια τύχη…
… περιμένει τα θύματά τους; Υπάρχει το παράδειγμα της Ζάμπιας. Το 1979, η ρουμανική κυβέρνηση δάνεισε τη Ζάμπια για να αγοράσει ρουμανικά τρακτέρ. Αδυνατώντας να εξοφλήσει το χρέος, το 1999 η Ζάμπια συμφώνησε με τη Ρουμανία στη ρύθμισή του έναντι 3 εκατομμυρίων δολαρίων. Προτού οριστικοποιηθεί η συμφωνία, μπήκαν στη μέση τα αρπακτικά και αγόρασαν από τη Ρουμανία το χρέος της Ζάμπιας έναντι 4 εκατ. δολαρίων. Κατόπιν μήνυσαν τη Ζάμπια ζητώντας να τους πληρώσει το αρχικό χρέος συν τους τόκους, δηλαδή συνολικό ποσό 40 εκατ. δολαρίων. Και πέρυσι κέρδισαν την υπόθεση σε βρετανικό δικαστήριο. Τώρα ξέρουμε γιατί κάποιες χώρες είναι καταδικασμένες να ανήκουν στον Τρίτο Κόσμο.

Ο Λάρι…
… δεν είναι ένα πρόσωπο της κινηματογραφικής φαντασίας. Υπάρχει πραγματικά, με πολλά και διαφορετικά ονόματα: «Carlyle Group», «ΚΚΚ», «Wendel», «Εurazeo» και άλλα. Επιχειρήσεις που κερδίζουν με τα λεφτά των άλλων. Η περιουσία τους υπολογίζεται σε 1,6 τρισ. δολάρια. Το 2005 είχαν περάσει στον έλεγχό τους 8.000 αμερικανικές επιχειρήσεις. Ήδη, ένας στους τέσσερις εργαζομένους στις ΗΠΑ και ένας στους δώδεκα στη Γαλλία δουλεύει για λογαριασμό αυτών των μαστοδόντων. Δύο ειδικοί εξηγούν στην εφημερίδα «Μοντ Ντιπλοματίκ» πώς αυτά τα αρπακτικά στήνουν το κόλπο: «Για να αποκτήσουν μια επιχείρηση που αξίζει 100, βγάζουν από την τσέπη τους 30 και δανείζονται 70 από τις τράπεζες. Σε τρία, τέσσερα χρόνια εκσυγχρονίζουν την επιχείρηση, τοποθετούν νέα διεύθυνση, οργανώνουν την παραγωγή, αναπτύσσουν τις δραστηριότητες και τσεπώνουν μέρος ή το σύνολο των κερδών για να πληρώσουν τους τόκους του δικού τους χρέους. Κατόπιν μεταπωλούν την επιχείρηση για 200- συνήθως σε κάποιους άλλους που θα κάνουν ό,τι έκαναν κι αυτοί. Ξεπληρώνοντας τα 70 που ήταν δανεικά, τους μένουν στην τσέπη 130. Όλα αυτά με μια αρχική επένδυση 30. Καθόλου άσχημα».

Οι επενδυτές…
… αυτοί συγκεντρώνουν αμύθητες περιουσίες, εφαρμόζοντας τις τέσσερις αρχές του «εκσυγχρονισμού» στις επιχειρήσεις που πέφτουν στα νύχια τους: μείωση των θέσεων εργασίας, μείωση των μισθών, εντατικοποίηση της εργασίας, ανάθεση έργου σε εξωτερικούς συνεργάτες. Και στην πρώτη ευκαιρία τις μεταπωλούν. Γιατί έτσι ορίζει ο νόμος της ζούγκλας. Αν θέλουμε να ζήσουμε σε αυτήν, ας μην ελπίζουμε πως ο επόμενος που θα μας χτυπήσει την πόρτα θα είναι ο Ταρζάν.