ΤΑ «ΣΥΝΝΕΦΑ» ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

Το Μερικά Σύννεφα δεν έχει το εύρος άλλων μυθιστορημάτων του Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ. Δεν έχει την πικρή γεύση του Το Ποδήλατο του Λεονάρντο ούτε την εξαιρετική τοιχογραφία των Γερμανών ναζί στο Μεξικό κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που συνθέτει ο Τάιμπο στο Και σαν Σκιές επιστρέφουμε, ούτε βέβαια την καταιγιστική ποικιλία θεμάτων του Με Τέσσερα Χέρια. Παρ΄ όλα αυτά, το μυθιστόρημα κρύβει μια έκπληξη για τον αναγνώστη, που δεν αφορά ούτε την αστυνομική πλοκή ούτε τους χαρακτήρες. Δείχνει πόσο απλό είναι τελικά το να ξεπλύνεις χρήματα. Δεν χρειάζονται ούτε δαιδαλώδεις τραπεζικές διακλαδώσεις, για να χάνονται τα ίχνη, ούτε οφσόρ εταιρείες.

Αρκεί να έχεις έναν έμπιστο συγγενή επιπλοποιό και να του εμπιστευθείς το βρώμικο χρήμα για να το επενδύσει. Ποιος θα υποπτευθεί έναν άκακο επιπλοποιό; Βέβαια, αν πεθάνει ξαφνικά ο συγγενής όπως στο Μερικά Σύννεφα, τότε αρχίζουν τα δύσκολα, γιατί κανείς δεν παραδίδει χρήματα οικειοθελώς. Η μεγαλύτερη ανοησία που ειπώθηκε ποτέ είναι εκείνο το «το χρήμα πολλοί εμίσησαν, την δόξαν ουδείς».