Οι μεταμορφώσεις της σύγχρονης Κίνας

Το βιβλίο της Μόουνς μας προσφέρει συγχρόνως, δίκην ταξιδιωτικής λογοτεχνίας, μια περιήγηση στη σημερινή Κίνα. Αλλάζουν όλα, εκεί πέρα, με ορμή: Η ξέφρενη οικοδόμηση, το κυνήγι του χρήματος, οι ιδιότυπες παλλακίδες που τις σπιτώνουν εύποροι παντρεμένοι, ο κυνισμός και ο νεποτισμός, αλλά και οι ήσυχες γραφικές λιμνούλες με τα παλιά κτίσματα, οι παραδοσιακές οικογένειες με την τρυφερότητα και την αυταρχικότητα-σκληρότητά τους: όλα αυτά συνυπάρχουν και, στις λίγες μέρες της εκεί, η Μάγκι θα μυηθεί στον κινεζικό τρόπο ζωής, θα μαγευτεί. Και θα επιβεβαιώσει το ρητό ότι ο έρως περνάει από το στομάχι- με αντεστραμμένους, βέβαια, τους συνήθεις ρόλους θηλυκού- αρσενικού.

Ίσως όμως και η πολιτική περνάει από το στομάχι. «Τα λουκούλλεια γεύματα είναι γενικώς απαγορευμένα», είχε αποφανθεί ο πρόεδρος Μάο. Ο απαγορευμένος καρπός μοιάζει να επανέρχεται δριμύτερος παντού (κι όχι μόνο στην Απαγορευμένη Πόλη), έχοντας δέσει τις τύχες του με την οικονομική ελευθερία, τον καπιταλισμό, την άνιση ευμάρεια. Έχουμε εδώ μια μακρινή αλλά ενδιαφέρουσα ιστορική αναλογία με τη στενή σχέση της γαλλικής κουζίνας με την Επανάσταση του 1789. Εκεί πάνω στους ουρανούς, ο παππούς του Σαμ, που είχε τραγικό τέλος σε ένα κελί έχοντας κάνει την ταπεινωτική «αυτοκριτική» του, βλέποντας τις εξελίξεις θα υπομειδιά, έχοντας στο πλευρό του έναν μάλλον βλοσυρό Μάο. Θα αισθάνεται δικαιωμένος: δεν υπάρχει τελευταίος Κινέζος σεφ.