Μόνη εξήγηση η ανικανότητα

Μια εξήγηση μόνο υπάρχει. Η ανικανότητα. Ανίκανοι άνθρωποι που υποδύονται τους καλλιτέχνες, όπως οι παιδόφιλοι υποδύονται τον καλοσυνάτο κύριο στο πάρκο ή στην έξοδο του σχολείου, επειδή δεν μπορούν να κάνουν έρωτα ή δεν αντέχουν να μεγαλώσουν παιδιά δικά τους και να τα διαμορφώσουν. Επειδή μισούν την τέχνη, αφού δεν μπορούν να γεννήσουν νέα είδη, νέες μορφές, νέες εκδοχές των παλιών μύθων, νέες ιδέες, παίρνουν ένα νυστέρι, έναν μπαλτά, πυροδοτούν ένα γκαζάκι και τινάζουν στον αέρα τα ωραία σώματα που υπέροχοι εραστές σε ώρες ερωτικής ευωχίας έσπειραν και κυοφόρησαν και γέννησαν και μεγάλωσαν.

Επειδή στις μέρες μας η αποδόμηση των μεταμοντέρνων βιαστών ανυπεράσπιστων έργων προβαίνει στην υπονόμευση του μέγιστου πάντων Μύθου με εργαλείο, κομπρεσέρ κατεδάφισης την Όψιν, θυμίζω πως ο Αριστοτέλης ως πάρισον του μεγίστου πάντων Μύθου θέτει την Όψιν, πάντων ατεχνώτατον. Αυτό δεν σημαίνει πως η Όψις, το περιβάλλον, το κοινώς λεγόμενον πρόσφατα «εγκατάσταση» δεν είναι συστατικό πράγμα της μιμήσεως, αλλά μόνο του δεν ποιεί τέχνην, χωρίς τον Μύθο δεν έχει νόημα, είναι ανόητον. Αντίθετα οι σεβαστικοί καλλιτέχνες της Όψεως, όσοι υπηρετούν το τέλος, τον σκοπό του θεάτρου, συνιστούν με τη δική τους εν τοις πράγμασι συμμετοχή παράγοντα που μαζί με τους άλλους της συστάσεως αναδεικνύουν το νόημα του Μύθου.

Συμπέρασμα; Αν δεν είστε στείροι ανίκανοι καλλιτέχνες, φτιάχτε νέους Μύθους ή υιοθετήστε και διασώστε τους παλιούς, αλλά με φωτισμό, ανακαλύψτε τις ενδογενείς δυνατότητές τους, μην τους δολοφονείτε και μην τους αλλάζετε τα φώτα.