ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΗΧΩΝ ΚΑΙ ΛΕΞΕΩΝ

Ο Μαξ Ρόουτς, ο πιο λυρικός ντράμερ στην ιστορία της τζαζ, αυτοσχεδιάζει στα τύμπανά του, ενώ η Αφροαμερικανή νομπελίστα Τόνι Μόρισον διαβάζει αποσπάσματα από το βιβλίο της Τζαζ.

Αυτός ο «αντιστικτικός λόγος» της πιο ιδιότυπης «τζαζ ορχήστρας», αυτός ο διάλογος ανάμεσα στον ήχο των τυμπάνων και τον ήχο των λέξεων, προτείνει έναν δημιουργικό τρόπο να παράγονται ερμηνείες για τη σύγχρονη αφροαμερικανική πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα πολύ διαφορετική από εκείνη που περιέγραφαν τα μπλουζ της Μπέσι Σμιθ, τότε που κανένας Αφροαμερικανός καλλιτέχνης δεν θα σκεφτόταν ότι μπορεί να ηχογραφήσει ένα δίσκο απαιτώντας κοινωνικές ελευθερίες ούτε βέβαια μια Αφροαμερικανή συγγραφέας θα σκεφτόταν ότι το έργο της θα κέρδιζε ένα βραβείο Νόμπελ. Και είναι σίγουρο ότι με πολύ κόπο και πόνο οι ίδιοι και μόνον οι ίδιοι οι Αφροαμερικανοί εξασφάλισαν στον εαυτό τους τέτοιου είδους δυνατότητες.

Η Αμερικανίδα Νομπελίστα Τόνι Μόρισον επισημαίνει: «Η αρχιτεκτονική του βιβλίου μου Τζαζ είναι βασισμένη στον τρόπο που λειτουργεί μια τζαζ ορχήστρα: η πρώτη φωνή εκκινεί από μια μικρή μελωδική γραμμή, δίνει την πλοκή αλλά δεν την επιβάλλει. Οι άλλες φωνές σχολιάζουν τη μελωδία, την διαπραγματεύονται, την αντικρούουν ή την μετατοπίζουν. Η κυρίαρχη φωνή είναι υποχρεωμένη να ακούσει τα άλλα όργανα, τους άλλους χαρακτήρες. Η διαδικασία αλλάζει την πλοκή. Αυτό ακριβώς συμβαίνει κατά τη διάρκεια μιας τζαζ μουσικής πράξης. Δεν υπάρχει χαρακτήρας μουσικού στο βιβλίο. Η δομή παίζει αυτό τον ρόλο. Είναι η συμβολή μου στη Μαύρη Μουσική που μας βοήθησε να επιβιώσουμε, που μας ανήκε, που σφυρηλάτησε την ταυτότητά μας».

Ο ντράμερ της ρήξης Μαξ Ρόουτς διευκρινίζει: «Πιστεύω ότι η μουσική που επινοήσαμε είναι μια αυθεντική δημοκρατία που βασίζεται στην κοινότητα. Είναι μια συλλογική πράξη σε έναν κόσμο όπου δεν αναγνωρίζω και πολλές πραγματικές δημοκρατίες».