[ Δρόμοι ]

Με μοιρολόγια…
… μοιάζουν τα άρθρα που δημοσιεύτηκαν σωρηδόν την περασμένη εβδομάδα σε μεγάλα μέσα ενημέρωσης. Θρηνούν για τη «Δυστυχισμένη Αμερική» (αυτός ήταν ο τίτλος στο εξώφυλλο του περιοδικού «Εκόνομιστ»). Και παρατηρούν με οδύνη πως η κρίση στην οποία έχει βυθιστεί η Αμερική, την υποχρεώνει να απομακρυνθεί από τον καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς (έχει θέσει μέχρι τώρα 17 επιχειρήσεις του χρηματοπιστωτικού τομέα υπό καθεστώς ειδικής προστασίας για να μη βαρέσουν κανόνι).

Το «Εκόνομιστ»…
… έγραφε: «Μια πηγή τρόμου είναι η θλιβερή κατάσταση του αμερικανικού καπιταλισμού. Η Αμερική είχε πει στον κόσμο πως οι ανοιχτές αγορές και οι μεταρρυθμίσεις θα έλυναν τα προβλήματά τους». Ήταν ένας εύσχημος τρόπος για να πει το περιοδικό στην Αμερική τη γνωστή παροιμία: «Δάσκαλε που δίδασκες…». Άλλα μέσα ενημέρωσης, όπως η «Χέραλντ Τρίμπιουν», τα είπαν πιο ωμά, καυτηριάζοντας την αμερικανική οικονομική υποκρισία: «Από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ΗΠΑ βρίσκονταν στο επίκεντρο του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος και χρησιμοποιούσαν αυτή τη θέση τους για να υπαγορεύουν σε άλλες χώρες τούς όρους υπό τους οποίους θα μπορούσαν να αποκτήσουν πρόσβαση σε ξένα κεφάλαια. Ο κυριότερος όρος ήταν αυτός: να αφήσουν τις προβληματικές επιχειρήσεις στην τύχη τους». Ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών Πόλσον ήταν ο μέγας προσηλυτιστής. Προσηλύτιζε στον αμερικανικό καπιταλισμό και στην ελεύθερη αγορά. Και κατακεραύνωνε την Κίνα, όταν οι τράπεζές της ενίσχυαν οικονομικά στρατηγικές επιχειρήσεις της χώρας για να περιοριστεί η ανεργία και η κοινωνική αστάθεια. Σε όλη τη διάρκεια της χαμένης ιαπωνικής δεκαετίας του 1990 και κατόπιν, Αμερικανοί αξιωματούχοι επέπλητταν την ιαπωνική κυβέρνηση για την απροθυμία της να αφήσει τις δυνάμεις της «δημιουργικής καταστροφής» του καπιταλισμού να καταπιούν τις υπερχρεωμένες τράπεζες. Η καλύτερη διέξοδος από τη στασιμότητα, συμβούλευαν οι Αμερικανοί, ήταν να αφεθούν οι προβληματικές επιχειρήσεις να πεθάνουν.

Το αντίθετο…
… ακριβώς κάνουν τώρα αυτοί με τις αμερικανικές προβληματικές επιχειρήσεις, που για δεκαετίες σκορπούσαν παντού εύκολο χρήμα με την προσδοκία ακόμη πιο εύκολου κέρδους. Έγραφαν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης»: «Αυτοκίνητα, σπίτια, διακοπές, σπουδές, οι μεγάλοι δανειστές μοίραζαν άφθονο χρήμα. Πιστωτικές κάρτες για νέους, σπουδαστικά δάνεια 100.000

δολαρίων, μια και δυο υποθήκες. “Ζήσε πλούσια”, προέτρεπε μια διαφήμιση της Citibank. “Η ζωή χρειάζεται Visa”, έγραφε μια άλλη». Όλα αυτά έχουν φτάσει πια στο σημείο απ΄ όπου δεν υπάρχει επιστροφή. Το μεγαλύτερο…
… καταναλωτικό πάρτι στην παγκόσμια ιστορία έχει πια τελειώσει. Και όπως εκτιμάει ο οικονομικός αναλυτής Κουρτ Κάσουν, ο «πονοκέφαλος» θα κρατήσει χρόνια. Θα μείνει μόνο η υποκρισία αυτών που μας «πουλούσαν» τόσα χρόνια την ελεύθερη αγορά σαν φάρμακο για όλες τις αρρώστιες. Και μια απορία: Γιατί παρ΄ όλα αυτά σε άλλες χώρες- όπως η δική μας- οι κυβερνήσεις συνεχίζουν ακόμη το πανηγύρι με τα ξεπουλήματα των «προβληματικών» και τις «μεταρρυθμίσεις», σαν να μη βλέπουν πως ο «δάσκαλος» άλλαξε τροπάρι; Τι είδους «συμβόλαια» ξεπληρώνουν;