[ Πρόσωπα ] Βερολίνο, Μόσχα και τώρα Πεκίνο

«Μη μου μιλάτε για τους Ολυμπιακούς. Είναι χάσιμο χρόνου. Έχω χάσει πλέον κάθε σεβασμό για τους Αγώνες. Έχουν γίνει μόνον ένας τρόπος για να βγαίνουν χρήματα.
Επιπλέον φέτος στο Πεκίνο επιβαρύνονται από το γεγονός ότι αποκτούν την πολιτική σημασία που είχαν στο Βερολίνο και στη Μόσχα. Η κινεζική κυβέρνηση συνέδεσε εξ αρχής τους Ολυμπιακούς με την αγάπη για την πατρίδα».

Ο Ζου Τσινγκ, που κάνει τις παραπάνω δηλώσεις στην απεσταλμένη του ιταλικού περιοδικού «Λ΄ Εσπρέσσο», είναι ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους Κινέζους διανοουμένους. Σαράντα τριών χρόνων, ζει στο Πεκίνο υπό επιτήρηση από την ημέρα που βγήκε από τη φυλακή, το 1992, αφού έμεινε φυλακισμένος δύο χρόνια για τη συμμετοχή του στις διαδηλώσεις υπέρ της δημοκρατίας στην Πλατεία Τιενανμέν. Έχει δουλέψει ως δημοσιογράφος και έχει υποστηρίξει με τα κείμενά του την ελευθερία της έκφρασης. «Όταν βγήκα από τη φυλακή, άρχισα να δουλεύω σ΄ έναν εκδοτικό οίκο και εξέδιδα μια εφημερίδα που αντιστάθηκε αρκετά χρόνια μέχρι που την έκλεισαν οι αρχές», λέει. «Εκείνη την εποχή μου ήταν αδύνατο να ζήσω σταθερά σ΄ ένα μέρος. Μόλις οι ιδιοκτήτες του σπιτιού που νοίκιαζα ανακάλυπταν ποιος ήμουν, με έδιωχναν λέγοντας πως είμαι στοιχείο επικίνδυνο για την κοινωνία».

Ο Ζου πέρασε χρόνια ερευνώντας για τα μολυσμένα τρόφιμα στην Κίνα. Το βιβλίο του με τίτλο «Η τροφή και ο λαϊκός παράδεισος- Η διατροφική ασφάλεια στην Κίνα» απαγορεύτηκε στη χώρα από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του, όμως κέρδισε το 2006 το διεθνές δημοσιογραφικό βραβείο «Οδυσσέας». «Στην Κίνα λέγεται πως ΄΄ο λαός είναι η βάση της χώρας και το σημαντικότερο για τον λαό είναι η τροφή΄΄. Το διατροφικό ζήτημα συνδέεται με το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα. Μου επέτρεψε να κάνω επισημάνσεις για την κινεζική κοινωνία, για τη διαφθορά και την έλλειψη οργάνων ελέγχου», λέει ο συγγραφέας.

Ο Ζου είχε πολλές ευκαιρίες να φύγει από την Κίνα, «όμως η θέση μου είναι εδώ», τονίζει. «Ευελπιστώ να βοηθήσω τη χώρα μου να γίνει πιο δημοκρατική, έστω κι αν το τίμημα είναι να μην έχω σταθερότητα στη ζωή μου, να είμαι στην κόψη του ξυραφιού, στα όρια της νομιμότητας». Ώς τώρα πάντως, ελάχιστες αλλαγές διαπιστώνει. «Το κομμουνιστικό κόμμα δεν έχει πλέον ιδεώδη, είναι μια εταιρεία που διαχειρίζεται τα κρατικά χρήματα: το να είσαι κομμουνιστής σήμερα πάει να πει πως είσαι μέλος μιας εταιρείας. Είναι φανερό γιατί ουδείς έχει συμφέρον να αλλάξει κάτι. Θα έχανε τα χρήματά του… Δεν πιστεύω πως η οικονομική ανάπτυξη σημαίνει και πολιτική ανάπτυξη. Όποιος κατέχει την οικονομική εξουσία, κατέχει και την πολιτική. Η θέση πως ο προσωπικός πλουτισμός οδηγεί στην ανάπτυξη της κοινωνίας είναι ψευδής. Ο ατομικός πλουτισμός απομακρύνει τη δημοκρατία… Αρκεί να κοιτάξει κανείς τη σημερινή Ρωσία».