Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε

Ένα γράμμα από τη Ρόδο

«Αγαπητέ “Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;”. Σήμερα με περίμενε μια αναπάντεχη ημέρα. Όλες οι μέρες έχουν κάτι το αναπάντεχο, αλλά τούτη εδώ πιο πολύ. Κάναμε μια περιοδεία στα καμένα της Νότιας Ρόδου και ξάφνου εκεί που είχαμε σταματήσει λίγο πιο πέρα από το Μοναστήρι του Θάρρι που γλίτωσε- από θαύμα λένε κάποιοι-, ενώ όλο το δάσος γύρω του κατακάηκε… Εκεί λοιπόν όπου είχαμε σταματήσει για φαγητό, τηλεφωνούν στον νομάρχη: “Ακόμη μία πυρκαγιά στις Καλλιθιές!”. Σπεύδουμε στον τόπο. Από μακριά πυκνοί καπνοί κάνουν την εισαγωγή για το φλεγόμενο τοπίο. Ποτέ δεν έχω φθάσει είναι η αλήθεια τόσο κοντά στην πρώτη γραμμή. Κινηματογραφώ ό,τι προλαβαίνω. Το στόμα μου καίει. Τα μάτια μου δακρύζουν. Δεν μπορώ να ανασάνω. Κάποιοι φορούν αντιασφυξιογόνες μάσκες. Δεν έχει μείνει ούτε μία μάσκα στα φαρμακεία και στις αποθήκες της Ρόδου. Ένας φαρμακοποιός φέρνει τις τελευταίες 50 που κατάφερε να μαζέψει. Το στόμα μου καίει. Οι πιο τολμηροί, ο νομάρχης και οι συνεργάτες του, οδηγούν τα μηχανήματα και τους εθελοντές.

“Μας καίνε το νησί μας!” (κραυγή)

“Είδα ελάφια και σπάνια πουλιά να τρέχουν προς τη θάλασσα” (άλλη κραυγή πριν από λίγες ημέρες στη Νότια Ρόδο).

Τα αεροπλάνα κάθε φορά που μας ραντίζουν με νερό σηκώνουν μια δίνη στάχτης. Τα μάτια μου δακρύζουν. Δεν βλέπω τα μαύρα στίγματα από στάχτη και νερό, μια γκρίζα λάσπη που γεμίζει τον φακό της κάμερας. Πιάνω το αγωνιώδες βλέμμα του νομάρχη και με ένα νεύμα του λέω κι εγώ ότι είμαστε ακόμη εδώ όσο εκείνος και όλα τα παλικάρια, οι εθελοντές, συνεχίζουν με μια υπέροχη ζωική δύναμη, με κλαδιά ελιάς, να μαστιγώνουν τη φωτιά, να ησυχάσει, να σβήσει, να πάψει, να σωπάσει… Πέρασαν τρεις ώρες. Οι εστίες σιώπησαν κι εμείς κάθιδροι, μαυρισμένοι, καπνισμένοι, όλο χαμόγελα κατεβήκαμε στο καφενείο του χωριού να πιούμε μια λεμονάδα. Ίσως είναι η πιο δροσερή λεμονάδα που έχω πιει ποτέ! Τα πρόσωπα των γερόντων χαμογελούν. “Σταμάτησε η φωτιά”, λένε. Το πρόσωπο του νομάρχη είναι χαμογελαστό. Ανάμεσα στα λευκά του γένια ο Γιάννης Μαχαιρίδης έκανε τάμα… Ώσπου να έρθουν τα χρήματα από το κεντρικό κράτος για την αναδάσωση και τα αντιπλημμυρικά… να μην ξυριστεί. “Μου αρέσει αυτή η γωνιά της γης”, έγραφα προχτές στον Αλέξανδρο… Με όλη τη δυστυχία που κουβαλάει, τη δύσμορφη, αλλά υπέροχη ομορφιά της μου αρέσει… Κι εκείνος είπε ότι τον πληγώνει, τον πονάει, τον ξεσκίζει. Κι είναι φορές που του ρουφάει τη ζωική του δύναμη. Εδώ επιλέξαμε να ζούμε και όσο είμαστε καλά θα ρουφάμε κάθε σταγόνα από την ομορφιά αυτού του τόπου. Μου αρέσει αυτή η γωνιά του χάρτη. Το στόμα μου καίει και όταν καίει το στόμα μου θυμάμαι την κραυγή εκείνη για τα όνειρα που κυνηγάμε… Πότε θα σταματήσει το κυνήγι των υλικών ονείρων; Ποιος νομίζει ακόμη ότι θα τα πάρει μαζί του;… Η φύση είναι τσάμπα. Γι΄ αυτό δεν μας νοιάζει που την καίμε; Η ανάσα και ο ρυθμός της δείχνει πού βρίσκεται το καρδιοχτύπι μας… Πέρσι ήμουν εδώ όταν έφταναν τα σταχτιά νέα από την Ηλεία και πνίγαμε τον θυμό και τα δάκρυά μας στη θάλασσα… Θα ανθίσεις ξανά άραγε; Σαν εκείνο το όνειρο που ζωγραφίσαμε με χρωματιστά μολύβια… Μου αρέσει αυτή η γωνιά της γης με όλη τη δυστυχία που κουβαλάει… Γράφω μανιφέστο γιατί το καμένο τοπίο της Ρόδου κάθε μέρα μού καίει την καρδιά…

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία Λουκία Ρικάκη, Ρόδος 2.8.2008» ΥΓ:Η Λουκία Ρικάκη είναι σκηνοθέτις.Βlog:http: //alwaysthesea.blogspot.com.http://luciarikaki. blogspot.com/

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com