Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Ποιος είναι ο τουρίστας;

Αγαπητή Φοίβη, Με αφορμή το θλιβερό γεγονός του άδικου θανάτου του Αυστραλού τουρίστα στη Μύκονο και μετά τις συγκλονιστικές δηλώσεις του άτυχου πατέρα, σας στέλνω την ταπεινή άποψή μου. Πιστεύω ότι ο τραγικός πατέρας μέσα στη βαθιά θλίψη του έκανε λανθασμένες δηλώσεις, έπρεπε να μας «λούσει» κανονικά μήπως και συνέλθουμε λίγο από τον βαθύ λήθαργο που ως λαός και κοινωνία έχουμε πέσει. Μίλησε ο ταλαίπωρος πατέρας για αρχαίο πολιτισμό, προφανώς από αυτά που έχει ακούσει ή έχει διδαχθεί, χωρίς να γνωρίζει ότι ο τωρινός πολιτισμός της αρπαχτής, των μπράβων, των σκυλάδικων, του νεοπλουτισμού ουδεμία σχέση έχει με ό,τι μας κληροδότησαν κάποιοι από τα παλιά. Μίλησε για έναν ευγενή λαό χωρίς να γνωρίζει ότι στα γονίδιά μας είναι η περιφρόνηση του διπλανού, ο ζαμανφουτισμός, η έλλειψη στοιχειώδους ευγένειας. Άτυχε πατέρα, πράγματι συγκίνησες το πανελλήνιο με τις δηλώσεις σου και τις πράξεις σου, έδειξες μεγαλείο ψυχής προς έναν λαό που δεν το αξίζει, έπρεπε να μας ταρακουνήσεις μήπως και οι εν υπνώσει συνειδήσεις μας εξεγερθούν έστω για λίγο. Συγγνώμη πατέρα, το πήραμε το μάθημά μας.

Βασίλης Αξελής Πελασγία Προσωπικά νομίζω ότι αυτά που είπε μας προκάλεσαν μεγαλύτερες ενοχές παρά αν μας «έλουζε». Αν μη τι άλλο, μας ταρακούνησε και έδειξε πως εκείνος έχει διδαχθεί περισσότερα από τον ελληνικό πολιτισμό απ΄ ό,τι οι περισσότεροι εξ ημών. Που μάλλον λειτουργούμε ως «τουρίστες» στη χώρα που μας γέννησε.


Όχι απαλλαγή αλλά καλύτερα Θρησκευτικά

Με εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας το μάθημα των Θρησκευτικών καθίσταται προαιρετικό για όλους τους μαθητές και όχι απλώς για τους μη ορθοδόξους.

Χρειάζεται μόνο μία υπεύθυνη δήλωση του κηδεμόνα του μαθητή ή του ιδίου αν είναι ενήλικος, χωρίς να αναφέρεται ο λόγος της συγκεκριμένης επιλογής.

Είναι σαφές ότι η παραπάνω εγκύκλιος θα πυροδοτήσει αντιδράσεις, μολονότι αποτελεί κατά την ΟΛΜΕ θετικό βήμα. Η λογική της στηρίζεται στον αυξημένο αριθμό αλλοθρήσκων στα ελληνικά σχολεία. Προκύπτουν, ωστόσο, ορισμένα καίρια ζητήματα. Ένα πρώτο ερώτημα είναι πώς θα αξιοποιούν τον χρόνο τους οι μαθητές που θα απαλλάσσονται από το μάθημα. Θα ασχολούνται με κάτι δημιουργικό (και εάν ναι, με τι, με ποιο σκοπό και υπό ποίου την επίβλεψη) ή θα είναι μία ευκαιρία γι΄ αυτούς να ξεφύγουν από τη σχολική ρουτίνα και να οδηγηθούν τελικά σε επικίνδυνους, εκτός σχολείου, «δρόμους» (κυριολεκτικά και μεταφορικά);

Ένα άλλο θέμα είναι η κατηγοριοποίηση των μαθητών σε «απαλλαγέντες και μη», γεγονός που ενδέχεται να προκαλέσει εσωτερική αντιπαλότητα, ακόμα και ρατσιστικά επεισόδια μεταξύ των δύο «ομάδων». Τρίτο προβληματικό σημείο είναι η επιδίωξη πολλών μαθητών να απαλλαγούν από το μάθημα μιμούμενοι τους υπολοίπους, απλώς για να χάσουν ώρες. Ως εκπαιδευτικός, θεωρώ λανθασμένη τη λογική να απέχουν οι μαθητές από διδακτικές ώρες. Ή θα έπρεπε να καταργηθεί το μάθημα ή να συνεχίζει να διδάσκεται, αλλά με έναν πιο «ανοιχτό» και «ελεύθερο» τρόπο. Ειδικότερα, μέσω της εκμάθησης των αρχών και της εν γένει φιλοσοφίας κάθε θρησκείας, το μάθημα αποκτά μεγάλο ενδιαφέρον για όλους ανεξαιρέτως και ταυτόχρονα προσφέρει το έναυσμα για να διευρύνουν οι νέοι τούς γνωστικούς και πνευματικούς ορίζοντές τους.

Το δημόσιο σχολείο δεν είναι εκκλησιαστικό, οπότε δεν έχει τον ρόλο να μυήσει τους μαθητές στις αρχές μίας συγκεκριμένης θρησκείας. Άλλωστε, η πίστη δεν επιβάλλεται με κατήχηση, αλλά κατακτάται μέσω εσωτερικής αναζήτησης. Τις συνθήκες γι΄ αυτήν ακριβώς την πνευματική αναζήτηση πρέπει να δημιουργήσει το ελληνικό σχολείο. Δυστυχώς, όμως, το ελληνικό σύστημα, όπως εξακολουθεί να είναι δομημένο στην κοινωνία του 21ου αιώνα, στερεί τη δυνατότητα από τους μαθητές να οξύνουν την κρίση τους και δεν τους παρέχει τα εφόδια για να εξελιχθούν σε άτομα σκεπτόμενα.

Συμπερασματικά, ζούμε σε μία πολυπολιτισμική κοινωνία και είναι απαραίτητο να γνωρίσουμε τον «άλλον», τον συνάνθρωπο αλλοδαπό και αλλόθρησκο μέσα από όλες τις σημαντικές εκφάνσεις της ζωής του, κυρίως μέσα από την ιστορία, τη θρησκεία και τον πολιτισμό του. Με αυτό τον τρόπο θα μπορέσουμε να τον κατανοήσουμε και να τον προσεγγίσουμε καλύτερα. Σ΄ ένα δεύτερο επίπεδο, θα επωφεληθούμε διδασκόμενοι τα θετικά στοιχεία του πολιτισμού άλλων λαών. Αγγελική Καρδαρά Φιλόλογος- Δρ Επικοινωνίας και ΜΜΕ Από το στόμα σας και στου Θεού τ΄ αυτί.


Φωτιά η βενζίνη

Παλιό αλλά καλό ανέκδοτο που μου θύμισε ο αναγνώστης Γιάννης Τζιαννίδης.

Ένας οδηγός βρίσκεται μέσα στο αυτοκίνητό του, σε ένα τεράστιο μποτιλιάρισμα σε αυτοκινητόδρομο στη Νέα Υόρκη. Δεν κινείται τίποτα.

Ξαφνικά, ένας άνδρας του χτυπάει το τζάμι. Ο οδηγός κατεβάζει το παράθυρο:- Τι συμβαίνει;

– Τρομοκράτες απήγαγαν τον πρόεδρο Μπους και ζητούν 10 εκατομμύρια δολάρια ως λύτρα. Αλλιώς θα τον λούσουν με βενζίνη και θα τον κάψουν ζωντανό. Πηγαίνουμε από αυτοκίνητο σε αυτοκίνητο και μαζεύουμε από τους οδηγούς ό,τι μπορεί να δώσει ο καθένας.

Ο οδηγός ρωτάει:- Τι δίνει περίπου ο κάθε οδηγός;

– Γύρω στο ένα λίτρο.

Τ ώρα, βέβαια, με την τιμή που έχει το λίτρο της βενζίνης, μάλλον θα τη γλίτωνε ο πρόεδρος.