[ Πρόσωπα ] Παίζοντας Μπετόβεν στη Βαγδάτη

«Αισθάνομαι πολύ προνομιούχος που έχω τη μουσική», λέει η 17χρονη Ιρακινή Ζουχάλ Σουλτάν. «Μου δίνει ελπίδα για το μέλλον και μου επιτρέπει να ξεχνώ τη βία».
Επειδή όμως οι δάσκαλοι της μουσικής έχουν από καιρό εγκαταλείψει τη Βαγδάτη, η νεαρή μουσικός παρακολουθεί μαθήματα πιάνου στο Ίντερνετ.

Τα πέντε τελευταία χρόνια ήταν πολύ δύσκολα για τη Ζουχάλ και την οικογένειά της. Ο φαρμακοποιός πατέρας της σκοτώθηκε το 2003 σε μια επίθεση ανταρτών ενώ η μητέρα της, ιολόγος γιατρός, αρρώστησε και πέθανε πέρυσι. «Χωρίς τη μουσική θα τρελαινόμουν», λέει η Ζουχάλ. Τον Ιούνιο βρέθηκε στη Γενεύη, προσκεκλημένη της UΝΙCΕF, με σκοπό να μιλήσει για τη ζωή της. Είχε τότε καλέσει τον κόσμο να ασχοληθεί με τα παιδιά του Ιράκ. «Αν ο κόσμος δεν δώσει σημασία σ΄ αυτά τα παιδιά τώρα, δεν θα υπάρξει ελπίδα για μια καλύτερη χώρα», είχε υπογραμμίσει. Από τη ζωή της στη Βαγδάτη μιλάει για την αγάπη που της έδειξαν τα αδέλφια της, τα οποία την φροντίζουν μετά τον θάνατο των γονιών της, για τα μαθήματα στη Σχολή Μουσικής και Μπαλέτου και για τις πρόβες της με την Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βαγδάτης στην οποία τη δέχθηκαν πέρυσι. «Ήταν μια μεγάλη τιμή», λέει χαμογελώντας. «Είμαστε τυχεροί που είμαστε μουσικοί. Μέσα από τη μουσική μπορούμε να εκφράσουμε τη λύπη μας, τη χαρά μας και κάθε άλλο συναίσθημα».

Όμως το πρόβλημα, τονίζει η Ζουχάλ, είναι ότι δεν υπάρχουν πια δάσκαλοι στη Σχολή Μουσικής. «Οι επιστήμονες, οι μουσικοί έχουν φύγει από το Ιράκ, ενώ είναι ακριβώς αυτοί τους οποίους έχει μεγαλύτερη ανάγκη η χώρα», λέει το κορίτσι. Έτσι από το 2004 εξασκείται μόνη της στο πιάνο, με παρτιτούρες που κατεβάζει από το Ίντερνετ ή παίζοντας μουσικές που ακούει στην τηλεόραση. Αλλά εδώ και μερικούς μήνες, μια καθηγήτρια από τη Νέα Υόρκη, η Ρέικο Αϊζάουα, της κάνει δωρεάν μαθήματα μέσω του Διαδικτύου.

Πολλές φορές την εβδομάδα, η Ζουχάλ εγκαθιστά την κάμερα στον υπολογιστή της και συνδέεται στο Ίντερνετ για να παρακολουθήσει τη διδασκαλία της Ρέικο. «Έκανα μεγάλες προόδους χάρη στα μαθήματα αυτά», λέει ενθουσιασμένη. Από την άλλη, λυπάται που δεν μπορεί να έχει τη φυσιολογική ζωή μιας έφηβης. «Οι περισσότεροι νέοι δεν έχουν κοινωνική ζωή, δεν μπορούμε να βγούμε για ψώνια ή να πάμε σινεμά. Το μόνο που κάνουμε είναι να ανησυχούμε», λέει. Η UΝΙCΕF ανακοίνωσε πρόσφατα πως τα μισά από τα παιδιά στο Ιράκ δεν πηγαίνουν σχολείο- το ποσοστό αυτών που πηγαίνουν ήταν 83% το 2005 και έχει πέσει τώρα στο 54%. Είτε οι γονείς τα κρατούν σπίτι για να μην πέσουν θύματα απαγωγής είτε ο αριθμός των δασκάλων είναι ανεπαρκής για να καλυφθούν τα μαθήματα.