[ Δρόμοι ]

Να πληρώνει…
… κανείς φόρους, ιδιαίτερα όταν αυτοί είναι υψηλοί, είναι κάτι που δεν αρέσει σε κανέναν. Και είναι ίσως το μοναδικό πράγμα που μας χαλάει τη διάθεση στις διακοπές: η σκέψη πως μόλις επιστρέψουμε στο σπίτι, θα μας περιμένει ο λογαριασμός.

Οι εξηγήσεις…
… που δίνουν οι ειδικοί για τις συνέπειες της φοροδιαφυγής στην οικονομική κατάσταση της χώρας, στις επενδύσεις, στην ανεργία, στην παραγωγικότητα, δεν έχουν τελειωμό. Όμως, κανείς από αυτούς τους ειδικούς δεν μπορεί να πει πόσος ακριβώς είναι ο «δίκαιος φόρος» που θα πρέπει να πληρώνει κάθε πολίτης για να μπορεί να συντηρείται η οικονομία της χώρας και να εξασφαλίζει στους λιγότερο τυχερούς συμπολίτες του μια αξιοπρεπή ζωή. Άλλωστε, καθένας αντιλαμβάνεται το δίκιο του αλλιώς. Αν αφήσουμε όμως κατά μέρος αυτές τις τεχνικές λεπτομέρειες, θα δούμε πως έχει σήμερα επικρατήσει στην κοινωνία μια διάχυτη πεποίθηση πως οι φόροι δεν είναι παρά μια αδικαιολόγητη αρπαγή και πως η παραβίαση της έβδομης εντολής «Ου κλέψεις», στην οποία η Εκκλησία συμπεριλαμβάνει και τη φοροδιαφυγή, δεν αποτελεί αμάρτημα, αφού άλλωστε και η ίδια η Εκκλησία απαλλάσσεται από πολλά φορολογικά βάρη εκμεταλλευόμενη το καθεστώς της φοροαπαλλαγής.

Κάτι τέτοιες…
… σκέψεις οδήγησαν τον συγγραφέα Κλάουντιο Μάγκρις να ξαναθυμηθεί την περίπτωση του πιο ευτυχισμένου φορολογούμενου της Ιταλίας. Για να προλάβουμε το πρώτο αυθόρμητο αλλά εντελώς φυσιολογικό συμπέρασμα στο οποίο σίγουρα θα καταλήξει ο αναγνώστης, θα πρέπει να διευκρινίσουμε εδώ πως ο άνθρωπός μας δεν ήταν ένας που πλήρωνε λίγους, αλλά πολλούς, πάρα πολλούς φόρους: 660 εκατομμύρια λιρέτες τον χρόνο. Όταν οι δημοσιογράφοι ανακάλυψαν τον Πρίμο Ρόβις (φωτ.) το 1980, εκείνος τους εξήγησε: «Πληρώνω τους φόρους που πρέπει να πληρώνω και είμαι ευτυχισμένος. Υπάρχουν δρόμοι, σχολεία, ηλεκτρικό στα σπίτια, περίθαλψη. Όλες αυτές τις υπηρεσίες μπορούμε να τις εξασφαλίσουμε και να τις βελτιώσουμε μόνο όταν οι πολίτες συμβάλλουν στο μερίδιο που τους αναλογεί». Ο Πρίμο Ρόβις δεν ήταν αριστερός. Ξεκίνησε να κερδίζει το ψωμί του σπάζοντας χαλίκι στην Ίστρια από την ηλικία των οκτώ ετών και κατέληξε βασιλιάς του καφέ. Τέτοιες ηρωικές ιστορίες στον κόσμο των σύγχρονων επιχειρηματιών σήμερα σπανίζουν. Τα ρεπορτάζ για τους «αυτοδημιούργητους» δεν είναι πια πειστικά. Οι περισσότεροι από αυτούς προτιμούν να φυγαδεύσουν τα λεφτά τους σε φορολογικούς παραδείσους παρά να τα παραδώσουν στο κοινό ταμείο (700 τέτοιοι διώκονται στη Γερμανία για φοροδιαφυγή στο Λιχτενστάιν).

Ο πιο ευτυχισμένος…
… λαός του κόσμου είναι οι Δανοί, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, μολονότι πληρώνουν κατά μέσο όρο το 50% του εισοδήματός τους σε φόρους. Δεν είναι μαζοχιστές. Απλώς είναι πολίτες που βλέπουν να ξοδεύονται σωστά τα χρήματα που παραδίδουν στο κράτος (οι πανεπιστημιακές σπουδές, ας πούμε, είναι εντελώς δωρεάν). Και ο πιο δυστυχισμένος λαός του κόσμου είναι της Ζιμπάμπουε. Ανάμεσα στους Δανούς και τους κατοίκους της Ζιμπάμπουε, οι Έλληνες ασφυκτιούν κάπου στη μέση της κατάταξης.